Job 17

¹Duch mój jest złamany, dni moje są skrócone, grób czeka na mnie.

²Zapewne szydercy mnie otaczają; oczy moje muszą spoczywać na ich wrogości.

³Daj mi, O Boże, zastaw, który wymagasz. Któż inny będzie poręcznikiem za mną?

⁴Zamknąłeś ich umysły dla zrozumienia; przeto nie pozwolisz im triumfować.

⁵Jeśli ktoś wydaje przyjaciół za nagrodę, oczy ich dzieci będą słabnąć.

⁶Bóg uczynił mnie przysłowiem dla wszystkich, człowiekiem, w którego twarz ludzie spluwają.

⁷Oczy moje stępiały z żalu; całe moje ciało jest tylko cieniem.

⁸Sprawiedliwi są zdumieni tym; niewinni są pobudzeni przeciwko bezbożnym.

⁹Niemniej sprawiedliwi będą trwać w swoich drogach, a ci o czystych rękach będą się umacniać.

¹⁰Ale przyjdźcie wszyscy, spróbujcie jeszcze raz! Nie znajdę człowieka mądrego między wami.

¹¹Dni moje minęły, plany moje są złamane. Przecież pragnienia serca mego

¹²zamieniają noc w dzień; wobec ciemności światło jest blisko.

¹³Jeśli jedynym domem, który mam nadzieję, jest grób, jeśli rozścielę posłanie moje w krainie ciemności,

¹⁴jeśli powiem zepsuciu: „Ty jesteś moim ojcem" i robakom: „Ty jesteś moją matką" lub „Ty jesteś moją siostrą",

¹⁵gdzież tedy jest moja nadzieja— kto widzi jakąkolwiek nadzieję dla mnie?

¹⁶Czy zejdzie do bram śmierci? Czy będziemy schodzić razem w kurz?