Judges 16

¹Toen ging Samson naar Gaza, en zag daar een hoer, en ging bij haar naar binnen.

²En het werd den Gazieten gezegd, zeggende: Samson is hier gekomen. En zij omsingelden hem, en lagen de ganse nacht op de loer naar hem aan de poort der stad, en zwijgen de ganse nacht, zeggende: In de morgenstonde, als het dag wordt, zullen wij hem doodslaan.

³En Samson lag tot middernacht, en stond op te middernacht, en nam de deuren van de poort der stad, en de beide posten, en voerde die weg met den grendel, en zette die op zijn schouders, en droeg die naar boven op de top van een berg, die voor Hebron ligt.

⁴En daarna geschiedde het, dat hij een vrouw lief kreeg in het dal van Sorek, welker naam Delila was.

⁵En de vorsten der Filistijnen kwamen tot haar op, en zeiden tot haar: Verleid hem, en zie waarin zijn grote kracht ligt, en waardoor wij hem kunnen overwinnen, opdat wij hem binden om hem te verdrukken; en wij zullen u elkeen elfhonderd zilverstukken geven.

⁶En Delila zeide tot Samson: Zeg mij toch, waarin ligt uw grote kracht, en waarmede gij gebonden kunt worden, opdat gij verdrukt wordt.

⁷En Samson zeide tot haar: Zo men mij bindt met zeven groene witjes, die niet gedroogd zijn, zo zal ik zwak zijn, en als een ander man.

⁸Toen brachten de vorsten der Filistijnen tot haar zeven groene witjes, die niet gedroogd waren, en zij bond hem daarmede.

⁹Doch zij had menschen in het verborgene bij zich in de kamer zitten. En zij zeide tot hem: De Filistijnen zijn over u, Samson! En hij scheurde de witjes, gelijk een vlasdraadje verscheurd wordt, wanneer het vuur aanraakt. En zijn kracht werd niet bekend.

¹⁰En Delila zeide tot Samson: Zie, gij hebt mij bespoten, en hebt mij gelogen gezegd; zeg mij nu toch, waarmede gij gebonden kunt worden.

¹¹En hij zeide tot haar: Zo men mij vast bindt met nieuwe touwen, die nog niet gebruikt zijn, zo zal ik zwak zijn, en als een ander man.

¹²Delila nam dan nieuwe touwen, en bond hem daarmede, en zeide tot hem: De Filistijnen zijn over u, Samson! En er zaten menschen in het verborgene in de kamer. En hij scheurde die van zijn armen af, gelijk een draad.

¹³En Delila zeide tot Samson: Tot nu toe hebt gij mij bespoten, en hebt mij gelogen gezegd; zeg mij, waarmede gij gebonden kunt worden. En hij zeide tot haar: Zo gij de zeven vlechten van mijn hoofd met het weefsel verweven zoudt.

¹⁴En zij spande het aan met de pin, en zeide tot hem: De Filistijnen zijn over u, Samson! En hij ontwaakte uit zijn slaap, en trok den pin van het weefsel en van de balk weg.

¹⁵En zij zeide tot hem: Hoe zegt gij: Ik hou van u, terwijl uw hart niet bij mij is? Gij hebt mij drie malen bespoten, en hebt mij niet gezegd, waarin uw grote kracht ligt.

¹⁶En het geschiedde, als zij hem dagelijks met haar woorden aandreef, en hem aanzette, dat zijn ziel zeer beangstigd werd tot de dood toe;

¹⁷Dat hij haar zijn ganse hart openbaarde, en tot haar zeide: Er is geen scheermes op mijn hoofd gekomen; want ik ben een Nazireeër Gods van mijn moeders buik af aan; zo ik geschoren word, zo zal mijn kracht van mij wijken, en ik zal zwak worden, en als alle andere menschen.

¹⁸En toen Delila zag, dat hij haar zijn ganse hart geopenbaard had, zond zij henen, en riep de vorsten der Filistijnen, zeggende: Komt dezer reize op, want hij heeft mij zijn ganse hart geopenbaard. Toen kwamen de vorsten der Filistijnen tot haar op, en brachten het geld in hun hand.

¹⁹En zij deed hem op haar schoot in slaap vallen; en zij riep een man, en deed hem de zeven vlechten van zijn hoofd afscheren; en zij begon hem te verdrukken, en zijn kracht week van hem.

²⁰En zij zeide: De Filistijnen zijn over u, Samson! En hij ontwaakte uit zijn slaap, en zeide: Ik zal uitgaan, gelijk te anderen malen, en mijzelf uitschudden. Maar hij wist niet, dat de HERE van hem geweken was.

²¹En de Filistijnen grepen hem, en staken hem de ogen uit, en brachten hem af naar Gaza, en bonden hem met twee koperen ketenen; en hij draaide de molen in het gevangenhuis.

²²Doch het haar van zijn hoofd begon weder aan te groeien, nadat het afgeschoren was.

²³En de vorsten der Filistijnen verzamelden zich, om hun god Dagon een groot offer te brengen, en zich te verblijden; want zij zeiden: Onze god heeft Samson, onze vijand, in onze hand overgegeven.

²⁴En toen het volk hem zag, loofden zij hun god; want zij zeiden: Onze god heeft onze vijand en den verdelger van ons land, die velen van ons geslagen heeft, in onze handen overgegeven.

²⁵En het geschiedde, als hun hart vrolijk was, dat zij zeiden: Roept Samson, dat hij ons bedriegen zal. En zij riepen Samson uit het gevangenhuis, en hij bedreef hen scherts; en zij zetten hem tussen de pilaren.

²⁶En Samson zeide tot de jongen, die hem bij de hand hield: Laat mij toe, dat ik de pilaren betaste, waarop het huis staat, opdat ik mij daaraan ondersteune.

²⁷En het huis was vol mannen en vrouwen; en al de vorsten der Filistijnen waren daar; en op het dak waren ongeveer drieduizend mannen en vrouwen, die zagen, terwijl Samson hun scherts bedreef.

²⁸En Samson riep tot den HERE, en zeide: O Heere, HERE, gedenk mij toch, en versterkt mij toch, alleen dit eenmaal, o God, dat ik mij eenmaal wreke der Filistijnen voor mijn beide ogen.

²⁹En Samson greep de twee middelste pilaren, waarop het huis stond, en waarop het gedragen werd, aan, een met zijn rechterhand, en een met zijn linkerhand.

³⁰En Samson zeide: Laat mij met de Filistijnen sterven. En hij boog zich met kracht; en het huis viel op de vorsten, en op al het volk, dat daarin was. Zodat de doden, die hij bij zijn dood doodde, meer waren dan die hij in zijn leven gedood had.

³¹Toen kwamen zijn broeders, en het ganse huis zijns vaders, af, en namen hem op, en brachten hem op, en begraven hem tussen Zora en Esthaol, in de grafplaats van Manoa, zijn vader. En hij heeft Israel twintig jaren gericht.