John 14

¹Nie niech się trwoży serce wasze. Wierzcie w Boga, wierzcie też we mnie.

²W domu Ojca mego jest wiele mieszkań. Gdyby nie było, powiedziałbym wam. Idę wam przygotować miejsce.

³A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście tam, gdzie jestem ja, byli i wy.

⁴A dokąd ja idę, znacie drogę.

⁵Foma powiedział do niego: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz, jak możemy znać drogę?

⁶Powiedział mu Jezus: Ja jestem droga, i prawda, i życie. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak przez mnie.

⁷Gdybyście znali mnie, znalibyście i Ojca mego. Od tego czasu poznacie Go i widzieliście Go.

⁸Filipowi powiedział do niego: Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy.

⁹Powiedział mu Jezus: Tak długo jestem z wami, a nie poznajesz mnie, Filipie? Kto mnie widział, widział Ojca. Jak możesz mówić: pokaż nam Ojca?

¹⁰Nie wierzysz, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie? Słowa, które wam mówię, nie mówię sam od siebie; lecz Ojciec, który we mnie mieszka, On czyni Jego dzieła.

¹¹Wierzcie mi, że jestem w Ojcu i Ojciec we mnie; a jeśli nie ze względu na słowa moje, wierzcie ze względu na samą dzieła.

¹²Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto we mnie wierzy, i on będzie czynić dzieła, które ja czynię, i czynić będzie większe od tych; bo ja idę do Ojca mego.

¹³A cokolwiek poprosicie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu.

¹⁴Jeśli cokolwiek poprosicie w imię moje, uczynię to.

¹⁵Jeśli mnie miłujecie, przykazania moje zachowajcie.

¹⁶A ja będę prosił Ojca, a da wam innego Pocieszycieła, aby był z wami na wieki,

¹⁷Ducha prawdy, którego świat nie może przyjąć, bo go nie widzi i nie zna. Wy go znacie, bo przy was mieszka i w was będzie.

¹⁸Nie opuszczę was sierotami; przyjdę do was.

¹⁹Jeszcze krótki czas, a świat mnie już nie zobaczy; wy zaś będziecie mnie widzieć, bo ja żyję, i wy żyć będziecie.

²⁰W tym dniu poznacie, że ja jestem w Ojcu moim, a wy we mnie, i ja w was.

²¹Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten mnie miłuje. A kto mnie miłuje, będzie umiłowany przez Ojca mego, i ja go będę miłować, i objawię mu się samego.

²²Juda, nie Iskariota, powiedział do niego: Panie, co się stało, że nam się chcesz objawić, a nie światu?

²³Odpowiedział mu Jezus: Jeśli kto mnie miłuje, słowo moje będzie zachowywać, i Ojciec mój będzie go miłować, i przydziemy do niego, i będziemy u niego mieszkać.

²⁴Kto mnie nie miłuje, nie zachowuje słów moich. A słowo, które słyszycie, nie jest moje, lecz Ojca, który mnie posłał.

²⁵To powiedziałem wam, będąc jeszcze z wami.

²⁶Ale Pocieszyciel, Duch Święty, którego pośle Ojciec w imię moje, On was nauczy wszystkiego i będzie wam przypominał wszystko, co powiedziałem wam.

²⁷Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam; nie jak świat daje, ja daję wam. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka.

²⁸Słyszeliście, że powiedziałem wam: Idę sobie, a przychodzę do was. Gdybyście mnie miłowali, bylibyście się cieszyli, że idę do Ojca; bo Ojciec większy jest ode mnie.

²⁹A powiedziałem wam to przedtem, zanim się stanie, abyście wtedy, gdy się stanie, wierzyli.

³⁰Już nie będę wiele mówił z wami; bo przychodzi książę tego świata, a we mnie nie ma nic.

³¹Lecz aby świat poznał, że kocham Ojca, i jak przykazał mi Ojciec, tak czynię. Wstańcie, chodźcie stąd.