Job 30

¹Maar nu bespotten zij mij, mannen jonger dan ik, wier vaders ik niet waardig zou zijn geacht bij mijn schapenhonden te plaatsen.

²Wat zou mij het sterkte van hun handen baten, daar hun kracht van hen geweken was?

³Uitgeteerd van gebrek en honger zwierven zij rond in het dor land, in woeste verlatenheid des nachts.

⁴In het struikgewas verzamelden zij zoutplanten, en hun voedsel was de wortel van de brem.

⁵Zij werden uit de menselijke maatschappij verbannen, toegeroepen als dieven.

⁶Zij waren gedwongen te wonen in de droge bedding der beken, onder de rotsen en in kuilen in de aarde.

⁷Zij brulden onder de struiken en kropen samen in het kreupelhout.

⁸Een laag en naamlos geslacht, zij werden uit het land verdreven.

⁹En nu bespotten mij die jonge mannen in hun lied; ik ben hun een spreekwoord geworden.

¹⁰Zij verafschuwen mij en houden zich op afstand; zij aarzelen niet mij in het aangezicht te bespuwen.

¹¹Nu God mijn boog heeft ontspannen en mij geteisterd heeft, werpen zij de teugels af in mijn tegenwoordigheid.

¹²Ter rechter zijde vallen zij aan; zij leggen strikken voor mijn voeten, zij bouwen hun belegeringswerken tegen mij op.

¹³Zij maken mijn weg onbruikbaar; zij slagen erin mij te vernielen. 'niemand kan hem helpen,' zeggen zij.

¹⁴Zij stormen voort als door een gapende breuk; te midden der puinhopen komen zij aanrollen.

¹⁵Verschrikkingen overweldigen mij; mijn waardigheid wordt als door de wind verdreven, mijn veiligheid verdwijnt als een wolk.

¹⁶En nu vloedt mijn leven weg; dagen van lijden grijpen mij.

¹⁷De nacht doorboort mijn beenderen; mijn gnagend zeer rust nimmer.

¹⁸In zijn grote macht wordt God mij als kleding; Hij bindt mij als de hals van mijn gewaad.

¹⁹Hij werpt mij in het slijk, en ik ben tot stof en as gereduceerd.

²⁰Ik roep tot U, God, maar Gij antwoordt niet; ik sta op, maar Gij ziet slechts naar mij.

²¹Gij keert U tegen mij zonder ontferming; met de sterkte Uwer hand valt Gij mij aan.

²²Gij rukt mij op en drijft mij voort voor de wind; Gij werpt mij rond in de storm.

²³Ik weet dat Gij mij zult brengen tot de dood, tot de plaats bestemd voor allen die leven.

²⁴Zeker legt niemand zijn hand op een gebroken mens als deze om hulp roept in zijn nood.

²⁵Heb ik niet geweend om wie in moeilijkheden verkeren? Is mijn ziel niet bedroefd geweest over de armen?

²⁶Doch toen ik naar het goede hoopte, kwam het kwaad; toen ik naar het licht zag, kwam de duisternis.

²⁷Het kolken in mij houdt nooit op; dagen van lijden stellen mij gegenover.

²⁸Ik ga rond verduisterd, doch niet door de zon; ik sta op in de vergadering en roep om hulp.

²⁹Ik ben een broeder der jakhalzen geworden, een metgezel der uilen.

³⁰Mijn huid wordt zwart en staat af; mijn lichaam brandt van koorts.

³¹Mijn lier is gestemd op rouwklag, en mijn fluit op het geluid van jammerklacht.