Job 18

¹En Bildad, de Suchiëer, antwoordde en zeide: --

²Wanneer zult gij aan woorden een einde maken? Beschouwt, en daarna zullen wij spreken.

³Waarom zijn wij als vee gerekend? Wij zijn bevlekt in uw ogen!

⁴(Hij scheurt zich zelf in zijn toorn.) Om uwentwil wordt de aarde verlaten? En wordt een rots uit haar plaats verwijderd?

⁵Ook, het licht der goddelozen wordt uitgeblust. En er schijnt geen vonk van zijn vuur.

⁶Het licht is donker geworden in zijn tent, En zijn lamp boven hem is uitgeblust.

⁷Beperkt zijn de treden van zijn kracht, En zijn eigen raad werpt hem neer.

⁸Want hij wordt door zijn eigen voeten in een net gezonden, En op een strik wandelt hij voortdurend.

⁹Een valstrik grijpt hem bij de hiel, De listigheid zal over hem heersen.

¹⁰Verborgen in de aarde is zijn lijn, En zijn kuil op het pad.

¹¹Rond om hem verschrikken hem verschrikkingen, En zij verstrooien hem -- onder zijn voeten.

¹²Hongerig is zijn verdriet, En ramp staat gereed aan zijn zijde.

¹³Het verteert de delen van zijn huid, Het verteert zijn delen de eerstgeborene des doods.

¹⁴Hij wordt uit zijn tent getrokken in zijn vertrouwen, En het brengt hem tot de koning der verschrikkingen.

¹⁵Het woont in zijn tent -- zonder zijn voedsel, Zwavel wordt over zijn woning gestrooid.

¹⁶Van onder worden zijn wortels uitgedroogd, En van boven wordt zijn gewas afgesneden.

¹⁷Zijn gedachtenis is uit het land vergaan, En hij heeft geen naam op de straat.

¹⁸Zij stooten hem uit het licht in de duisternis, En uit de bewoonde aarde werpen zij hem uit.

¹⁹Hij heeft geen opvolger, Noch erfgenaam onder zijn volk, En niemand blijft in zijn woningen.

²⁰Op deze dag zijn Westerse volken verbaasd, En Oosterse volken zijn bevreesd.

²¹Slechts deze zijn de tenten der verkeeerden, En dit de plaats die God niet gekend heeft.