Luke 17

¹Powiedział do uczniów: „Niemożliwe jest, aby nie przychodziły pogromy, lecz biada temu, przez którego przychodzą!

²Lepiej byłoby dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu na szyi i wrzucono go do morza, niż aby miał zawieść jednego z tych małych.

³Bacie się. Jeśli brat twój zgrzesza przeciwko tobie, pouczaj go. Jeśli się nawróci, przebacz mu.

⁴A jeśli siedem razy dziennie zgrzesza przeciwko tobie i siedem razy wraca, mówiąc: „Nawracam się", przebaczysz mu".

⁵Apostołowie powiedzieli do Pana: „Zwiększ naszą wiarę".

⁶Pan powiedział: „Gdybyście mieli wiarę jak ziarno gorczycy, powiedzielibyście temu drzewu sykomory: „Wyrwij się z korzeniami i zasadź się w morzu", i byłoby wam posłuszne.

⁷Lecz kto z was, mając sługę orającego lub pasącego owce, powie mu, gdy wróci z pola: „Natychmiast usiądź do stołu"?

⁸I nie powie mu raczej: „Przygotuj mi kolację, przystroił się przyzwoicie i posługuj mi, gdy będę jeść i pić. Potem będziesz jeść i pić ty"?

⁹Czy dziękuje on temu słudze za to, że uczynił to, co mu rozkazano? Sądzę, że nie.

¹⁰Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam rozkazano, mówcie: „Jesteśmy śli nieużyteczni słudzy. Uczyniliśmy tylko nasz obowiązek"".

¹¹Stało się, że gdy szedł do Jerozolimy, przechodził przez granice Samarii i Galilei.

¹²Gdy wchodził do pewnej wioski, spotkało go dziesięciu mężczyzn trędowatych, którzy stanęli z daleka.

¹³Podnieśli swoje głosy, mówiąc: „Jezu, Mistrzu, zmiłuj się nad nami!"

¹⁴Gdy ich zobaczył, powiedział do nich: „Pójdźcie i pokażcie się kapłanom". I stało się, że gdy szli, zostali oczyszczeni.

¹⁵Jeden z nich, widząc, że został uzdrowiony, wrócił, wielbiąc Boga głośnym głosem.

¹⁶Upadł na twarz u nóg Jezusa, dziękując Mu; a był to Samarytanin.

¹⁷Jezus zapytał: „Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie zaś dziewięciu?

¹⁸Czy żaden się nie znalazł, który by powrócił, aby oddać chwałę Bogu, oprócz tego cudzoziemca?"

¹⁹Następnie powiedział do niego: „Wstań i idź swoją drogą. Twoja wiara cię uzdrawiła".

²⁰Zapytany przez Faryzeuszów, kiedy przyjdzie Królestwo Boże, odpowiedział im: „Królestwo Boże nie przychodzi w taki sposób, aby można je było obserwować;

²¹ani nie powiedzą: „Oto tu!" albo „Oto tam!" Albowiem oto Królestwo Boże jest wśród was".

²²Powiedział do uczniów: „Przyjdą dni, kiedy będziecie pragnąć ujrzeć jeden z dni Syna Człowieczego, a nie ujrzycie.

²³I będą wam mówić: „Oto tu!" albo „Oto tam!" Nie wychodźcie i nie podążajcie za nimi,

²⁴Albowiem jako błyskawica błyskająca z jednego końca nieba do drugiego, tak będzie Syn Człowieka w swoim dniu.

²⁵Lecz najpierw musi wiele cierpieć i zostać odrzucony przez to pokolenie.

²⁶A jak się stało w czasach Noego, tak będzie też w czasach Syna Człowieczego.

²⁷Jedli, pili, żenili się i za mąż wychodziły, aż do dnia, w którym Noe wszedł do arki, i przyszła potopa, która ich wszystkich zniszczyła.

²⁸Podobnie, jak to się stało w czasach Lota: jedli, pili, kupowali, sprzedawali, sadzili, budowali;

²⁹lecz w dniu, w którym Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba deszcz ognia i siarki, i zniszczył ich wszystkich.

³⁰Tak będzie w dniu, gdy Syn Człowieka zostanie objawiony.

³¹W ów dzień, kto będzie na dachu i będzie miał rzeczy w domu, niech nie schodzi, aby je zabrać. A kto będzie w polu, podobnie niech się nie zawraca.

³²Pamiętajcie żonę Lota!

³³Ktokolwiek będzie dążyć do zbawienia swojego życia, straci je; a ktokolwiek straci je, zachowa je.

³⁴Mówię wam, w nocy będzie dwóch ludzi na jednym łożu: jeden będzie wzięty, drugi będzie pozostawiony.

³⁵Dwie będą mieć mielić zboże razem: jedna będzie wzięta, druga będzie pozostawiona".

³⁶{W niektórych greckich rękopisach dodaje się: „Dwaj będą w polu: jeden będzie wzięty, drugi będzie pozostawiony".}

³⁷Odpowiadając, zapytali Go: „Gdzie, Panie?" On im powiedział: „Gdzie będzie ciało, tam będą się zbierać orły".