Job 6

¹Maar Job antwoordde en zei:

²Oh, dat mijn grief nauwkeurig gewogen werd, en mijn ramp tezamen in de weegschaal gelegd!

³Want nu zou het zwaarder zijn dan het zand der zee: daarom zijn mijn woorden verslonden.

⁴Want de pijlen des Almachtigen zijn in mij, wier gif mijn geest drinkt: de verschrikkingen Gods stellen zich tegen mij in slagorde.

⁵Schreeuwt de wilde ezel, wanneer hij gras heeft? of loeien de os over zijn voer?

⁶Kan dat welke zonder smaak is, gegeten worden zonder zout? of is er enige smaak in het wit van een ei?

⁷De dingen die mijn ziel weigerde aan te raken, zijn mij als betreurenswaardig voedsel.

⁸Oh, dat ik mijn verzoek mocht erlangen; en dat God mij het ding geven zou, waarop ik verlang!

⁹Ja, dat het God behagen zou mij te verderven; dat Hij Zijn hand loslaten zou, en mij afsnijden!

¹⁰Dan zou ik nog troost hebben; ja, ik zou mijzelf sterken in droefenis: laat Hij niet sparen; want ik heb de woorden des Heiligen niet verborgen.

¹¹Wat is mijn kracht, dat ik hoop zou hebben? en wat is mijn einde, dat ik mijn leven zou verlengen?

¹²Is mijn kracht de kracht van stenen? of is mijn vlees van koper?

¹³Is mijn hulp niet in mij? en is de wijsheid gansch van mij afgedreven?

¹⁴Degene die geteisterd wordt, zou medelijden van zijn vriend behooren te ontvangen; maar hij verlaat de vrees des Almachtigen.

¹⁵Mijn broeders hebben mij bedriegelijk behandeld, als een beek, en als de stroom der beken gaan zij voorbij;

¹⁶Die zwartachtig zijn door het ijs, en waarin de sneeuw verborgen is:

¹⁷Ter tijd dat zij warm worden, verdwijnen zij: wanneer het heet wordt, zijn zij uit hun plaats verteren.

¹⁸De paden hunner weg zijn afgeweken; zij gaan naar het niet en vergaan.

¹⁹De karavanen van Tema aanschouwden, de reisgezelschappen van Scheba wachtten op hen.

²⁰Zij werden beschaamd, omdat zij gehoopt hadden; zij kwamen derwaarts en schaamden zich.

²¹Want nu zijt gij niets; gij aanschouwt mijn neerslagenheid en vreest.

²²Zeide ik: Brengt tot mij? of: Geeft een geschenk voor mij uit uw hebben?

²³Of: Verlost mij uit des vijands hand? of: Verkoopt mij uit de hand des machtigen?

²⁴Onderwijst mij, en ik zal zwijgen; en geeft mij verstand, waarin ik mij vergist heb.

²⁵Hoe krachtig zijn de rechte woorden! maar wat bewijst uw tegenspraak?

²⁶Denkt gij woorden te bestraffen, en de reden van een wanhopige, die als wind is?

²⁷Ja, gij zoudt over de wezenloze vallen, en gij groeft een kuil voor uw vriend.

²⁸Thans dan, vaarwel, ziet mij aan; want het is duidelijk voor u, of ik liege.

²⁹Keert toch, laat het geen onrecht zijn; ja, keert weder, mijn gerechtigheid is daarin.

³⁰Is er onrecht in mijn tong? kan mijn gehoor verdorven dingen niet onderscheiden?