Lamentations 4

¹Jak złoto straciło blask swój, złoto czysте stało się matowe! Drogocenne klejnoty rozrzucone są na każdym rogu ulicy.

²Jak drodzy synowie Syjonu, niegdyś warci swojej wagi w złocie, dziś uważani są za gliniaki, dzieło rąk garncarza!

³Nawet szakale odsłaniają piersi, aby karmić swe młode, ale lud mój stał się serca pozbawiony, jak strusie na pustyni.

⁴Z powodu pragnienia język niemowlęcia przylega do podniebienia; dzieci błagają o chleb, ale nikt im go nie daje.

⁵Ci, którzy jedli przysmaki, leżą opuszczeni na ulicach. Ci, którzy wychowani byli w purpurze królewskim, teraz leżą na stosach popiołu.

⁶Kara dla ludu mojego jest większa niż kara Sodomy, które przewrócone zostało w jednej chwili, bez wyciągnięcia ręki jej na pomoc.

⁷Książęta jego byli jaśniejsi od śniegu i bielsi od mleka; ich ciała rumiańsze były od rubinów; ich wygląd jak lapis lazuli.

⁸Ale teraz czarniejsi są od sadzy; nie są rozpoznawani na ulicach. Skóra ich skurczyła się na kościach; stała się sucha jak drewno.

⁹Ci, którzy polegли od miecza, lepiej się mają niż ci, którzy umierają z głodu; wyczerpani głodem niszczejąc, brakuje im pokarmu z pola.

¹⁰Rękami mitościwe kobiety ugotowały swe własne dzieci, które stały się ich pokarmem, gdy lud mój był niszczony.

¹¹Pan dał pełny upust swojemu gniewie; wylał swój zapiekły gniew. Rozpalił ogień na Syjonie, który pochłonął jej fundamenty.

¹²Królowie ziemi nie wierzyli, ani żaden z ludów świata, że wrogowie i nieprzyjaciele mogą wejść w bramy Jerozolimy.

¹³Ale stało się tak z powodu grzechów jej proroków i nieprawości jej kapłanów, którzy rozlali w jej wnętrzu krew sprawiedliwych.

¹⁴Teraz błądzą po ulicach jak ślepcy. Są tak oskażeni krwią, że nikt nie śmie dotknąć ich szat.

¹⁵"Odejdźcie! Jesteście nieczyści!" wołają do nich ludzie. "Precz! Precz! Nie dotykajcie nas!" Gdy uciеkają i błądzą, ludzie wśród narodów mówią: "Nie mogą tu dłużej pozostać".

¹⁶Sam Pan ich rozprosił; nie czuwa już nad nimi. Kapłanów nie honorują, starszych nie faworyzują.

¹⁷Ponadto oczy nasze zawiodły nas, szukając marnie pomocy; z naszych wież czuwaliśmy nad narodem, który nas nie mógł ocalić.

¹⁸Ludzie śledzili nas na każdym kroku, nie mogliśmy chodzić po naszych ulicach. Koniec nasz był bliski, dni nasze byly policzone, albowiem koniec nasz nadszedł.

¹⁹Nasi prześladowcy byli szybsi od orłów na niebie; gonili nas po górach i czaili się na nas na pustyni.

²⁰Namaszczony Pana, tchnienie naszego życia, został schwytany w ich sidła. Myśleliśmy, że pod jego cieniem będziemy żyć wśród narodów.

²¹Raduj się i wesel, córo Edomu, ty, która mieszkasz w ziemi Usu. Lecz do ciebie również czara przejdzie; będziesz pijana i obnażona.

²²Twoja kara skończy się, córo Syjonu; nie będzie już przedłużać twojej niewoli. Lecz on ukarze twój grzech, córo Edomu, i odsłoni twoją nieprawość.