Lamentations 1

¹Jakże opustoszała miasto, niegdyś pełne ludzi! Podobna jest wdowie, która była wielka pośród narodów! Pani prowincji stała się służebnicą.

²Gorko płacze w nocy, łzy ściekają jej po policzkach. Wśród wszystkich jej kochanków nie ma nikogo, kto by ją pocieszyć. Wszyscy jej przyjaciele zdradził ją; stali się jej wrogami.

³Po ucisku i ciężkiej pracy Juda poszła na wygnanie. Mieszka pośród narodów; nie znajduje miejsca odpoczynku. Wszyscy, którzy ją prześladują, dopadli ją pośród jej udręki.

⁴Drogi do Syjonu opłakują, albowiem nikt nie przychodzi na jej uroczystości. Wszystkie jej bramy są opustoszałe, jej kapłani wzdychają, jej dziewczęta opłakują, a ona w goryczy cierpi.

⁵Jej wrogowie stali się jej panami; jej nieprzyjaciele są spokojni. Pan przyniósł jej smutek z powodu jej wielu grzechów. Jej dzieci poszły na wygnanie, w niewolę przed wrogiem.

⁶Całe wspaniałomyślność odeszła od Córy Syjonu. Jej książęta są jak jelenie, które nie znajdują pastwiska; w słabości uciekły przed prześladowcą.

⁷W dniach swojej udręki i tułaczki Jerozolima wspomina wszystkie skarby, które miała w dniach dawnych. Gdy jej lud wpadł w ręce nieprzyjaciół, nie było nikogo, kto by jej pomógł. Jej wrogowie patrzyli na nią i śmiali się z jej zniszczenia.

⁸Jerozolima wielce zgrzeszyła i stała się nieczystą. Wszyscy, którzy ją czcili, pogardzają nią, albowiem widzieli ją nagą; ona sama wzdycha i odwraca się.

⁹Jej nieczystość przylgnęła do jej szат; nie pomyślała o swojej przyszłości. Jej upadek był zdumiewający; nie było nikogo, kto by ją pocieszyć. "Patrz, Panie, na moją udrękę, albowiem nieprzyjaciel triumfuje."

¹⁰Nieprzyjaciel położył ręce na wszystkich jej skarbach; widziała, jak pogańskie narody weszły do jej świątyni— te, które zakazałeś wchodzić do twojego zgromadzenia.

¹¹Wszyscy jej lud wzdychają, szukając chleba; handlują swoimi skarbami za żywność, aby utrzymać się przy życiu. "Patrz, Panie, i rozważ, albowiem jestem znieważana."

¹²"Czy to nic dla was, wszyscy przechodzący obok? Rozejrzyjcie się i zobaczcie. Czy jest takie cierpienie, jak moje cierpienie, które było mi zadane, które Pan przyniósł mi w dniu swojego zaciekłego gniewu?

¹³"Z wysokości zsłał ogień, zsłał go w moje kości. Rozciągnął sieć na moje nogi i odwrócił mnie. Uczynił mnie pustkowiem, osłabioną przez cały dzień.

¹⁴"Moje grzechy są związane w jarzmo; jego rękami były splecionе razem. Zostały powieszene na mojej szyi, a Pan osłabił moją moc. Wydał mnie w ręce tych, których nie mogę znieść.

¹⁵"Pan odrzucił wszystkich moich wojowników pośród mnie; zwołał wojsko przeciwko mnie, aby miażdżyć moich młodzieńców. W swojej prasie Pan podeptał Córę Dziewiczą Judę.

¹⁶"Dlatego płaczę i moje oczy przepełniają się łzami. Nikt nie jest blisko, aby mnie pocieszyć, nikt, aby przywrócić mojego ducha. Moje dzieci są ubogiem, albowiem nieprzyjaciel zwyciężył."

¹⁷Syjonu wyciąga ręce, ale nie ma nikogo, kto by ją pocieszyć. Pan postanowił dla Jakuba, że jego sąsiedzi staną się jego wrogami; Jerozolima stała się nieczystą rzeczą pośród nich.

¹⁸"Pan jest sprawiedliwy, a ja buntowałem się przeciwko jego rozkazowi. Słuchajcie, wszystkie narody; patrzcze na moje cierpienie. Moi młodzieńcy i moje dziewczęta poszły na wygnanie.

¹⁹"Wołałem do moich sojuszników, ale zdradził mnie. Moi kapłani i moi starcy zginęli w mieście, podczas gdy szukali żywności, aby utrzymać się przy życiu.

²⁰"Patrz, Panie, jak jestem w udręce! Jestem w mękach wewnątrz, a w moim sercu jest niepokój, albowiem bardzo zbuntowałem się. Na zewnątrz, miecz pozbawia; wewnątrz tylko śmierć.

²¹"Ludzie słyszeli moje wzdychanie, ale nie ma nikogo, kto by mnie pocieszyć. Wszyscy moi wrogowie słyszeli o mojej udręce; cieszą się z tego, co uczyniłeś. Sprowadź dzień, który zwiastowałeś, aby mogli stać się podobni do mnie.

²²"Niech całe ich niegodziwość przyjdzie przed ciebie; postąp z nimi tak, jak postąpiłeś ze mną, z powodu wszystkich moich grzechów. Moje wzdychania są liczne, a moje serce jest słabe."