Job 36

¹Elihu mówił dalej:

²"Cierpliwości mi trochę, a pokażę ci, że jeszcze wiele trzeba powiedzieć na cześć Boga.

³Moją wiedzę czerpię z daleka; przyznię sprawiedliwość Stwórcy.

⁴Zapewniaj się, że słowa moje nie są kłamliwe; ten, który ma doskonałą wiedzę, jest z tobą.

⁵"Bóg jest wszechmogący, ale nikogo nie gardzi; jest potężny i niezachwiany w swoim postanowieniu.

⁶On nie pozwala złym żyć, lecz daje opuszczonym ich prawa.

⁷Nie odwraca oka od sprawiedliwych; ustawia ich u boku królów i wywyższa ich na wieki.

⁸Ale jeśli ludzie są skuci łańcuchami, więzieni powrozami ucisku,

⁹wtedy objawia im ich czyny — że zgrzeszyli z pychą.

¹⁰Zmusza ich, aby słuchali karcenia, i rozkazuje im odwrócić się od zła.

¹¹Jeśli będą posłuszni i służyć mu będą, pozostałe dni ich życia spędzą w dobrobycie, a lata ich w spokoju.

¹²Ale jeśli nie będą słuchać, zginą mieczem i polegną w nieświadomości.

¹³"Bezbożni w sercu żywią urażę; nawet gdy je skuje, nie wołają o pomoc.

¹⁴Umierają w młodości, wśród nierządników w świątyniach.

¹⁵Ale cierpiących wybawia w ich cierpieniu; mówi do nich w ich ucisku.

¹⁶"Ciąga cię z szczęk niedoli w miejsce rozległe, wolne od ciasności, na wygodę twojego stołu obfitującego w smakołyki.

¹⁷Ale teraz jesteś obciążony sądem należnym złym; sąd i sprawiedliwość cię ściskają.

¹⁸Strzeż się, aby ktoś cię nie uwodził bogactwem; nie daj się zwieść wielkiemu przekupstwu.

¹⁹Czy twoje bogactwo albo wszystkie twoje wysiłki mogą cię podtrzymać, abyś nie był w niedoli?

²⁰Nie pragnij nocy, aby wyrwać ludzi z ich domów.

²¹Strzeż się zwracania ku złu, które zdajesz się woleć ponad uciski.

²²"Bóg jest wywyższony w swojej mocy. Któż jest nauczycielem jak On?

²³Kto nakreślił dla niego jego drogi, albo powiedział mu: 'Źle uczyniłeś'?

²⁴Pamiętaj, aby wynosić jego dzieła, które ludzie chwalili w pieśni.

²⁵Całe ludzkości je ujrzało; śmiertelnicy patrzą na nie z daleka.

²⁶Jak wielki jest Bóg — ponad nasze pojmowanie! Liczba jego lat jest nie do poznania.

²⁷"On podnosi kropelki wody, które destylują się w deszcz na potoki;

²⁸chmury rozlewają swoją wilgoć i obfite deszcze padają na ludzkość.

²⁹Któż może zrozumieć, jak rozpościera chmury, jak grzmoci ze swojego pałacu?

³⁰Patrz, jak rozsiewa swoją błyskawicę wokół siebie, oblewając głębiny morza.

³¹W ten sposób włada narodami i zapewnia obfitość pożywienia.

³²Napełnia dłonie swoimi błyskawicami i rozkazuje im uderzyć w cel.

³³Jego grzmot zapowiada nadchodzącą burzę; nawet bydło daje znać jej nadejście.