Luke 14

¹En het geschiedde, dat hij op de Sabbat in het huis van een der voornaamste Farizeeën kwam om te eten, en zij bespiedden hem.

²En zie, daar was een zekere man voor hem, die waterziekte had.

³En Jezus antwoordde en sprak tot de schriftgeleerden en Farizeeën, zeggende: Is het geoorloofd op de Sabbat te genezen of niet?

⁴Maar zij zwegen stil. En Hij tastte hem aan en genas hem en liet hem gaan.

⁵En Hij sprak tot hen: Wie van u, wiens os of ezel in een put valt, zal hem niet dadelijk op de Sabbat daaruit ophalen?

⁶En zij konden daarop niet antwoorden.

⁷En Hij sprak een gelijkenis tot de gasten, toen Hij zag hoe zij de eerste plaatsen uitkozen, zeggende tot hen:

⁸Wanneer gij van iemand ter maaltijd geroepen wordt, gaat niet zitten op de eerste plaats, opdat niet iemand voornaamer dan gij van hem geroepen zij.

⁹En dan zal die u en hem geroepen heeft, komen en tot u zeggen: Geef deze de plaats; en dan zult gij met schaamte de laagste plaats innemen moeten.

¹⁰Maar wanneer gij geroepen wordt, gaat heen en zit op de laagste plaats, opdat, als degene die u roept, komt, hij tot u zegge: Vriend, stijg hoger op; dan zult gij eer hebben voor al degenen die met u aan tafel zitten.

¹¹Want een ieder die zich zelf verhoogt, zal vernederd worden; en die zich zelf vernedert, zal verhoogd worden.

¹²En Hij sprak ook tot dengene die hem geroepen had: Wanneer gij een diner of avondmaal maakt, roept niet uw vrienden, noch uw broeders, noch uw bloedverwanten, noch rijke buren, opdat zij u niet weder noodigen en u een vergelding geschiedde.

¹³Maar wanneer gij een diner maakt, nodigt armen, kreupelen, lammen, blinden uit.

¹⁴En gij zult zalig zijn, omdat zij u niet kunnen vergelding doen; want u zal vergelding geschieden in de opstanding der rechtvaardigen.

¹⁵En een van hen, die aan tafel met Hem zat, hoorde dit en sprak tot Hem: Zalig is degene die brood zal eten in het Koninkrijk Gods.

¹⁶En Hij sprak: Een zekere man maakte een groot avondmaal en nodigde velen uit.

¹⁷En Hij zond op het uur des avondmaals zijn knecht uit, om tot de genoodigden te zeggen: Komt, want alles is nu gereed.

¹⁸En zij begonnen allen met één stem zich te verontschuldigen. De eerste sprak tot hem: Ik heb een akker gekocht en moet dien gaan bezien; ik bid u, heb mij ontheven.

¹⁹En een ander sprak: Ik heb vijf span ossen gekocht en ga dezen beproeven; ik bid u, heb mij ontheven.

²⁰En een ander sprak: Ik heb een vrouw getrouwd, en daarom kan ik niet komen.

²¹En de knecht kwam terug en berichtte dit aan zijn heer. Toen werd de huisheer toornig en sprak tot zijn knecht: Ga haastig uit naar de straten en steegjes der stad, en bring hier de armen en kreupelen en blinden en lammen.

²²En de knecht sprak: Heer, het is geschied, gelijk gij bevolen hebt, en nog is er plaats.

²³En de heer sprak tot de knecht: Ga uit naar de wegen en hagen en dwing hen in te komen, opdat mijn huis vol zij.

²⁴Want ik zeg u, dat van die mannen, die geroepen waren, niemand mijn avondmaal zal smaken.

²⁵En grote menigten gingen met Hem heen.

²⁶En Hij wendde zich tot hen en sprak: Zo iemand tot Mij komt en haat niet zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broeders en zusters, ja en ook zijn eigen leven, kan hij niet Mijn discipel zijn.

²⁷En wie zijn kruis niet draagt en volgt Mij na, kan niet Mijn discipel zijn.

²⁸Want wie van u, willende een toren bouwen, zit niet eerst neder en rekent de kosten uit, of hij genoeg heeft om het vol te eindigen?

²⁹Opdat niet, als hij het grondvest gelegd heeft en niet kan het volmaken, allen die het zien, zouden beginnen hem te bespotten,

³⁰Zeggende: Deze mens is begonnen te bouwen en kon niet volmaken.

³¹Of welke koning, gaande om tegen een anderen koning tot krijg, zit niet eerst neder en overlegt, of hij met tienduizend tegen dezen, die met twintigduizend tegen hem komt, in staat is?

³²Altrinsken, terwijl hij nog zeer ver weg is, zendt hij gezanten uit en verlangt vredevoorwaarden.

³³Alzo dan, wie van u niet afstand doet van al wat hij bezit, kan niet Mijn discipel zijn.

³⁴Het zout is goed; maar zo het zout zijn kracht verliest, waarmede zal men het kruiden?

³⁵Het deugt noch voor de aarde noch voor de mesthoope; men werpt het uit. Die oren heeft om te horen, die höre.