Job 30

¹Maar nu bespotten mij degenen die jonger zijn dan ik, wier vaders ik niet waardig achtte bij de honden van mijn kudde te stellen.

²Ja, wat zou mij de kracht van hun handen baten? Mannen, bij wie de kracht des ouderdoms verloren is gegaan.

³Zij zijn uitgemagerd van gebrek en honger; zij knagen de droge aarde, in de duisternis van verwoesting en verlatenheid.

⁴Zij plukken zoutplanten uit de struiken; en de wortels van de brem zijn hun voedsel.

⁵Zij worden verdreven uit het midden der mensen; zij roepen achter hen aan als achter een dief.

⁶Zodat zij wonen in vreselijke dalen, in gaten der aarde en der rotsen.

⁷Tussen de struiken schreeuwen zij; onder de brandnetels worden zij bijeengedreven.

⁸Zij zijn kinderen van dwazen, ja, kinderen van schandelijke mensen; zij zijn uit het land verdreven met slagen.

⁹En nu ben ik hun gezang geworden, ja, ik ben hun spreekwoord.

¹⁰Zij verafschuwen mij, zij houden zich van mij af, en schijnen niet voor mijn aangezicht uit te spuwen.

¹¹Want Hij heeft Zijn koord losgemaakt en mij geteisterd; en zij hebben de teugel voor mij afgeworpen.

¹²Aan mijn rechterhand rijst de menigte op; zij verdrijven mijn voeten, en zij werpen hun wegen van verderf tegen mij op.

¹³Zij maken mijn pad kapot, zij bevorderen mijn ongeluk, zelfs mannen die geen helper hebben.

¹⁴Zij komen als door een wijde breuk heen; te midden van de verwoesting rollen zij zich over mij heen.

¹⁵Verschrikkingen zijn tegen mij gekeerd; zij verjagen mijn eer als de wind; en mijn welzijn is voorbijgegaan als een wolk.

¹⁶En nu wordt mijn ziel in mij uitgegoten; dagen van ellende hebben mij gegrepen.

¹⁷In de nacht wordt mijn beenderen doorboord in mij, en de pijnen die mij knagen nemen geen rust.

¹⁸Door Gods grote kracht wordt mijn kleding verminkt; Hij bindt mij vast als de hals van mijn rock.

¹⁹Hij heeft mij in het slijk geworpen, en ik ben als stof en as geworden.

²⁰Ik roep tot U, en Gij antwoordt mij niet; ik sta op, en Gij ziet mij aan.

²¹Gij zijt voor mij wreed geworden; met de sterkte Uwer hand vervolgt Gij mij.

²²Gij tilt mij op naar de wind, Gij doet mij er op rijden; en Gij lost mij op in de storm.

²³Want ik weet dat Gij mij naar de dood zult brengen, naar het huis bestemd voor alle levenden.

²⁴Echter, strekt niemand de hand uit bij zijn val? Of roept men daarom niet om hulp in zijn ellende?

²⁵Heb ik niet geweend over degene die in nood verkeerde? Was mijn ziel niet bedroefd over de nooddruftige?

²⁶Toen ik naar het goed uitkeek, kwam het kwaad; en toen ik naar het licht wachtte, kwam de duisternis.

²⁷Mijn hart is beangstigd, en rust niet; dagen van ellende zijn over mij gekomen.

²⁸Ik ga treurend zonder de zon; ik sta op in de gemeente en roep om hulp.

²⁹Ik ben een broeder voor jakhalzen, en een metgezel voor de struisvogels.

³⁰Mijn huid is zwart en valt van mij af, en mijn beenderen zijn verschroeid van de hitte.

³¹Daarom is mijn harp in rouwklacht veranderd, en mijn pijp in de stem van hen die wenen.