Job 6

¹En Job antwoordt en zegt: --

²O dat mijn verontwaardiging geheel gewogen werd, En mijn ongelukkigheid op weegschalen Tezamen opgeheven werden!

³Want nu is het zwaarder dan het zand der zee, Daarom zijn mijn woorden overhaast geweest.

⁴Want pijlen van de Almachtige zijn bij mij, Wier gif mijn geest opdrinkt. Verschrikkingen van God stellen zich tegen mij op!

⁵Schreeuwt een wild ezel over tender gras? Loeist een os over zijn voer?

⁶Wordt een smakeloos ding zonder zout gegeten? Is er verstand in het gezegde van dromen?

⁷Mijn ziel weigert aan te raken! Zij zijn als mijn walgelijke spijs.

⁸O dat mijn verzoek moge komen, Dat God mijn hoop moge vervullen!

⁹Dat God zou behagen -- en mij verpletter, Zijn hand opent en mij afsnijdt!

¹⁰En toch is het mijn troost, (En ik juich in pijn -- Hij ontziet zich niet,) Dat ik niet verborgen heb De woorden van de Heilige.

¹¹Wat is mijn kracht dat ik hoop? En wat mijn einde Dat ik mijn leven zou verlengen?

¹²Is mijn sterkte de sterkte van stenen? Is mijn vlees van koper?

¹³Is mijn hulp niet bij mij, En is mijn vermogen van mij weggedreven?

¹⁴Voor een verachter van zijn vrienden is schande, En de vrees voor de Almachtige verlaat hij.

¹⁵Mijn broeders hebben bedrogen als een beek, Als een waterloop der beken gaan zij voorbij.

¹⁶Die zwart zijn van het ijs, Door hen verbergt zich de sneeuw.

¹⁷Wanneer zij warm geworden zijn, zijn zij weggespoeld, Wanneer het heet geworden is, zijn zij Uit hun plaats verdwenen.

¹⁸De paden hunner weg slaan om, Zij gaan op in leegte en verdwijnen.

¹⁹Reizigers van Tema zagen vol verwachting uit, Voetgangers van Sheba hoopten op hen.

²⁰Zij werden beschaamd dat men had vertrouwd, Zij zijn tot hen gekomen en worden beschaamd.

²¹Voorwaar, gij zijt thans hetzelfde geworden! Gij ziet een ondergang en vreest.

²²Is het omdat ik gezegd heb, Geeft mij? En, Door uw kracht omkoopt voor mij?

²³En, Bevrijd mij uit de hand van een tegenstander? En, Uit de hand van verschrikkelijken los mij?

²⁴Onderwijst mij en ik -- ik zwijg, En wat ik mij heb vergist, laat mij verstaan.

²⁵Hoe krachtig zijn de rechtschapen woorden, En wat bewijst de bestraffing van u?

²⁶Want bestraffing -- telt gij woorden? En voor wind -- uitspraken van de wanhopigen.

²⁷Toorn op de wezenlozen laat gij neervallen, En gij vreemdklinkt aan uw vriend.

²⁸En, nu dan, zie toch naar mij, En naar uw aangezicht kan ik niet liegen?

²⁹Keert weder, ik bid u, laat het geen omkeering zijn, Ja, keert weder -- mijn gerechtigheid is daarin.

³⁰Is er in mijn tong omkeering? Onderscheidt mijn gehemelte niet aangenaam?