Job 19

¹Toen antwoordde Job en zeide:

²Hoe lang zult gij mijn ziel kwellen, en mij verscheuren met woorden?

³Deze tien malen hebt gij mij gesmaard: gij schampt u niet, dat gij uzelf vreemd tegen mij betoont.

⁴En al waar het, dat ik heb gedwaald, mijn dwaling blijft bij mij zelven.

⁵Indien gij inderdaad jezelf tegen mij groot zult maken, en mijn smaad tegen mij zult aanvoeren:

⁶Weet nu, dat God mij omvergeworpen heeft, en mij met Zijn net omvangen heeft.

⁷Zie, ik roep tegen het onrecht, maar ik word niet gehoord; ik roep luid, maar er is geen gericht.

⁸Hij heeft mijn weg dicht gemaakt, opdat ik niet voorbij kan, en Hij heeft duisternis in mijn paden gezet.

⁹Hij heeft mij van mijn heerlijkheid beroofd, en de kroon van mijn hoofd afgenomen.

¹⁰Hij heeft mij aan alle zijden vernield, en ik ben weg; en mijn hoop heeft Hij weggenomen, gelijk een boom.

¹¹Ook heeft Hij Zijn toorn tegen mij ontstoken, en rekent mij onder Zijn vijanden.

¹²Zijn benden komen tezamen, en bereiden tegen mij hun weg, en legeren zich rond om mijn tent.

¹³Hij heeft mijn broeders verre van mij afgesteld, en mijn bekenden zijn waarlijk mij vreemd geworden.

¹⁴Mijn bloedverwanten zijn uitgebleven, en mijn intieme vrienden hebben mij vergeten.

¹⁵Die in mijn huis wonen, en mijn dienstmaagden, houden mij voor een vreemde; ik ben een buitenlander in hun oog.

¹⁶Ik riep mijn knecht, en hij gaf mij geen antwoord; ik bad hem met mijn mond.

¹⁷Mijn adem is mijn vrouw vreemd, hoewel ik voor de kinderen van mijn eigen lichaam smeekte.

¹⁸Ja, kleine kinderen verachtten mij; ik stond op, en zij spraken tegen mij.

¹⁹Al mijn vertrouwde vrienden verwezen mij; en zij, die ik liefhad, hebben zich tegen mij gekeerd.

²⁰Mijn botten kleven aan mijn huid en aan mijn vlees, en ik ben ontsnaps met het vel van mijn tanden.

²¹Erbarm u over mij, erbarm u over mij, o gij mijn vrienden! want Gods hand heeft mij aangeraakt.

²²Waarom vervolgd gij mij als God, en wordt niet verzadigd van mijn vlees?

²³Oh, dat mijn woorden nu geschreven waren! oh, dat zij in een boek gedrukt waren!

²⁴Dat zij met een ijzeren pen en lood in de rots voor eeuwig gegraven waren!

²⁵Want ik weet, dat mijn Verlosser leeft, en dat Hij zich op het laatst zal verheffen boven het stof:

²⁶En hoewel na mijn huid wormen dit lichaam vernietigen, nochtans zal ik in mijn vlees God aanschouwen:

²⁷Dien ik voor mijzelf zal aanschouwen, en mijn ogen zullen zien, en niet een ander; hoewel mijn nieren in mij verteerd zijn.

²⁸Maar gij zou zeggen: Waarom vervolgen wij hem, daar de wortel der zaak in mij gevonden wordt?

²⁹Vreest voor het zwaard; want toorn brengt de straffen des zwaards, opdat gij weet, dat er een gericht is.