Job 30

¹A teraz mną się śmieją, ci młodsi wiekiem niż ja, których ojców gardziłem, aby przebywali z psami mojego trzodu.

²Też moc ich rąk, po cóż mi служy? Na nich starość zanikła.

³W niedostatku i głodzie ponurym, ci uciekający do miejsca wysuszonego, niegdyś pustkowiem i niszczyznę będącego.

⁴Ci zrywający majeranek koło krzewu, i korzenie miotły są ich pokarmem.

⁵Z pośród wyrzuceni są, (Wołają na nich jako na złodzieja),

⁶W przerażającym miejscu doliny mieszkać, w dziurach ziemi i szczelinach.

⁷Pośród krzewów wzywają głośno, Pod pokrzywami są zbierani razem.

⁸Synowie głupoty - nawet synowie bez imienia, być zbici z ziemi.

⁹A teraz pieśnią ich jestem, i jestem dla nich przysłowiem.

¹⁰Mnie się obrzydzili, daleko się ode mnie trzymają, a od mojej twarzy nie powstrzymali się przed pluciem.

¹¹Boć sznur Jego rozluźnił i mnie trapił, a wędzidło sprzed mojej twarzy odrzucili.

¹²Po prawicy powstaje potomstwo, moje nogi wyrzucili, i podnoszą przeciwko mnie drogi swojej niedoli.

¹³Zniszczyli moją ścieżkę, przez moją niedolę czerpią korzyść, „nie ma pomocnika".

¹⁴Jako szerokie wyrwy przychodzą, pod ruiną się tarzają.

¹⁵Zwrócił się przeciwko mnie strach, żegluje za mnie jak wiatr moja dostatość, i jako gęsta chmura przeszła moja bezpieczeństwo.

¹⁶A teraz, we mnie moja dusza się wylewa, dzierżą mnie dni ucisku.

¹⁷W nocy kość moja przebita we mnie, i moje powieki się nie kładą.

¹⁸Przez obfitość mocy ubranie moje się zmieniło, jak wygięcie kołnierza mojego gardła mnie opasa.

¹⁹Ponieważ mnie do błota, i stałem się jak pył i popiół.

²⁰Wzywam Cię, a Ty mi nie odpowiadasz, stoję, a Ty na mnie patrzyć raczysz.

²¹Zwróciłeś się srogo do mnie, mocą Twojej ręki uciskasz mnie.

²²Podnoszisz mnie, na wietrze kawalujesz mnie, i rozpuszczasz - niszczysz mnie.

²³Bo wiem, że do śmierci mnie przyprowadzasz, i do domu wyznaczonego dla wszystkich żywych.

²⁴Zaiste nie przeciwko kupce wyciąga On rękę, choć w jego ruinie mają ratowanie.

²⁵Czy nie płakałem nad tym, którego dzień jest ciężki? Zadręczona była moja dusza dla nędznego.

²⁶Gdy dobra oczekiwałem, przychodzi zło, i na światło czekam, a ciemność przychodzi.

²⁷Moje wnętrzności wrzały i nie ustały, przede mną poszły dni ucisku.

²⁸Udręczony chodzę bez słońca, w zgromadzeniu podnoszę się, wołam.

²⁹Bratem byłem dla smoków, i towarzyszem dla córek strusia.

³⁰Skóra moja poczerniała na mnie, a kość moja spaliła się od gorąca.

³¹I moja harfa stała się żałobą, i mój organ głosem płaczu.