Joshua 9

¹Nu, toen alle koningen aan deze zijde van de Jordaan hoorden – die in het bergland en in de laagte en langs de grote zee voor Libanon – de Hethieten, de Amorieten, de Kanaänieten, de Perizzieten, de Hevieten en de Jebusieten –

²Kwamen zij samen met één voornemen, om tegen Jozua en Israël oorlog te voeren.

³En de mannen van Gibeon hoorden wat Jozua aan Jericho en Ai had gedaan,

⁴Handelden zij met bedrog, en verzamelden proviandziervoor als voor een lange reis, en namen oude tassen voor hun ezels en oude, gescheurde wijnzakken, samengebonden met touwen;

⁵En deden oude verstelde schoenen aan hun voeten, en oude kleding om hun rug; en alle voedsel dat zij bij zich hadden, was droog en stukgeslagen.

⁶En zij kwamen tot Jozua in het legerkamp te Gilgal, en zeiden tot hem en tot de mannen van Israël: Wij zijn uit een zeer ver land gekomen; maak nu een verbond met ons.

⁷En de mannen van Israël zeiden tot de Hevieten: Misschien woont gij onder ons; hoe zou ik dan met u een verbond kunnen maken?

⁸En zij zeiden tot Jozua: Wij zijn uw knechten. Toen zei Jozua tot hen: Wie zijt gij en waar komt gij vandaan?

⁹En zij zeiden tot hem: Uw knechten zijn uit een zeer ver land gekomen, om de naam van de Here, uw God; want het gerucht van Zijn grote naam en van alles wat Hij in Egypte heeft gedaan, is tot onze oren gekomen,

¹⁰En wat Hij aan de twee koningen der Amorieten aan gene zijde van de Jordaan heeft gedaan, aan Sihon, koning van Hesbon, en aan Og, koning van Bazan, te Astarot.

¹¹Daarom zeiden de voornaamsten en al het volk van ons land tot ons: Neemt voedsel mee voor de reis en gaat tot hen toe, en zegt tot hen: Wij zijn uw knechten; maak nu een verbond met ons.

¹²Dit brood hebben wij heet en nieuw van onze huizen meegenomen op de dag dat wij naar u afreisden; en zie nu, het is droog en stukgeslagen geworden.

¹³En deze wijnzakken waren nieuw, toen wij ze vulden, en zie, zij zijn gescheurd; en onze kleding en onze schoenen zijn oud geworden vanwege onze zeer lange reis hierheen.

¹⁴En de mannen namen van hun spijze, zonder de Here te raadplegen.

¹⁵Zo sloot Jozua vrede met hen en maakte een verbond met hen, dat zij niet zouden worden gedood; en de vorsten van het volk zwoeren hun.

¹⁶En het geschiedde drie dagen nadat zij dit verbond met hen hadden gesloten, dat zij hoorden dat zij hun buren waren en in hun midden woonden.

¹⁷En de kinderen van Israël trokken voort en kwamen op de derde dag aan hun steden. Maar hun steden waren Gibeon en Kefira en Beeroth en Kirjat-Jearim.

¹⁸En de kinderen van Israël doodden hen niet, omdat de vorsten van het volk aan hen hadden gezworen bij de Here, de God van Israël. En heel het volk murmureerde tegen de vorsten.

¹⁹Doch alle vorsten zeiden tot het volk: Wij hebben aan hen gezworen bij de Here, de God van Israël, daarom kunnen wij onze hand naar hen niet uitstrekken.

²⁰Dit zullen wij voor hen doen: Wij zullen hen laten leven, opdat de toorn van de Here over ons niet komt vanwege de eed, die wij hun hebben gezworen.

²¹Laat hen leven; en zij zullen voor heel het volk houthakkers en waterdraggers zijn. En het hele volk deed naar het woord der vorsten.

²²Toen riep Jozua hen en sprak tot hen: Waarom hebt gij ons bedrogen, zeggende: Wij zijn zeer ver van u, terwijl gij in ons midden woont?

²³Daarom zijt gij nu vervloekt, en gij zult voor eeuwig voor ons knechten zijn, houthakkers en waterdraggers voor het huis van mijn God.

²⁴En zij antwoordden Jozua en zeiden: Het is uw knechten gehoord dat de Here, uw God, aan Zijn knecht Mozes bevolen had, ulieden dit gehele land te geven en al de inwoners van het land voor uw aangezicht uit te roeien; daarom hebben wij uit grote vrees voor uw leven dit gedaan.

²⁵En nu zie, wij zijn in uw hand; doet met ons wat goed en recht is in uw ogen.

²⁶En hij deed hun alzo; en hij redde hen uit de hand der kinderen van Israël, zodat zij hen niet doodden.

²⁷En op die dag maakte Jozua hen houthakkers en waterdraggers voor het volk en voor het altaar van de Here, op de plaats die Hij zou kiezen, tot op deze dag.