Job 34

¹Potem zaś Elihu odezwał się i rzekł:

²Wysłuchajcie słów moich, mężowie mądrzy; i przychylcie ucha ku mnie, wy którzy macie rozumienie.

³Albowiem ucho próbuje słowa, jak podniebienie smakuje potrawy.

⁴Wybierzmy sobie sąd; poznajmy między sobą, co jest dobre.

⁵Albowiem Hiob powiedział: Jestem sprawiedliwy; a Bóg odebrał mi moje prawo.

⁶Miałbym kłamać wbrew mojemu prawu? Moja rana jest niepowetowana bez grzechu.

⁷Któż jest taki jak Hiob, który pija szyderstwo jak wodę?

⁸Który towarzyszy z robotnikami nieprawości i chodzi z ludźmi złymi.

⁹Albowiem powiedział: Nie przynosi to człowiekowi pożytku, że miałby się cieszył z Bogiem.

¹⁰Przeto wysłuchajcie mnie, mężowie roztropni: daleko to od Boga, aby czynił nieprawość; i od Wszechmogącego, aby popełniał niesprawiedliwość.

¹¹Albowiem czyn człowieka oddaje mu, i każdemu człowiekowi sprawia, aby znalazł według jego dróg.

¹²Zaistnie Bóg nie będzie czynił nieprawości, ani Wszechmogący nie przewróci sądu.

¹³Któż dał mu władzę nad ziemią? Albo któż urządził cały świat?

¹⁴Gdyby zwrócił serce swoje na człowieka, gdyby wziął do siebie ducha jego i oddech jego:

¹⁵Wszelkie ciało byłoby strącone wraz, i człowiek obrócił się w proch.

¹⁶A jeśli masz rozumienie, wysłuchaj tego: przychyl ucha ku głosowi słów moich.

¹⁷Czy ten, który nienawidzi sprawiedliwości, ma rządzić? I czy będziesz potępiał tego, który jest najsprawiedliwszy?

¹⁸Czy przystoi powiedzieć królowi: Jesteś niegodny? i książętom: Jesteście bezbożni?

¹⁹O ile więcej jemu, który nie uznaje osób książąt, ani ma w większym poważaniu bogatych niż ubogich? Albowiem wszyscy są dziełem rąk jego.

²⁰W mgnieniu oka poddani będą śmierci, a lud będzie poruszony w nocy i przejdzie: a mocni będą wzięci bez ręki.

²¹Albowiem oczy jego patrzą na drogi człowieka, i wszystkie kroki jego widzi.

²²Nie ma ciemności ani cienia śmierci, gdzie by się mogli skryć robotnicy nieprawości.

²³Albowiem nie nałoży na człowieka więcej, niż co należyte; aby wszedł na sąd z Bogiem.

²⁴Pomiata w kawałki mocarzów bez liczby, i stawia innych na ich miejsce.

²⁵Przeto zna czyny ich, i w nocy ich przewraca, tak że są zniszczeni.

²⁶Uderza ich jako ludzi niegodnych na widoku drugich;

²⁷Ponieważ się od niego odwrócili, i żadnej drogi jego rozważać nie chcieli:

²⁸Tak iż spowodowali, aby wołanie ubogich dochodziło do niego, a on slyszy wołanie uciśnionych.

²⁹Gdy daje on spokój, któż może czynić zamieszanie? A gdy skrywa twarz swą, któż go może ujrzeć? Czy to dotyczy narodu albo człowieka samego tylko:

³⁰Aby człowiek obłudny nie królował, aby miot nie był dla ludu.

³¹Albowiem należy powiedzieć Bogu: Poddałem się karze, nie będę już przewinniać;

³²Czego nie widzę, ty mnie nauczaj; jeśli uczyniłem nieprawość, nie będę już czynił.

³³Czy według twojej myśli będzie ci to requirowane? Ty to sądzisz, nie ja; a ty mów, co wiesz.

³⁴Mężowie roztropni będą do mnie mówić, i mąż mądry będzie mnie słuchał.

³⁵Hiob mówił bez rozumienia, a słowa jego były bez mądrości.

³⁶Chciałbym, aby Hiob był doświadczony aż do końca z powodu odpowiedzi swoich dla ludzi niegodnych.

³⁷Albowiem do grzechu swojego przyłącza buntowanie się, klaska w ręce między nas, i mnoży słowa swoje przeciwko Bogu.