Job 16

¹Wtedy Job odpowiedział:

²„Słyszałem wiele podobnych słów. Marni pocieszyciele jesteście wszyscy!

³Czy słowom próżnym nigdy się nie skończy? Co cię podbudza, że odpowiadasz?

⁴Ja też mógłbym mówić tak jak wy. Gdyby wasza dusza była na miejscu mojej duszy, mogę byłbym składać słowa przeciwko wam i machać głową na was.

⁵Ale utwierdziłbym was moimi ustami. Pociecha moich warg udzieliłaby wam ulgi.

⁶Choć mówię, mój smutek nie ustąpi. Choć się wstrzymuję, na czym się ulżę?

⁷Teraz zaś, Boże, ty mnie straszliwie zmęczyłeś. Uczyniłeś pustkowiem wszystko moje towarzystwo.

⁸Wyschnąłeś mnie. To jest świadka przeciwko mnie. Moja chudość powstaje przeciwko mnie, świadczy przeciwko mojej twarzy.

⁹Rozdarł mnie w swym gniewie i prześladował mnie; zgrzytał na mnie zębami: mój przeciwnik ostrzy na mnie wzrok.

¹⁰Otwarli na mnie swoje usta; uderzyli mnie w policzek ze wstydem. Gromadzą się przeciwko mnie.

¹¹Bóg mnie wydaje w ręce bezbożników i wrzuca mnie w ręce grzeszników.

¹²Byłem w spokoju, a On mnie rozbił. Tak, chwycił mnie za szyję i roztrzaskał mnie na kawałki. Postawił mnie również za swoją tarczę.

¹³Jego łucznicy mnie otaczają. On rozdziera moje nerki i nie oszczędza. Wylewa moją żółć na ziemię.

¹⁴Rozbija mnie wybiciem na wybiciem. Biega na mnie jak olbrzym.

¹⁵Zszyłem na swojej skórze wór, i wbiłem mój róg w pył.

¹⁶Moja twarz poczerwieniała od płaczu. Głębokie ciemności są na moich powiekach.

¹⁷Choć nie ma przemocy w moich rękach i moja modlitwa jest czysta.

¹⁸„Ziemio, nie przykrywaj mojej krwi! Niech mój krzyk nie ma miejsca do odpoczynku.

¹⁹Nawet teraz, oto świadek mój jest w niebie. Ten, który za mną odpowiada, jest na wysokości.

²⁰Moi przyjaciele szydzą ze mnie. Moje oczy wylewają łzy do Boga,

²¹Aby utrzymał prawo człowieka u Boga, sprawy syna człowieka u jego bliźniego!

²²Albowiem gdy przejdzie kilka lat, pójdę drogą, z której nie powrócę.