Job 29

¹Dalej Job ciągnął swoją przysłowię i mówił:

²O, gdybym był jak w miesiącach przeszłych, jak w dniach, gdy Bóg mnie strzegł;

³Gdy jego świeca świeciła nad moją głową, i gdy przez jego światło chodziłem przez mrok;

⁴Jak byłem w dniach mojej młodości, gdy tajemnica Boża była na moim namiocie;

⁵Gdy Wszechmogący był jeszcze ze mną, gdy dzieci moje były wokół mnie;

⁶Gdy myłem kroki moje masłem, i skała wylewała mi strumienie oliwy;

⁷Gdy wychodziłem przez bramę miasta, gdy przygotowywałem moje miejsce na ulicy!

⁸Młodzieńcy widzieli mnie i chowali się: a starcy powstawali i stali.

⁹Książęta powstrzymywali się od mówienia i kładli rękę na usta.

¹⁰Możni zachowywali milczenie, i ich język przylgnął do podniebienia.

¹¹Gdy ucho mnie słyszało, błogosławiło mnie; a gdy oko mnie widywało, świadectwo mi dawało:

¹²Bo wyrywałem nędzarza, który wołał, i sierotę i tego, który nie miał pomocnika.

¹³Błogosławieństwo tego, który miał zginąć, spłynęło na mnie: a serce wdowy sprawiałem, aby się radowało.

¹⁴Oblekłem się w sprawiedliwość, i ona mnie odziewała: mój sąd był mi jak szata i diaden.

¹⁵Byłem okiem dla ślepych i nogą dla chromych.

¹⁶Byłem ojcem dla nędzarzy: a sprawę, której nie znałem, badałem pilnie.

¹⁷I łamałem szczęki niegodziwca, i z jego zębów wyrywałem zdobycz.

¹⁸Wtedy mówiłem: w swoim gnieździe umrę, a dni moje namnożę jak piasek.

¹⁹Mój korzeń rozciągał się do wód, a rosa nocą leżała na moim pędzie.

²⁰Moja chwała była świeża we mnie, a mój łuk odnawiał się w mojej ręce.

²¹Do mnie słuchali ludzie i czekali, i milczeli na moją radę.

²²Po moich słowach nie mówili już; a mowa moja spływała na nich.

²³I czekali na mnie jak na deszcz; i otwierali usta szerzej jak na deszcz jesienny.

²⁴Jeśli się do nich uśmiechałem, nie wierzyli: a światło oblicza mego nie rozpatrywali.

²⁵Wybrałem ich drogę i siedziałem jako przełożony, i mieszkałem jako król w wojsku, jako ten, który pociesza żałobników.