Job 21

¹Wówczas Job odpowiedział i rzekł:

²Słuchajcie uważnie mowy mojej; i niech to będzie wam pociechą.

³Znoście mnie, a ja też będę mówił; a gdy skończę mówić, możecie sobie drwić.

⁴Co do mnie, czy moja skarga jest na człowieka? I czemu nie miałbym być niecierpliwy?

⁵Patrzycie na mnie i zdumiewajcie się, i możecie sobą władać.

⁶Gdy o tym pamiętam, jestem zmieszany, i trwoga obejmuje moje ciało.

⁷Dlaczego bezboż­nicy żyją, starzeją się, a nawet wzmacniają się w mocy?

⁸Potomstwo ich utwierdzą się w ich oczach, a dzieci ich przed ich obliczem.

⁹Domy ich są bezpieczne od strachu, ani pręta Bożego nad nimi nie ma.

¹⁰Byk ich płodzi i nie spłodzi marnie; krowa ich się cieli i nie traci cielęcia.

¹¹Wysyłają małe dzieci swoje jako stado, a dzieci ich tańczą.

¹²Śpiewają przy tamburynie i harfie, i wesołują się przy głosie fistuli.

¹³Spędzają dni swoje w dostatku, a w jednej chwili schodzą do Szeolu.

¹⁴I mówią Bogu: Odstąp od nas; albowiem nie pragniemy poznania dróg Twoich.

¹⁵Czym jest Wszechmogący, żebyśmy Mu służyli? I co za pożytek, gdybyśmy się do Niego modlili?

¹⁶Oto, dobrostan ich nie jest w ich ręku: rada bezbożników jest daleka ode mnie.

¹⁷Jak często lampa bezbożników gasi się? I jakaż klęska przychodzi na nich? I Bóg rozdaje cierpienia w gniewie swoim?

¹⁸Że są jak słoma przed wiatrem, i jak plewa, którą burza nosi?

¹⁹Mówicie: Bóg skarbie nieprawość jego dla synów jego. Niech mu sam oddając ją, pozna ją:

²⁰Niech oczy jego widzą zniszczenie jego, i niech pije z gniewu Wszechmogącego.

²¹Albowiem co mu zależy na domu jego po sobie, jeśli liczba miesięcy jego jest skończona?

²²Czyż ktoś nauczać będzie Boga wiedzy, gdy On sądzi tych, którzy są wyniosłymi?

²³Jeden umiera w pełni sił, będąc całkowicie w spokoju i w cichu:

²⁴Naczynia jego pełne są mleka, i szpik kości jego jest nasycony.

²⁵A drugi umiera w goryczu duszy, i nigdy nie skosztował dobra.

²⁶Leżą obaj w jednym prochach, i robak ich okrywa.

²⁷Oto, poznaję myśli wasze, i urządzenia, którymi byśliście mnie chcieli skrzywdzić.

²⁸Bo mówicie: Gdzież jest dom księcia? I gdzież jest namiot, w którym mieszkali bezbożnicy?

²⁹Czyż nie pytaliście wędrowców? I znaków ich nie rozumiecie,

³⁰Że człowiek zły bywa oszczędzany na dzień klęski? Że do dnia gniewu bywa prowadzony?

³¹Któż obwieści drogę jego przed jego obliczem? I któż odda mu za to, co uczynił?

³²On zostanie niesiony do grobu, i straż nad grobem będzie czuwać.

³³Glina doliny będzie mu słodka, a wszyscy ludzie będą podążać za nim, a przed nim była niezliczona liczba.

³⁴Jakże więc pocieszacie mnie próżno, gdy w odpowiedziach waszych pozostaje tylko kłamstwo?