Judges 9

¹I Abimelek, syn Jerubbaala, poszedł do Sychem do braci swojej matki i mówił do nich i do całej rodziny domu ojca swojej matki, mówiąc:

²Mówcie, proszę, w uszy wszystkim mężczyznom z Sychem: Czy lepiej dla was, aby siedemdziesięciu synów Jerubbaala, którzy są osobami siedemdziesięcioma, panowało nad wami, czy aby jeden człowiek panował nad wami? Pamiętajcie też, że jestem z waszego kości i z waszego ciała.

³I mówili o nim bracia jego matki w uszy wszystkim mężczyznom z Sychem wszystkie te słowa: i serce ich skłoniło się do naśladowania Abimcleka; bo mówili: On jest naszym bratem.

⁴I dali mu siedemdziesięciu syklów srebra z domu Baala-Beryta, którymi Abimelek wynajął ludzi próżnych i lekkomyślnych, którzy za nim szli.

⁵I poszedł do domu ojca swojego w Ofra, i zabił braci swojej synów Jerubbaala, siedemdziesięciu osób, na jednym kamieniu: tylko Jotam, najmłodszy syn Jerubbaala, pozostał; bo się ukrył.

⁶I zebrali się wszyscy mężczyźni z Sychem, i cały dom Millo, i poszli, i uczynili Abimcleka królem przy dębie słupa, który był w Sychem.

⁷I gdy powiedziano to Jotamowi, poszedł i stanął na szczycie góry Garizim, i podniósł głos swój, i zawołał, i mówił do nich: Słuchajcie mnie, mężowie Sychem, aby i wam Bóg słuchał.

⁸Poszły drzewa, aby namaścić sobie króla; i mówili do oliwki: Króluj nad nami.

⁹Ale oliwka mówił do nich: Czy mam porzucić tłustość moją, którą we mnie czci Bóg i ludzie, i iść falować się nad innymi drzewami?

¹⁰I mówili drzewa do figownika: Chodź ty, i króluj nad nami.

¹¹Ale figownik mówił do nich: Czy mam porzucić słodycz moją i owoc mój dobry, i iść falować się nad innymi drzewami?

¹²I mówili drzewa do winorośli: Chodź ty, i króluj nad nami.

¹³A winorośl mówił do nich: Czy mam porzucić wino moje nowe, które weselić Boga i ludzi, i iść falować się nad innymi drzewami?

¹⁴Tedy mówili wszystkie drzewa do ciernia: Chodź ty, i króluj nad nami.

¹⁵A cierń mówił do drzew: Jeśli prawdziwie chcecie mnie namaścić na króla nad sobą, tedy chodźcie i ufajcie w cieniu moim; a jeśli nie, niech wyjdzie ogień z ciernia, i pożre cedry Libanu.

¹⁶Przetoż jeśli szczerze i uczciwie postąpiliście, wznoszując Abimcleka na króla, i jeśli dobrze uczyniliście Jerubbaałowi i jego domowi, i uczyniliście jemu według zasług rąk jego;

¹⁷(bo ojciec mój walczył za was, i ryzykował swoim życiem, i wybawiłem was z ręki Madianitu:

¹⁸a wy wstaliście dziś przeciw domowi ojca mojego, i zabiliście synów jego siedemdziesięciu osób, na jednym kamieniu, i uczyniliście Abimcleka, syna służącej jego, królem nad mężami Sychem, dlatego że jest bratem waszym);

¹⁹jeśli tedy szczerze i uczciwie postępowaliście z Jerubbaałem i z domem jego w dzień ten, radujcie się w Abimcleku, i niech się i on raduje w was:

²⁰a jeśli nie, niech wyjdzie ogień z Abimcleka, i pożre mężów Sychem i dom Millo; i niech wyjdzie ogień z mężów Sychem i z domu Millo, i pożre Abimcleka.

²¹I Jotam zbiegł i uciekł, i poszedł do Beer, i mieszkał tam ze strachu przed Abimclekiem, bratem swoim.

²²I Abimelek panował nad Izraelem przez trzy lata.

²³I posłał Bóg ducha złego między Abimcleka i mężów Sychem; i mężowie Sychem postępowali nieprawdziwie z Abimclekem:

²⁴aby przyszła przemoc siedemdziesięciu synów Jerubbaala, i aby krew ich spała na Abimcleku, bracie ich, który ich zabił, i na mężach Sychem, którzy wzmocnili ręce jego do zabicia braci jego.

²⁵I postanowili mężowie Sychem zasiedzki dla niego na szczytach gór, i rozbijali wszystkich przechodzących obok nich na drodze: i doniesiono to Abimclekowi.

²⁶I przyszedł Gaal, syn Ebeda, z braćmi swoimi, i przeszli do Sychem; i mężowie Sychem wierzyli w niego.

²⁷I wyszli na pole, i zbierali winogrona swoje, i depłali, i święcili, i poszli do domu boga swojego, i jedli i pili, i przeklınali Abimcleka.

²⁸I mówił Gaal, syn Ebeda: Któż jest Abimelek i które Sychem, abyśmy mu służyli? Czyż on nie jest synem Jerubbaala? A Zebul nie jest jego urzędnikiem? Służcie mężom Hamora, ojca Sychem: ale czemu my mamy służyć jemu?

