Job 19

¹Toen antwoordde Job en zeide:

²Hoe lang zult gij mijn ziel kwellen, En mij verbreken met woorden?

³Tien malen hebt gij mij smaad aangedaan: Gij schaamt u niet, dat gij mij hard behandelt.

⁴En al heb ik werkelijk gezondigd, mijn misstap blijft bij mij alleen.

⁵Indien gij inderdaad tegen mij groot doet, En mijn smaad tegen mij inbrengt;

⁶Weet nu, dat God mij in mijn zaak omvergeworpen heeft, En mij met Zijn net omringd heeft.

⁷Zie, ik roep over onrecht, maar ik word niet gehoord: Ik roep om hulp, maar daar is geen recht.

⁸Hij heeft mijn weg dichtgemaakt, opdat ik niet voorbij kan, En duisternis op mijn paden gesteld.

⁹Hij heeft mij van mijn heerlijkheid beroofd, En de kroon van mijn hoofd afgenomen.

¹⁰Hij heeft mij rondom afgebroken, en ik ben weg; En mijn hoop heeft Hij uitgeroeid als een boom.

¹¹Hij heeft ook Zijn toorn tegen mij ontstoken, En telt mij onder Zijn tegenpartijders.

¹²Zijn legers komen te zamen tegen mij, En werpen hunnen weg tegen mij op, En legeren zich rond om mijn tent.

¹³Hij heeft mijn broeders ver van mij verwijderd, En mijn bekenden zijn mij geheel vreemd geworden.

¹⁴Mijn bloedverwanten zijn uitgebleven, En mijn vertrouwde vrienden hebben mij vergeten.

¹⁵Die in mijn huis wonen, en mijn dienstmaagden, tellen mij voor een vreemde; Ik ben een buitenlander in hun ogen.

¹⁶Ik roep mijn knecht, en hij antwoordt mij niet, al smijt ik hem met mijn mond.

¹⁷Mijn adem is mijn vrouw vreemd, En mijn smeking den kinderen mijner moeder.

¹⁸Ook jonge kinderen verachten mij; Als ik opsta, spreken zij tegen mij.

¹⁹Al mijn vertrouwde vrienden hebben mij in afkeer, En die ik lief had, zijn tegen mij gekeerd.

²⁰Mijn gebente kleeft aan mijn huid en aan mijn vlees, En ik ben ontsnapt met het vel mijner tanden.

²¹Erbarmt u over mij, erbarmt u over mij, gij mijn vrienden; Want Gods hand heeft mij aangeraakt.

²²Waarom vervolgt gij mij als God, En zijt gij niet verzadigd van mijn vlees?

²³O dat mijn woorden nu opgeschreven waren! O dat zij in een boek ingegraven waren!

²⁴Dat zij met ijzeren pen en lood In de rots tot in eeuwigheid gegraveerd waren!

²⁵Doch ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En dat Hij zich op het laatst op de aarde zal verheffen:

²⁶En nadat deze huid van mij is afgestroopt, zal ik, zonder mijn vlees, God aanschouwen;

²⁷Die ik zelf zal aanschouwen, aan mijn zijde, En mijn ogen zullen bezien, en niet als een vreemde. Mijn hart verlangt daarnaar.

²⁸Indien gij zegt: Hoe zullen wij hem vervolgen! En dat de wortel der zaak in mij gevonden wordt;

²⁹Vreest voor het zwaard: want de toorn voert de straffen van het zwaard, Opdat gij weet, dat er een gericht is.