Job 41

¹Kunt gij de Leviathan met een haak trekken, of zijn tong met een touw onderdrukken?

²Kunt gij een touw door zijn neus trekken, of zijn kaak met een haak doorboren?

³Zal hij u voortdurend om erbarming smeken? Zal hij tot u spreken met zachte woorden?

⁴Zal hij een verbond met u aangaan, opdat gij hem voor eeuwig tot slaaf zoudt hebben?

⁵Kunt gij hem als een vogel tot huisdier maken, of hem aan een touw leggen voor de jonge vrouwen in uw huis?

⁶Zullen handelaren om hem wedijveren? Zullen zij hem onder de kooplieden verdelen?

⁷Kunt gij zijn huid met harpoenenen vullen, of zijn hoofd met visserssperen?

⁸Legt gij uw hand op hem, gij zult de strijd gedenken en het niet weder doen!

⁹Elke hoop hem te onderwerpen is bedriegelijk; reeds bij het zien ervan wordt men machteloos.

¹⁰Niemand is zo grimmig, dat hij hem opwekken durft. Wie is dan in staat tegen mij te bestaan?

¹¹Wie heeft iets tegen mij in te brengen, dat ik zou moeten betalen? Al wat onder de hemel is, behoort mij toe.

¹²Ik zal niet zwijgen over de ledematen van de Leviathan, over zijn sterkte en zijn welgevormde gestalte.

¹³Wie kan zijn buitenlaag afstropen? Wie kan doordringen in zijn dubbele harnas?

¹⁴Wie durft de deuren van zijn mond openen, omringd door verschrikkelijke tanden?

¹⁵Zijn rug is bedekt met rijen schilden, dicht aaneensluitend;

¹⁶elk hangt zo dicht aan het ander, dat geen lucht daartusschen kan komen.

¹⁷Zij zijn vast aan elkander verbonden; zij klemmen zich aaneen en kunnen niet gescheiden worden.

¹⁸Zijn snuiven werpt lichtflitsen uit; zijn ogen zijn als de stralen van de dageraad.

¹⁹Vlammen slaan uit zijn mond; vonken van vuur schieten eruit.

²⁰Rook stijgt op uit zijn neusgaten als uit een kokende pot boven brandende rietbundels.

²¹Zijn adem brengt kolen tot gloeien, en vlammen schieten uit zijn mond.

²²In zijn hals woont de sterkte; ontzettiing gaat voor hem uit.

²³De plooien van zijn vlees hangen vast aaneen; zij zijn vast en onbeweeglijk.

²⁴Zijn hart is hard als steen, hard als een onderste molensteen.

²⁵Wanneer hij zich opricht, bevreest de machtigen; zij wijken terug voor zijn geslingering.

²⁶Het zwaard dat hem treft, heeft geen uitwerking, evenmin de speer, de pijl of de lans.

²⁷IJzer behandelt hij als stro en koper als rot hout.

²⁸De pijl jaagt hem niet op de vlucht; steenkogels zijn voor hem als kaf.

²⁹Een knots is voor hem als een grassprieten; hij lacht om het gekletter van de lans.

³⁰Zijn onderbuik is bezaaid met scherpe aardewerksscherven; hij ploegt door de modder als een dorsvloer.

³¹Hij doet de diepte borrelen als een kookpot en roert de zee op als een zalfpot.

³²Achter zich laat hij een glinsterend spoor; men zou denken dat de afgrond wit haar had.

³³Niets op aarde is zijn gelijke— een schepsel zonder vrees.

³⁴Hij ziet neer op alles wat hoogmoedig is; hij is koning over alles wat trots is.