Judges 5

¹Toen zong Debora en Barak, de zoon van Abinoam, op die dag, zeggende:

²Omdat de vorsten het voortouw namen in Israël, omdat het volk zich vrijwillig aanbood, zegent Jehova.

³Hoort, gij koningen; luistert, gij vorsten; ik zal zingen voor Jehova, ik zal lofzingen voor Jehova, de God van Israël.

⁴Jehova, toen Gij uitgegaan zijt uit Seïr, toen Gij optrechtdat zijt uit het gebied van Edom, de aarde beefde, ook de hemelen dropen, ja, de wolken dropen water.

⁵De bergen beefden voor het aangezicht van Jehova, zelfs de Sinai voor het aangezicht van Jehova, de God van Israël.

⁶In de dagen van Samgar, de zoon van Anat, in de dagen van Jael, waren de wegen verlaten, en wandelden de reizigers op zijpaden.

⁷De heersers hielden op in Israël, zij hielden op, totdat ik, Debora, opstand, totdat ik opstand als een moeder in Israël.

⁸Zij kozen nieuwe goden; toen was er oorlog aan de poorten: werd daar een schild of speer gezien onder veertigduizend in Israël?

⁹Mijn hart is naar de regeerders van Israël, die zich vrijwillig aanboden onder het volk: zegent Jehova.

¹⁰Zegt het voort, gij die op witte ezels rijdt, gij die op rijke tapijten zit, en gij die langs de weg wandelt.

¹¹Ver weg van het geluid der boogschutters, bij de waterputten, daar zullen zij de rechtvaardige daden van Jehova verhalen, de rechtvaardige daden zijner heerschappij in Israël. Toen trok het volk van Jehova naar beneden naar de poorten.

¹²Ontwaakt, ontwaakt, Debora; ontwaakt, ontwaakt, hef een lied aan: sta op, Barak, en voer uw gevangenen weg, gij zoon van Abinoam.

¹³Toen daalde een rest der voornamen af en het volk; Jehova daalde voor mij neder tegen de machtigen.

¹⁴Uit Efraïm kwamen zij wier wortel in Amalek is; na u, Benjamin, onder uw volken; uit Machir kwamen regeerders af, en uit Zebulon zij die den opperbevel hanteren.

¹⁵En de vorsten van Isaschar waren met Debora; als Isaschar, zo was Barak; in het dal stormden zij voort aan zijn voeten. Bij de waterstromen van Ruben waren grote besluiten des harten.

¹⁶Waarom zat gij tussen de schaapskooien, om de fluiten voor de kudden te horen? Bij de waterstromen van Ruben waren grote onderzoekingen des harten.

¹⁷Gilead bleef aan gene zijde der Jordaan: en Dan, waarom bleef hij bij de schepen? Aser zat stil aan de zeehaven en bleef bij zijn inhammen.

¹⁸Zebulon was een volk dat zijn leven in de dood waagde, en Naftali op de hoogten des velds.

¹⁹De koningen kwamen en vochten; toen vochten de koningen van Kanaän. Te Taanak bij de wateren van Megiddo: zij behaalden geen zilveren buit.

²⁰Vanuit de hemel vochten de sterren, vanuit hun banen vochten zij tegen Sisera.

²¹De rivier Kison spoelde hen weg, die oude rivier, de rivier Kison. Mijn ziel, ga voort met kracht.

²²Toen stegen de hoeven der paarden op door het springen, door het springen zijner sterken.

²³Vervloekt zij Meroz, zei de engel van Jehova. Vervloekt zij ten zeerste de inwoners daarvan, omdat zij niet kwamen te hulp van Jehova, ter hulp van Jehova tegen de machtigen.

²⁴Gezegend boven de vrouwen zij Jael, de vrouw van Heber de Kenit; gezegend zij zij boven de vrouwen in de tent.

²⁵Hij vroeg water, en zij gaf hem melk; zij bracht hem boter in een vorstelijk schotel.

²⁶Zij stak haar hand naar de tentpin uit, en haar rechterhand naar de werkmanshamer; en met de hamer sloeg zij Sisera, zij sloeg zijn hoofd door; ja, zij doorboorde en sloeg zijn slapen door.

²⁷Aan haar voeten boog hij, hij viel, hij lag; aan haar voeten boog hij, hij viel; waar hij boog, daar viel hij neer, dood.

²⁸Door het venster keek zij uit en riep, de moeder van Sisera riep door het venster: Waarom komt zijn wagen niet? waarom tarren de wielen zijner wagens?

²⁹De wijzen onder haar vrouwen antwoordden haar, ja, zij gaf zich zelf antwoord:

³⁰Hebben zij niet gevonden, hebben zij niet verdeeld de buit? Een maagd, twee maagden voor elke man; voor Sisera een buit van gekleurde klederen, een buit van gekleurde klederen met broderie, gekleurde klederen met broderie aan beide zijden, aan de halzen der buit?

³¹Alzo zij al uw vijanden vergaan, o Jehova; maar zij die Hem liefhebben, zij zij als de zon, wanneer zij in haar kracht uitgaat. En het land had rust veertig jaren.