Job 4

¹En Elifaz de Temaniet antwoordde en sprak: --

²Zou iemand een woord met u hebben beproefd? -- Gij zijt vermoeid! En wie vermag zich in woorden in te houden?

³Zie, gij hebt velen onderricht, En zwakke handen gij sterkt.

⁴De struikelende richt gij op door uw woorden, En buigende knieen gij versterkt.

⁵Maar nu, het komt over u, En gij zijt vermoeid; Het treft u, en gij zijt ontsteld.

⁶Is niet uw godsvrucht uw vertrouwen? Uw hoop -- de volmaaktheid van uw wegen?

⁷Gedenkt, ik bid u, Wie, onschuldig zijnde, is vergaan? En waar zijn de rechtvaardigen uitgeroeid?

⁸Zoals ik heb gezien -- ploegers van ongerechtigheid, En zaaiers van ellende, oogsten het!

⁹Door de adem van God vergaan zij, En door de geest Zijner toorn worden zij verslonden.

¹⁰Het gebrul van een leeuw, En de stem van een grimmige leeuw, En tanden van jonge leeuwen zijn gebroken.

¹¹Een oude leeuw vergaat zonder buit, En de jongen van de leeuwin scheiden zich af.

¹²En tot mij werd iets heimelijk gebracht, En mijn oor ontving iets daarvan.

¹³In gedachten uit gezichten der nacht, In het vallen van diepe slaap op mensen,

¹⁴Vrees is mij ontmoet, en beven, En verschrikking van al mijn beenderen.

¹⁵En een geest voor mijn aangezicht gaat voorbij, Het haar van mijn vlees staat overeind;

¹⁶Het staat stil, en ik onderscheid zijn gestalte niet, Een verschijning is voor mijn ogen, Stilte! en een stem hoor ik:

¹⁷'Is een sterfelijk mens rechtvaardiger dan God? Is een man zuiverder dan zijn Maker?

¹⁸Zie, in Zijn knechten stelt Hij geen vertrouwen, En in Zijn boden stelt Hij schuld.'

¹⁹Hoeveel meer -- de bewoners van huizen van leem, (Wier grondslag in het stof is, Zij worden vermorzeld voor een mot.)

²⁰Van de morgen tot de avond worden zij verpletterd, Zonder dat iemand het aanmerkt, eeuwig gaan zij verloren.

²¹Is hun voornaamheid niet met hen weggenomen? Zij sterven, en niet in wijsheid!