Job 4

¹Wtedy odpowiedział Elifaz Temanita i rzekł:

²Jeśli ośmielimy się rozmawiać z tobą, czy się nie rozgniewasz? Ale któż może powstrzymać się od mówienia?

³Oto pouczyłeś wielu i wzmocniłeś słabe ręce.

⁴Twoje słowa podtrzymały tego, który się chwiał, i wzmocniłeś kolana słabe.

⁵Ale teraz przyszło to na ciebie, i tracisz ducha; dotyka cię to, i jesteś zatrwożony.

⁶Czy nie jest to twój lęk, twoja ufność, twoja nadzieja i prostota twoich dróg?

⁷Pamiętaj, proszę cię, kto kiedykolwiek zginął, będąc niewinny? Albo gdzie sprawiedliwi zostali wytętnieni?

⁸Tak jak sam widziałem, ci, którzy orają nieprawość i sieją złość, żną to samo.

⁹Od oddechu Boga giną, i od tchnienia jego nozdrzmi są pochłaniani.

¹⁰Ryk lwa i głos lwa zwierzęcego, i zęby młodych lwów są połamane.

¹¹Stary lew ginie z braku ofiary, a młode lwy silnego lwa są rozproszone.

¹²Teraz rzecz została mi tajemnie doniesiona, i ucho moje odebrało z tego coś.

¹³W myślach z wizji nocy, gdy głęboki sen pada na ludzi,

¹⁴Strach przypadł na mnie i drżenie, które wszystkie moje kości poruszyło.

¹⁵Wtedy duch przeszedł przede mną; włosy na moim ciele wstały:

¹⁶Stanął nieruchomo, ale nie mogłem dostrzec jego postaci: obraz był przed mymi oczyma, i była cisza, i usłyszałem głos mówiący:

¹⁷Czy śmiertelny człowiek będzie sprawiedliwszy niż Bóg? Czy człowiek będzie czystszy niż jego Stwórca?

¹⁸Oto nie pokładał zaufania w swoich sługach; i swoim aniołom przypisał głupotę:

¹⁹Ileż mniej w tych, którzy mieszkają w domach z gliny, których fundament jest w prochu, którzy są przygnieceni przed molą?

²⁰Są zniszczeni od poranku do wieczora: giną na wieki bez żadnej uwagi.

²¹Czy ich doskonałość, która jest w nich, nie odchodzi? Umierają, nawet bez mądrości.