Job 41

¹Czy możesz wyciągnąć lewiatana hakiem? czy jego język sznurem, który puszczasz w dół?

²Czy możesz włożyć hak w jego nos? czy przebić jego szczękę cierniami?

³Czy będzie czynić liczne błagania tobie? czy będzie mówić do ciebie słodkie słowa?

⁴Czy będzie zawierać z tobą przymierze? czy weźmiesz go sobie za sługę na zawsze?

⁵Czy będziesz się z nim bawić jak z ptakiem? czy zwiążesz go dla swoich służących?

⁶Czy będą towarzysze robić z niego uczty? czy podzielą go między kupców?

⁷Czy możesz napełnić jego skórę żelazami z hakami? czy jego głowę rybimi włóczniami?

⁸Złóż rękę swoją na nim, wspomni bitwę, nie czyń więcej.

⁹Oto nadzieja jego jest daremna: czy nie będzie zwalony nawet na sam jego widok?

¹⁰Nikt nie jest tak gwałtowny, aby się ośmielił go poruszyć: kto tedy może stanąć przede mną?

¹¹Kto mnie uprzedził, żebym mu miał zapłacić? Wszystko, co jest pod całym niebem, jest moje.

¹²Nie będę ukrywać części jego, ani jego mocy, ani jego pięknego kształtu.

¹³Kto może odkryć twarz jego szaty? kto może do niego przystąpić z jego podwójnym wędzidłem?

¹⁴Kto może otworzyć drzwi jego paszczy? jego zęby są straszne dokoła.

¹⁵Jego łuski są jego dumą, zamknięte razem jako uszczelka.

¹⁶Jeden jest tak blisko drugiego, że powietrze nie może między nimi przechodzić.

¹⁷Są połączone jeden z drugim, przylegają do siebie, że nie mogą być rozdzielone.

¹⁸Przez jego kichania światło się błyska, i jego oczy są jak powieki jutrzenki.

¹⁹Z jego paszczy wychodzą płonące lampy, i iskry ognia wyskakują.

²⁰Z jego nozdrzy idzie dym, jak z garnka wrzącego lub kotła.

²¹Jego oddech rozpala węgle, i płomień wychodzi z jego paszczy.

²²W jego szyi mieszka siła, a smutek zamieniają się w radość przed nim.

²³Płaty jego ciała są połączone razem: są twarde w sobie; nie mogą być poruszone.

²⁴Jego serce jest twarde jak kamień; tak, twarde jak kamień spodu młyna.

²⁵Gdy się podnosi, mocni się boją: przez złamanie się oczyszczają się.

²⁶Miecz tego, który na niego uderza, nie może trzymać: włócznia, strzała, ani pancerz.

²⁷Żelazo uważa za słomę, a miedź za spróchniałe drewno.

²⁸Strzała nie może go porazić w ucieczce: kamienie z procy zamieniają się w niego w słomę.

²⁹Włócznie są uważane za słomę: śmieje się z trzęsienia włóczni.

³⁰Pod nim są ostre kamienie: rozścielił ostre przedmioty na mule.

³¹Głębia się burzy jak garnek: robi morze jak naczynie z maścią.

³²Tworzy ścieżkę, która błyszczeje za nim; uważałbyś głębię za siwą.

³³Na ziemi nie ma jego podobnego, który by był stworzony bez bojaźni.

³⁴Patrzy na wszystkie rzeczy wysokie: jest królem nad wszystkimi dziećmi pychy.