Job 7

¹Czy nie jest wojną dla człowieka na ziemi? I jako dni najemnika, jego dni?

²Jak sługa pragnie cienia, i jako najemnik oczekuje zapłaty swej,

³Tak też mnie skazano na dziedziczenie miesięcy marności, i noce nędzne policzono mi.

⁴Jeśli się położę, mówię: kiedy wstanę? A wieczór się przedłuża, i pełen jestem niespokoju aż do świtu.

⁵Ciało moje oblezione jest robakami i strupami ziemi, skóra moja kurczy się i śmierdzi,

⁶Moje dni szybsze niż sznur tkacki, i konsumują się bez nadziei.

⁷Pamiętaj, że życie moje jest jedynie oddechem, i oko moje nie powróci, aby ujrzeć dobro.

⁸Oko tego, który mnie widzi, nie będzie mnie widzieć. Oczy Twoje są na mnie - a mnie nie ma.

⁹Obłok znika i odchodzi, tak Ten, kto zstępuje do Szeoła, nie powróci.

¹⁰Nie wraca już do domu swojego, ani miejsce jego poznaje go znowu.

¹¹Przeto nie powstrzymam ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, narzekać będę w goryczy duszy mojej.

¹²Jestem morskim potworem czy smokiem, że nad mną stawiasz straż?

¹³Gdy myślę, że łoże mnie pocieszył, Ty straszysz mnie marzeniami,

¹⁴I przeraża mnie Ty marzeniami, i widokami mnie tępieszli

¹⁵I dusza moja wybrałaby zadławienie, śmierć raczej niż kości moje.

¹⁶Znikam - nie do wieku będę żyć. Zostaw mnie, bo dni moje są marność.

¹⁷Coż jest człowiek, żeś go wywyższył? I żeś zwrócił na niego serce Twoje?

¹⁸I odwiedzasz go o poranku, o wieczorze go próbujesz?

¹⁹Dokąd długo nie odsuniesz się ode mnie? Ani nie przestaniesz, aż przełknę ślinę moją.

²⁰Zgrzeszyłem, cóż mam uczynić Tobie, o Stróżu ludzi? Czemu mnie postawiłeś za cel Sobie, i jestem sam sobie ciężarem - i po cóż?

²¹Nie odejmjesz przekroczenia mego i nie usuwasz nieprawości mej, bo oto, w proch się kładę; i będziesz mnie szukał - a mnie nie będzie!