Job 32

¹Tedy trzej owi mężowie przestali odpowiadaćJobowi, gdyż on był sprawiedliwy w swych własnych oczach.

²Lecz Elihu, syn Barakela Buzjczyka, z rodziny Rama, bardzo się rozgniewał na Joba za to, że uzasadniał samego siebie, a nie Boga.

³Był także gniewny na trzech przyjaciół, gdyż nie znaleźli sposobu, aby Job'a zbić argumentami, a jednak go potępili.

⁴Elihu czekał z mówieniem do Joba, ponieważ tamci byli od niego starsi.

⁵Lecz gdy zobaczył, że trzej mężowie nie mają już nic więcej do powiedzenia, jego gniew się zapalił.

⁶Wtedy Elihu, syn Barakela Buzjczyka, powiedział: "Jestem młody latami, a wy jesteście starzy; dlatego właśnie bałem się, nie śmiejąc wam powiedzieć, co wiem.

⁷Myślałem: 'Niech mówią starcy; niech zaawansowane lata uczą mądrości.'

⁸Lecz to duch w człowieku, oddech Wszechmogącego, który daje mu rozumienie.

⁹Nie tylko starcy są mądrzy, nie tylko ludzie w podeszłym wieku rozumieją, co jest słuszne.

¹⁰Dlatego mówię: Słuchajcie mnie; i ja wam powiem, co wiem.

¹¹Czekałem, gdy wy mówiliście, słuchałem waszego rozumowania; gdy szukaliście słów,

¹²pilnie wam się przyglądałem. Lecz żaden z was nie wykazał, że Job się myli; żaden z was nie odpowiedział na jego argumenty.

¹³Nie mówcie: 'Znaleźliśmy mądrość; niech Bóg, nie człowiek, go zbije.'

¹⁴Lecz Job nie kierował swoich słów przeciw mnie, i ja nie będę mu odpowiadać waszymi argumentami.

¹⁵Są zmieszani i nie mają już nic więcej do powiedzenia; słowa im zabrakło.

¹⁶Czy mam czekać, skoro milczą, skoro stoją bez odpowiedzi?

¹⁷I ja też powiem; i ja też oznajmię, co wiem.

¹⁸Bowiem jestem pełen słów, a duch we mnie mnie przymusza;

¹⁹wewnątrz jestem jak wino w butelce, jak nowe bukłaki gotowe pęknąć.

²⁰Muszę mówić i znaleźć ulgę; muszę otworzyć usta i odpowiedzieć.

²¹Nie będę stronniczy, ani nikomu się nisko nie kłaniać;

²²albowiem, gdybym miał umiejętność pochlebstwa, mój Twórca wkrótce by mnie zabrał.