Lamentations 2

¹Jak córka Syjonu została okryta chmurą przez Pana w Jego gniewie! Zrzucił z nieba na ziemię chwałę Izraela i nie wspomniał o podnóżku nóg swoich w dniu Swojego gniewu.

²Pan wydał na zniszczenie wszystkie siedziby Jakuba bez litości; zburzył w Swojej furii twierdze córki Judy, położył ranionych na ziemi, jej króla i jej przywódców.

³W Jego płonącym gniewie wszystkie rogi Izraela zostały obcięte; Jego dłoń się wycofała wobec napastnika: rozpalił ogień w Jakubie, powodując zniszczenie wszędzie dookoła.

⁴Jego łuk napina się do ataku, zajmuje miejsce gotowy do walki, w Jego nienawiści umęcza tych, którzy byli przyjemni dla oka: na namiot córki Syjonu rozpuścił Swoją pasję jak ogień.

⁵Pan stał się jak jeden walczący przeciwko niej, zsyłając zniszczenie na Izraela; wysłał zniszczenie na wszystkie jej wielkie domy, pustoszy Swoje twierdze: pomnażając żal i smutek córki Judy.

⁶Gwałtownie zabrał swój namiot, jakby z ogrodu; spustoszył swoje miejsce zgromadzenia: Pan zabrał wspomnienie uczty i sabatu w Syjonie, a w namiętności Swojego gniewu zwrócił się przeciwko królowi i kapłanowi.

⁷Pan porzucił swój ołtarz i odwrócił się w gniewie od Swojego świętego miejsca; wydał w ręce napastnika mury jej wielkich domów: ich głosy były głośne w domu Pana jak w dniu świętego zgromadzenia.

⁸Zamiarem Pana jest spustoszenie muru córki Syjonu; His linia się rozciągnęła, nie wstrzymał swojej ręki od zniszczenia: wysłał smutek na wieżę i mur, razem stały się słabe.

⁹Jej bramy zapadły w ziemię; wysłał zniszczenie na jej zasuwy: jej król i jej książęta są między narodami, gdzie nie ma prawa; nawet jej prorokowie nie mieli widzenia od Pana.

¹⁰Godne osoby córki Syjonu siedzą na ziemi bez słowa; włożyły kurz na swoje głowy, są ubrané w włosiennicę: głowy dziewic Jerozolimy są pochylone ku ziemi.

¹¹Moje oczy wyczerpały się płaczem, głębia mego ciała jest głęboko wzruszona, moje wnętrzności się wylały na ziemię z powodu zniszczenia córki mojego narodu; z powodu małych dzieci i niemowląt przy piersi, które upadają bez sił na placach miasta.

¹²Mówią do swoich matek: Gdzie jest zboże i wino? gdy padają jak ranni na placach miasta, gdy ich życie się wylewa na piersi swojej matki.

¹³Co mam ci za przykład dać? co mam cię porównać, córko Jerozolimy? co mam ci zrównać, aby cię pocieszyć, dziewico córko Syjonu? bo twoje zniszczenie jest wielkie jak morze: kto potrafi cię uzdrowić?

¹⁴Wizje, które twoi prorokowie dla ciebie widzieli, są fałszywe i głupie; nie ujawnili ci twego grzechu, aby twój los się zmienił: ale widzieli dla ciebie słowa fałszywe, odbijając cię.

¹⁵Wszyscy, którzy przechodzą, klaszczą w dłonie w twoją stronę; sycą się i kręcą głowami na córkę Jerozolimy, mówiąc: Czy to to miasto, które było koroną wszystkiego pięknego, radością całej ziemi?

¹⁶Wszyscy twoi wrogowie otwierają szeroko usta przeciwko tobie; sycą się i świszczeją zębami, mówiąc: Pożarliśmy ją: na pewno to jest dzień, na który czekaliśmy; nadszedł, widzieliśmy go.

¹⁷Pan uczynił to, co było Jego zamiarem; wprowadził w życie rozkazy, które wydał w dniach przeszłych; niszcząc bez litości, sprawił, że twój nienawistnik radował się z tobą, podnosząc róg tych, którzy byli przeciwko tobie.

¹⁸Niech twój okrzyk wznosi się do Pana: O muro córki Syjonu, niech twój płacz płynie jak strumień dniem i nocą; nie dawaj sobie spoczynku, nie wstrzymuj łez smutku swoim oczom.

¹⁹Wstań! wydawaj okrzyki w nocy, na początku nocnych czuwa; niech twoje serce płynie jak woda przed obliczem Pana, podnosząc ręce do Niego za życie twoich małych dzieci, które padają, osłabione brakiem pożywienia, na szczycie każdej ulicy.

²⁰Patrz! Panie, spójrz na to, co Ty uczyniłeś! Czy kobiety mają jeść jako pokarm owoc swoich ciał, dzieci, które trzymają w objęciach? czy kapłan i prorok mają być zabici w świętym miejscu Pana?

²¹Młodzi i starzy leżą na ziemi na ulicach; moje dziewice i moi młodzi mężczyźni padli od miecza: wysłałeś śmierć na nich w dniu Swojego gniewu, dlatego śmierć bez litości.

²²Jak w dniu świętego zgromadzenia, sprowadzałeś strach wokół mnie ze wszystkich stron, i nikt nie ujął się czy nie został ochraniony w dniu gniewu Pana: ci, których trzymałem w objęciach, o których się opiekowałem, zostali wysłani na zniszczenie przez mojego nieprzyjaciela.