Job 2

¹I znowu przyszło, że gdy synowie Boży przychodzili, aby stanąć przed Panem, przyszedł też Satan pośród nich, aby stanąć przed Panem.

²I Pan rzekł do Szatana: Skądże przybyłeś? I Satan odpowiedział Panu, mówiąc: Z chodzenia tam i z powrotem po ziemi i z wędrowania po niej.

³I Pan rzekł do Szatana: Czy zwróciłeś uwagę na sługę mojego Hioba? Albowiem nie ma jemu podobnego na ziemi, człowieka doskonałego i prawego, który się Boga boi i odstępuje od złego; i trzyma się jeszcze niewinności swojej, chociaż poruszyłeś mnie przeciwko niemu, aby go zniszczyć bez przyczyny.

⁴I Satan odpowiedział Panu, mówiąc: Skórę za skórę, owszem, wszystko, co człowiek ma, odda za życie swoje.

⁵Lecz wyciągnij rękę swoja teraz i dotknij kości jego i ciała jego, a złorzecze Ci w twarz.

⁶I Pan rzekł do Szatana: Oto, on jest w ręku twoim; tylko życie jego chroń.

⁷I wyszedł Satan od oblicza Pana i porażył Hioba cuchnącymi wrzodami od spodu nogi jego aż do wierzchu jego głowy.

⁸I wziął sobie skorupę do drapania się nią; i siedział pośród popiołu.

⁹Tedy rzekła mu żona jego: Czy jeszcze trzymasz się niewinności swojej? Złorzecz Bogu i umrzyj.

¹⁰A on rzekł do niej: Mówisz jak jedna z kobiet głupkowatych. Czyż to, co dobre otrzymujemy od Boga, a złego nie mielibyśmy otrzymywać? We wszystkim tym nie zgrzeszył Hiob wargami swojemi.

¹¹Teraz gdy trzej przyjaciele Hioba usłyszeli o całym tym złu, które go spotkało, przyszli każdy ze swego miejsca: Elifaz Temanita i Bildad Szuhita i Sofar Naamatyta, i umówili się razem przijść, aby go opłakiwać i aby go pocieszać.

¹²I gdy podnieśli oczy swoje z daleka i nie poznali go, podnieśli głos swój i płakali; i każdy roztarł szatę swoją i posypali popiołem głowy swoje ku niebu.

¹³I siedli z nim na ziemi siedem dni i siedem nocy, i nikt nie powiedział do niego ani słowa; albowiem widzieli, że ból jego był bardzo wielki.