²⁹O, gdyby ten lud był w moich rękach! Tedy usunąłbym Abimcleka. I mówił do Abimcleka: Zwiększ wojsko swoje, i wychodź.

³⁰I gdy usłyszał Zebul, książę miasta, słowa Gaala, syna Ebeda, zapaliła się gniewem jego.

³¹I posłał posłów do Abimcleka podstępem, mówiąc: Oto Gaal, syn Ebeda, i bracia jego przyszli do Sychem; i oto oni podburzają miasto przeciw tobie.

³²Przetoż wstań w nocy ty i lud, który jest z tobą, i czyhaj na polu:

³³a rano, gdy wschodzi słońce, wstań wcześnie, i napądnij na miasto; i oto gdy on i lud, który jest z nim, wyjdzie przeciw tobie, tedy uczynisz jemu, co się zdarzy.

³⁴I wstał Abimelek i cały lud, który był z nim, w nocy, i czyhali na Sychem w czterech oddziałach.

³⁵I wyszedł Gaal, syn Ebeda, i stanął u wejścia bramy miasta: i wstał Abimelek i lud, który był z nim, z zasadzki.

³⁶A gdy zobaczył Gaal lud, mówił do Zebula: Oto schodzą ludzie z wierzchołków gór. A Zebul mówił do niego: Cień gór widzisz jako gdyby to byli ludzie.

³⁷I mówił znowu Gaal i mówił: Oto schodzą ludzie ze środka ziemi, i jeden oddział przychodzi drogą dębu Meonenim.

³⁸Tedy mówił Zebul do niego: Gdzie jest teraz usta twoje, że mówiłeś: Któż jest Abimelek, żebyśmy mu służyli? Czyż nie jest to lud, którego się pogardził? Idź tedy teraz, proszę, i walcz z nimi.

³⁹I wyszedł Gaal przed mężów Sychem, i walczył z Abimclekiem.

⁴⁰A Abimelek gonił go, i on zbiegł przed nim, i wielu padło rannych, aż do wejścia bramy.

⁴¹I mieszkał Abimelek w Arumy: a Zebul wypędził Gaala i braci jego, aby nie mieszkali w Sychem.

⁴²I stało się dnia drugiego, że lud wyszedł na pole; i doniesiono to Abimclekowi.

⁴³I wziął lud, i podzielił go na trzy oddziały, i czyhał na polu; i patrzył, i oto lud wychodził z miasta; i wstał na nich, i poraził ich.

⁴⁴A Abimelek i oddziały, które były z nim, napędzali się naprzód, i stanęli u wejścia bramy miasta: a dwaj pozostali oddziały napędzali się na wszystkich, którzy byli na polu, i porazili ich.

⁴⁵A Abimelek walczył przeciw miastu przez cały ów dzień; i wziął miasto, i wymordował lud, który był w nim: i zburzył miasto, i obsypał je solą.

⁴⁶A gdy usłyszeli wszyscy mężowie wieży Sychem tę wieść, poszli do twierdziska domu Elberytu.

⁴⁷I doniesiono Abimclekowi, że wszyscy mężowie wieży Sychem zebrali się.

⁴⁸I wstąpił Abimelek na górę Zalmon, on i cały lud, który był z nim; i wziął Abimelek topór w rękę swoją, i ściął gałąź z drzewa, i podniósł ją, i położył sobie na barku; i mówił do ludu, który był z nim: Co widzieliście, że uczyniłem ja, spieszycie się, i uczynijcie tak samo.

⁴⁹I ścięli wszyscy ludzie każdy gałąź swoją, i szli za Abimclekiem, i położyli je na twierdzisk, i spalili twierdzisko nad nimi; tak że i wszyscy mężowie wieży Sychem pomarli, około tysiąca mężów i niewiast.

⁵⁰Przeto poszedł Abimelek do Tebez, i oblegał Tebez, i wziął go.

⁵¹Ale była tam wieża mocna w pośród miasta, i uciekli tam wszyscy mężowie i niewiasity, i wszystkich miasta, i zamknęli się, i weszli na dach wieży.

⁵²A Abimelek przystąpił do wieży, i walczył przeciw niej, i przystąpił blisko do drzwi wieży, aby ją spalić ogniem.

⁵³A jedna niewiasta rzuciła kamień górny żaren na głowę Abimcleka, i przełamała mu czaszę.

⁵⁴Tedy wezwał szybko do sługi swojego, który nosił zbroję jego, i mówił do niego: Wyciągnij miecz swój, i zabij mnie, aby nie mówiono o mnie: Kobieta go zabiła. I przebił go sługa jego, i umarł.

⁵⁵A gdy zobaczyli mężowie Izraela, że Abimelek umarł, rozeszli się każdy do miejsca swojego.

⁵⁶Tak Bóg odpłacił przewrotność Abimcleka, którą uczynił ojcu swojemu, zabijając siedemdziesięciu braci jego;

⁵⁷i wszystką przewrotność mężów Sychem Bóg im odpłacił na głowy ich: i przyszła na nich przekleństwo Jotama, syna Jerubbaala.