Job 30

¹A teraz drwią sobie ze mnie ci, którzy są ode mnie młodsi; których ojców nie godził bym umieścić wraz z psami mojego stada.

²Jakiż pożytek mam z siły ich rąk? Siła całkowicie im ubyła.

³Wyniszczeni z głodu gryzą suchą ziemię; ich jedyną nadzieję na życie stanowi pustkowię.

⁴Zrywają słone liście z zarośli i żywią się pierwiastkami.

⁵Wypędzeni spośród mieszkańców miast, ludzie gonią za nimi jak za złodziejami.

⁶Zmuszeni są szukać schronienia w jamach dolin, w otworach ziemi i skał.

⁷Wydają okrzyki podobne osłom pośród zarośli; zbierają się pod cierniami.

⁸Są to synowie hańby i ludzie bez imienia, którzy zostali wypędzeni z ziemi.

⁹A teraz stałem się ich piosenką i jestem dla nich wyrazem pohańbienia.

¹⁰Jestem dla nich obrzydliwością; trzymają się ode mnie z daleka i stawiają mi znaki wstydu.

¹¹Rozluźnił bowiem cięciwę mego łuku i poniżył mnie; zarzucił moją sztandarę na ziemię przede mną.

¹²Szeregi jego ludzi wojennych ustawiają się w porządku i wznoszą drogi zniszczenia przeciwko mnie.

¹³Zniszczyły moje ścieżki, dążąc do mej zagłady; jego łucznicy otaczają mnie.

¹⁴Jak przez szeroką bresze w murze włamania się, jestem przytłaczany siłą ich ataku.

¹⁵Lęki popadły na mnie; moja nadzieja rozwiała się jak wiatr, a moje szczęście jak chmura.

¹⁶A teraz moja dusza rozpływa się jak woda we mnie, dni ucisku mnie wypełniają.

¹⁷Mięso mi ubywa z kości i nie dają mi spoczynku; nie ma końca moim boleściom.

¹⁸Wielką mocą chwyta się mego odzienia, ciągnie mnie za szyję mego płaszcza.

¹⁹Zaprawdę Bóg ponizył mnie aż do ziemi i stałem się jak kurz.

²⁰Nie dajesz odpowiedzi na mój okrzyk i nie zwracasz uwagi na moją modlitwę.

²¹Stałeś się dla mnie okrutny; moc twojej ręki jest ciężka nad mną.

²²Podnosząc mnie, każesz mi lecieć na skrzydłach wiatru; jestem niszczony przez burzę.

²³Bowiem jestem pewien, że wyśliesz mnie do śmierci, do miejsca przeznaczonego dla wszystkich żyjących.

²⁴Czyż nie wyciągałem ręki w pomocy ubogim? Czyż nie byłem zbawcą dla niego w jego ucisku?

²⁵Czyż nie płakałem nad zmiażdżonymi? A czyż moja dusza nie była smutna nad tym, który był w potrzebie?

²⁶Albowiem czekałem na dobro, a przyszło zło; oczekiwałem światła, a stało się ciemno.

²⁷Moje uczucia są głęboko poruszone i nie dają mi spoczynku; dni ucisku mnie wypełniają.

²⁸Noszę się w czarnym ubraniu, pociechy pozbawiony; wstaję na placu publicznym, wołając o pomoc.

²⁹Stałem się bratem szakalom i przebywam w towarzystwie nojaków.

³⁰Moja skóra stała się czarna i spada ze mnie; a moje kości płoną od gorąca mojej choroby.

³¹A moja muzyka zamieniła się w żałość, a dźwięk mego instrumentu w szloch płaczu.