Job 29

¹I Hiob znowu zabrał głos w przypowieści i mówił:

²O, gdybym był jak w miesiącach dawnych, jak w dniach, gdy Bóg czuwał nade mną;

³Gdy lampa Jego świeciła nad moją głową i w Jego świetle chodziłem przez mrok;

⁴Jak byłem w днях swojej mocy, gdy przyjaźń Boża była na moim namiocie;

⁵Gdy Wszechmogący był jeszcze ze mną i dzieci moje były wokół mnie;

⁶Gdy kroki moje były umywanym masłem i skała wydawała mi potoki oliwy!

⁷Gdy wychodziłem do bramy, do miasta, gdy przygotowywałem sobie miejsce na ulicy,

⁸Młodzieńcy widzieli mnie i chowali się, a starcy wstawali i stawali;

⁹Książęta powstrzymywali się od mówienia i kładli rękę na usta;

¹⁰Głos możnych milkł, a język ich przywierał do podniebienia.

¹¹Gdy ucho usłyszało mnie, błogosławiło mi; a gdy oko zobaczyło mnie, świadczyło o mnie:

¹²Ponieważ wybawiłem nędzarza, który wołał, i sierotę, która nie miała pomocnika.

¹³Błogosławieństwo tego, który miał zginąć, spadało na mnie; i uczyniłem, że serce wdowy piewało z radości.

¹⁴Włożyłem na siebie sprawiedliwość, a ona mnie odziewała: sąd mój był jak szata i diademat.

¹⁵Byłem okiem dla ślepych i nogą dla chromych.

¹⁶Byłem ojcem dla ubogich: a sprawę tego, którego nie znałem, badałem.

¹⁷I łamałem szczęki niesprawiedliwych i wydzierałem zdobycz z jego zębów.

¹⁸Wtedy mówiłem: umrę w swoim gnieździe i rozmnożę moje dni jak piasek:

¹⁹Mój korzeń był rozprzestrzeniany do wód, a rosa nocowała na mojej gałęzi;

²⁰Moja chwała była świeża we mnie, a łuk mój odnawiał się w mojej ręce.

²¹Do mnie ludzie słuchali i czekali, i milczeli słuchając mojej rady.

²²Po moich słowach nie odezwali się ponownie; a mowa moja kapała na nich.

²³I czekali na mnie jak na deszcz; a otwierali szeroko usta jak na deszcz jesienny.

²⁴Uśmiechałem się do nich, gdy nie mieli ufności; a światło mojej twarzy nie zniżali.

²⁵Wybrałem ich drogę i siedziałem jak zwierzchnik, i mieszkałem jak król wśród wojska, jak ten, który pociesza żałobników.