John 5

¹Potem było święto Żydów, i Jezus udał się do Jerozolimy.

²Otóż w Jerozolimie, przy Bramie Owiec, jest basen zwany po hebrajsku Betesda, posiadający pięć krużganków.

³W nich leżała wielka liczba chorych, ślepych, chromych i sparaliżowanych, czekających na poruszenie się wody.

⁴Albowiem anioł zstępował w pewnym czasie do basenu i wzburzał wodę; ktokolwiek zaś pierwszy wstępował po wzburzeniu wody, uzdrowiał się z jakiegokolwiek złego stanu, którym był dotknięty.

⁵Tam był pewien człowiek, który miał niemoc przez trzydzieści osiem lat.

⁶Jezus, widząc go leżącego i wiedząc, że jest już długo w tym stanie, powiedział do niego: Czy chcesz być uzdrowionym?

⁷Chory odpowiedział Mu: Panie, nie mam nikogo, kto by mnie włożył do basenu, gdy woda jest wzburzona; a gdy idę ja, inny zstępuje przede mną.

⁸Jezus powiedział do niego: Wstań, weź łoże twoje i chodź.

⁹I natychmiast człowiek uzdrowiał się, wziął łoże swoje i chodził; a dzień ów był szabatem.

¹⁰Powiedzieli więc Żydzi do uzdrowionego: Jest szabat; nie wolno ci nosić łoża.

¹¹On im odpowiedział: Ten, który mnie uzdrowiła, Powiedział mi: Weź łoże twoje i chodź.

¹²Zapytali go: Kto jest tym człowiekiem, który ci powiedział: Weź łoże twoje i chodź?

¹³Uzdrowiony zaś nie wiedział, kim on jest; albowiem Jezus odszedł, gdy tam był tłum.

¹⁴Potem Jezus znalazł go w świątyni i powiedział do niego: Oto jesteś uzdrowionym; nie grzesz więcej, aby ci się nie przytrafiło coś gorszego.

¹⁵Człowiek ten poszedł i powiedział Żydom, że to był Jezus, który go uzdrowiła.

¹⁶I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa i szukali Go zabić, ponieważ czynił takie rzeczy w szabat.

¹⁷Jezus im odpowiedział: Ojciec mój aż dotąd działa, i ja działam.

¹⁸Dlatego Żydzi jeszcze bardziej szukali Go zabić, nie tylko dlatego, że łamał szabat, ale i dlatego, że Boga swojego ojcem nazwał, czyniąc się równym Bogu.

¹⁹Jezus tedy odrzekł i powiedział do nich: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Syn nie może nic czynić sam od siebie, lecz tylko to, co widzi, że czyni Ojciec; albowiem cokolwiek On czyni, to samo i Syn czyni.

²⁰Ojciec bowiem miłuje Syna i pokazuje Mu wszystko, co sam czyni; i większe jeszcze od tych dzieła pokaże Mu, abyście się dziwili.

²¹Jako bowiem Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia ich, tak też Syn ożywia, których chce.

²²Bowiem Ojciec nikogo nie sądzi, ale wszystek sąd dał Synowi:

²³Aby wszyscy czci oddawali Synowi, jak czci oddają Ojcu. Kto nie oddaje czci Synowi, nie oddaje czci i Ojcu, który Go posłał.

²⁴Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto słucha słowa mojego i wierzy w Tego, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie przychodzi na sąd, ale przeszedł ze śmierci do życia.

²⁵Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy umarli usłyszą głos Syna Bożego; i którzy usłyszą, będą żyć.

²⁶Jak bowiem Ojciec ma życie w sobie samym, tak też Synowi dał mieć życie w sobie samym;

²⁷I dał Mu władzę wykonywać sąd, ponieważ jest Synem Człowieka.

²⁸Nie dziw się temu; albowiem nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą głos Jego,

²⁹I wynidą; którzy dobrze czynili na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili na zmartwychwstanie potępienia.

³⁰Nic sam od siebie czynić nie mogę; jak słyszę, tak sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy, bo nie szukam woli mojej, ale woli Ojca, który mnie posłał.

³¹Jeśli ja świadczę o sobie samym, świadectwo moje nie jest prawdziwe.

³²Inny jest ten, który świadczy o mnie; i wiem, że świadectwo, które daje o mnie, jest prawdziwe.

³³Wy posłaliście do Jana, a on świadczył o prawdzie.

³⁴Ja zaś nie przyjmuję świadectwa od człowieka; ale mówię to, abyście wy zbawieni byli.

³⁵On był lampa pałająca i świecąca; a wy chcieliście się przez krótki czas cieszyć w jego świetle.

³⁶Ale ja mam świadectwo większe niż Janowe; albowiem dzieła, które mi dał Ojciec, abym je dokończył, te dzieła, które czynię, świadczą o mnie, że Ojciec mnie posłał.

³⁷I sam Ojciec, który mnie posłał, świadczył o mnie. Ani głosu Jego nigdy nie słyszeliście, ani postaci Jego nie widzieliście.

³⁸I słowa Jego nie macie przebywającego w was; albowiem któremu On posłał, wam w niego nie wierzycie.

³⁹Szukajcie w Pismach; albowiem myślicie, że w nich macie żywot wieczny; a one są, które o mnie świadczą.

⁴⁰A nie chcecie przyjść do mnie, abyście mieli życie.

⁴¹Czci od ludzi nie przyjmuję.

⁴²Ale znaję was, że miłości Bożej nie macie w sobie.

⁴³Ja przyszedłem w imię Ojca mojego, a wy mnie nie przyjmujecie; jeśli inny przyjdzie we własnym imieniu, jego przyjmiecie.

⁴⁴Jakże możecie wierzyć, gdy cześć od siebie nawzajem przyjmujecie, a czci, która od samego Boga pochodzi, nie szukacie?

⁴⁵Nie myślcie, że ja was oskarżę przed Ojcem; jest jeden, który was oskarża, Moses, w którym wy ufacie.

⁴⁶Albowiem gdybyście wierzyli Mojżeszowi, wierzilibyście i mnie; bo on pisał o mnie.

⁴⁷Jeśli zaś w jego pismach nie wierzycie, jak będziecie wierzyć słowom moim?