Joshua 14

¹Dit zijn nu de gebieden die de Israëlieten als erfenis in het land Kanaän ontvingen, welke Eléazar de priester, Jozua, zoon van Nun, en de hoofden van de stammen van Israël aan hen toedeelden.

²Hun erfenissen werden door het lot aan de negen en een halve stam toegewezen, zoals de Here door Mozes had bevolen.

³Mozes had de twee en een halve stam hun erfenis oosten van de Jordaan gegeven, maar had de Levieten geen erfenis onder de anderen gegeven,

⁴want de nakomelingen van Jozef waren twee stammen geworden—Manasse en Efraïm. De Levieten ontvingen geen deel van het land, maar alleen steden om in te wonen, met weiland voor hun kudde en runderen.

⁵Zo verdeelden de Israëlieten het land, juist zoals de Here Mozes had bevolen.

⁶Nu naderden de mensen van Juda tot Jozua in Gilgal, en Kaleb, zoon van Jefunne de Kenizziet, zei tot hem: "Gij weet wat de Here tot Mozes, de man Gods, te Kades-Barnea over u en mij heeft gezegd.

⁷Ik was veertig jaar oud toen Mozes, de knecht des Heren, mij van Kades-Barnea uitzond om het land te verkennen. En ik bracht hem bericht uit volgens mijn overtuiging,

⁸maar mijn medebroeders van Israël die met mij optrokken, deden het hart van het volk smelten van vrees. Ik echter volgde de Here, mijn God, van ganser harte.

⁹Daarom zwoer Mozes mij te dien dage: 'Het land, waarop uw voet heeft getreden, zal uw erfenis zijn en die van uw kinderen in eeuwigheid, omdat gij de Here, mijn God, van ganser harte hebt gevolgd.'

¹⁰En nu dan, zoals de Here beloofd heeft, heeft Hij mij in leven gehouden vijfenveertig jaar lang, sedert de Here dit tot Mozes sprak, terwijl Israël in de woestijn rondtrok. En zie, heden ben ik vijfentachtig jaar oud!

¹¹Ik ben heden nog even sterk als op de dag, toen Mozes mij uitzond; gelijk mijn kracht toen was, zo is zij ook nu, om ten strijde uit te gaan en om in te trekken.

¹²Geef mij dan dit bergland, dat de Here mij te dien dage beloofd heeft. Gij hebt zelf toen gehoord, dat de Anakieten daar waren en grote, versterkte steden; misschien zal de Here met mij zijn, zodat ik hen uitdrijve, gelijk de Here gezegd heeft."

¹³Toen zegende Jozua Kaleb, zoon van Jefunne, en gaf hem Hebron tot erfenis.

¹⁴Daarom behoort Hebron tot op de dag van heden aan Kaleb, zoon van Jefunne de Kenizziet, omdat hij de Here, de God van Israël, van ganser harte gevolgd heeft.

¹⁵(Hebron werd vroeger Kirjat-Arba genoemd, naar Arba, die de grootste man onder de Anakieten was.) Toen had het land rust van oorlog.