Judges 5

¹I Debora śpiewała, a także Barak, syn Abinoama, w owym dniu, mówiąc:

²Za wyswobodzenie wolnych w Izraelu, za lud ochotnie się ofiarujący, błogosławcie Pana.

³Słuchajcie, królowie; nakłońcie ucha, książęta. Ja śpiewam Panu, ja opiewam chwalebnie Pana, Boga Izraelu.

⁴Panie, gdy wychodziłeś z Seiru, gdy kroczyłeś z pola Edomu, ziemia się trzęsła, i niebiosa się sypały, także chmury spuszczały wodę.

⁵Góry topniały przed obliczem Pana, ta Synaj przed obliczem Pana, Boga Izraelu.

⁶Za dni Samgara, syna Anata, za dni Jael, drogi ustały, a ci, którzy podróżowali szlakami, szli ścieżkami krętymi.

⁷Wsie opustoszały w Izraelu, opustoszały, aż powstałam ja, Debora, aż powstałam matką w Izraelu.

⁸Wybrał on bóstwa nowe, wtedy wojna przyszła do bram. Tarcza nie była widoczna, ani włócznia, wśród czterdziestu tysięcy w Izraelu.

⁹Moje serce szuka tych, co wydają wyroki w Izraelu, tych, którzy ochotnie się ofiarowują wśród ludu. Błogosławcie Pana!

¹⁰Jeźdźcy na białych osłach, siedzący na siedliskach, i ci, którzy chodzą drogą, rozmyślajcie!

¹¹Głosem śpiewających pomiędzy miejscami czerpania wody, tam oddają cześć sprawiedliwym czynom Pana, sprawiedliwym czynom Jego wsi w Israelu. Wtedy lud Pana wydawał wyroki u bram.

¹²Obudź się, obudź się, Debora; obudź się, obudź się, zaśpiewaj pieśń. Powstań, Baraku, i wziąć w niewolę twoją niewolę, synu Abinoama.

¹³Wtedy pozostałych szlachetnych poddał Panu, a mnie dał władzę nad mocnymi.

¹⁴Z Efraima ich korzeń przeciwko Amalekitom. Za tobą, Benjamine, wśród twoich ludów. Z Machiru zeszli wydawcy praw, a z Zebulona ci piszący trzcią.

¹⁵I książęta z Issachara z Deborą, a Issachar był razem z Barakiem, wysłany w dolinę pieszo. Na oddziale Rubena wielkie są roztrząsania serca!

¹⁶Dlaczego siedziałeś pomiędzy granicami, aby słuchać ryków stad? Na oddziale Rubena wielkie są badania serca!

¹⁷Galaad pozostał poza Jordanem, a Dan, dlaczego przebywa przy statkach? Aser pozostał przy brzegu morza, przy swoich zatokami rozkłada się.

¹⁸Zebulun jest ludem, który wystawił swoją duszę na śmierć, i Naftali także na wzniesieniach pola.

¹⁹Królowie przyszli, walczyli; wtedy walczyli królowie kananejscy nad Taanach przy wodach Megiddo, lecz łupu srebra nie wzięli.

²⁰Z nieba się walczyło, gwiazdy z swoich dróg walczyły przeciwko Siserze.

²¹Potok Kiszun ich porwał, potok starożytny, potok Kiszon. Ty depczesz siłę, dusze moja!

²²Wtedy sparaliżowane były kopyta koni, od sprytu, od sprytu jego mocarzy.

²³Przeklnijcie Meroz, powiedział anioł Pana, kląc przeklnijcie jego mieszkańców, gdyż nie przyszli na pomoc Panu, na pomoc Panu wśród mocarzy!

²⁴Błogosławiona między kobiety jest Jael, żona Hebera Kenit, między kobiety w namiocie błogosławiona.

²⁵Wody prosił, mleko dała; w naczyniu wzniosłym przyniosła mu masło.

²⁶Rękę swoją wyciągnęła do kołka, a prawą rękę do młota robotnika, i uderzyła Sisera, uderzyła jego głowę, przeszła mu skroń.

²⁷Przy jej nogach się ugiął, padł, położył się; przy jej nogach się ugiął, padł; gdzie się ugiął, tam padł zniszczony.

²⁸Przez okno wyglądała matka Sisery, przez kratkę wołała: Dlaczego jego rydwan tak długo się zwleka? Dlaczego spóźnią się kroki jego wozu?

²⁹Mądre z jej pań odpowiadają jej, a ona sama odpowiada sobie na swoje słowa:

³⁰Czyż nie znajdują, że dzielą się łupami? Po jednej niewieście, po dwie niewieście na każdego człowieka, łup z haftów dla Sisery, łup z haftów dwojga kolorów, hafty na szyi zdobytej rzeczy!

³¹Tak niech zginą wszyscy Twoi wrogowie, Panie! A ci, którzy Go miłują, niech będą jak słońce przy jego wychodzeniu w mocy! I kraina odpoczywała czterdzieści lat.