Luke 18

¹Powiedział im także przypowieść o tym, że powinni się zawsze modlić i nie ustawać,

²mówiąc: "Był pewien sędzia w jednym mieście, który się Boga nie bał i ludzi nie szanował.

³Była w tym mieście wdowa, która często przychodzić doń i mówiła: 'Udziel mi zadośćuczynienia od mojego przeciwnika!'

⁴Przez pewien czas jej nie słuchał, ale potem pomyślał sobie: 'Chociaż Boga się nie boję i ludzi nie szanuję,

⁵jednak dlatego że ta wdowa mnie nęka, udzielę jej zadośćuczynienia, aby w końcu nie przychodziła ciągle do mnie.'"

⁶Pan zaś rzekł: "Słuchajcie, co mówi sędzia niesprawiedliwy.

⁷Czy Bóg nie wymierzy sprawiedliwości wybranym sobie, którzy do niego wołają dzień i noc, i będzie ich cierpliwie wysłuchiwać?

⁸Powiadam wam, że ich sprawiedliwością zawsze obdarzy. Jednak gdy przyjdzie Syn Człowieka, czy znaleźć będzie wiarę na ziemi?"

⁹Rzekł także przypowieść dla niektórych, którzy ufali sobie, że są sprawiedliwi, i wzgardzali wszystkimi innymi.

¹⁰"Dwaj ludzie weszli do świątyni, aby się modlić; jeden był faryzejuszem, a drugi poborcą podatków.

¹¹Farycjusz stał i modlił się sam w sobie w ten sposób: 'Boże, dziękuję ci, że nie jestem jak reszta ludzi, wyzyskiwaczy, niesprawiedliwych, cudzołożników, ani nawet jak ten poborca podatków.

¹²Poszczę dwa razy w tygodniu. Daję dziesięcinę ze wszystkiego, co posiadam.'

¹³Ale poborca podatków, stojąc z daleka, nawet na niebo nie chciał podnieść oczu, lecz bił się w piersi, mówiąc: 'Boże, bądź miłościw dla mnie, grzesznika!'

¹⁴Powiadam wam, że ten człowiek zszedł do domu swojego usprawiedliwiony, a nie tamten; albowiem każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony."

¹⁵Przynosili mu także dzieci, aby je dotknął. Kiedy zaś uczniowie to zobaczyli, karcili ich.

¹⁶Jezus zaś wezwał ich do siebie, mówiąc: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im, albowiem do takich należy Królestwo Boże.

¹⁷Zaprawdę, powiadam wam, kto nie przyjedzie Królestwa Bożego jako dziecko, nigdy w nie nie wejdzie."

¹⁸Pewien przełożony zapytał go, mówiąc: "Nauczycielu dobry, co powinienem uczynić, aby osiągnąć życie wieczne?"

¹⁹Jezus mu rzekł: "Dlaczego mnie nazywasz dobrym? Nikt nie jest dobry, oprócz jednego – Boga.

²⁰Wiesz przykazania: 'Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie składaj fałszywego świadectwa, czć ojca i matkę swoją.'"

²¹On zaś rzekł: "Wszystkie te rzeczy zachowywam od młodości mojej.

²²Kiedy Jezus to usłyszał, rzekł do niego: "Jeszcze ci brakuje jednej rzeczy. Sprzedaj wszystko, co masz, i rozdziel ubogim. Będziesz miał skarb w niebie. Przyjdź i podążaj za mną."

²³Kiedy usłyszał te słowa, stał się bardzo smutny, albowiem był bardzo bogaty.

²⁴Jezus, widząc, że stał się bardzo smutny, rzekł: "Jak trudno tym, którzy mają bogactwa, wejść w Królestwo Boże!

²⁵Albowiem łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść w Królestwo Boże."

²⁶Ci, którzy to słyszeli, powiedzieli: "Któż może być zbawiony?"

²⁷On zaś rzekł: "To, co niemożliwe przy ludziach, możliwe jest u Boga."

²⁸Piotr zaś rzekł: "Oto my wszystko opuściliśmy i podążaliśmy za tobą."

²⁹On zaś do nich rzekł: "Zaprawdę, powiadam wam, nikt nie opuścił domu, albo żonę, albo braci, albo rodziców, albo dzieci dla Królestwa Bożego,

³⁰aby nie otrzymał wielokrotnie więcej w tym czasie, a w świecie przyszłym – życie wieczne."

³¹Wziął zaś dwunastu do siebie i rzekł do nich: "Oto idziemy do Jerozolimy, i wszystko, co napisano przez proroków o Synu Człowieka, się spełni.

³²Będzie bowiem wydany poganom, będzie wyśmiany, poniżony i splunięty.

³³Będą go biczować i go umęczą. W trzecim dniu zmartwychwstanie."

³⁴Oni zaś ani jedno z tych słów nie rozumieli; rzecz ta była przed nimi ukryta i nie pojmowali tego, co było powiedziane.

³⁵Stało się, kiedy zbliżył się do Jerycha, pewien ślepiec siedział przy drodze i żebrał.

³⁶Słysząc tłum przechodzący, pytał, co to znaczy.

³⁷Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi.

³⁸Wołał: "Jezu, Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!"

³⁹Ci, którzy szli naprzód, karcili go, aby milczał; ale on tym bardziej wołał: "Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!"

⁴⁰Jezus stanął i rozkazał, aby go przywiedzione do niego. Kiedy się zbliżył, zapytał go:

⁴¹"Co chcesz, abym ci uczynił?" On zaś rzekł: "Panie, aby mogę widzieć."

⁴²Jezus mu rzekł: "Przejrzyj na oczy. Twoja wiara cię uzdrawiła."

⁴³Zaraz przejrzał na oczy i podążał za nim, chwaląc Boga. Cały lud, widząc to, chwalił Boga.