Luke 24

¹Maar op de eerste dag van de week, in de vroege dageraad, kwamen zij tot het graf, brengende de specerijen, die zij hadden bereid.

²En zij vonden de steen weggerold van het graf.

³En zij gingen naar binnen, en vonden het lichaam van de Heer Jezus niet.

⁴En het geschiedde, terwijl zij hieromtrent in verwarring waren, zie, twee mannen stonden bij hen in schitterend gewaad:

⁵en terwijl zij verschrikt waren en hun aangezicht ter aarde bogen, zeiden zij tot hen: Waarom zoekt gij de levende bij de doden?

⁶Hij is hier niet, maar hij is opgestaan: gedenkt, hoe hij tot u sprak, toen hij nog in Galilea was,

⁷zeggende dat de Zoon des menschen overgegeven moet worden in de handen van zondigemensen, en gekruisigd, en op de derde dag wederopgestaan.

⁸En zij gedachten zijner woorden,

⁹en keerden van het graf weder, en vertelden al deze dingen aan de elf en aan alle anderen.

¹⁰En het waren Maria Magdalena, en Johanna, en Maria, de moeder van Jacobus: en de andere vrouwen met hen vertelden deze dingen aan de apostelen.

¹¹En deze woorden schenen in hun ogen ijdel geklets; en zij geloofden hen niet.

¹²Maar Petrus stond op, en liep naar het graf; en bukkende en naar binnen ziende, ziet hij de linnen doeken alleen; en hij ging naar zijn huis, zich verwonderend over hetgeen geschied was.

¹³En zie, twee van hen gingen op diezelfde dag naar een dorp, genaamd Emmaus, hetwelk zestig stadien van Jeruzalem verwijderd was.

¹⁴En zij spraken te zamen van al deze dingen, die gebeurd waren.

¹⁵En het geschiedde, terwijl zij te zamen spraken en met elkander overwogen, dat Jezus zelf naderbij kwam, en met hen wandelde.

¹⁶Maar hun ogen werden gehouden, opdat zij hem niet zouden kennen.

¹⁷En hij zeide tot hen: Wat zijn dit voor gesprekken, die gij onderling voeren, als gij wandelt? En zij bleven staan, met een bedroefd aangezicht.

¹⁸En een van hen, genaamd Kleopas, antwoordde en zeide tot hem: Verkeer gij alleen in Jeruzalem, en weet gij niet, wat daarin in deze dagen geschied is?

¹⁹En hij zeide tot hen: Wat dingen? En zij zeiden tot hem: De dingen betreffende Jezus, den Nazarener, die een profeet was, machtig in daad en woord, voor God en al het volk:

²⁰en hoe de overpriesters en onze oversten hem overgegeven hebben tot veroordeling ter dood, en hem gekruisigd hebben.

²¹Wij nu hoopten, dat hij het was, die Israël zou verlossen. Ja, en daarbij komt nog, dat het heden de derde dag is, sedert deze dingen geschied zijn.

²²Ook hebben sommige vrouwen van de onzen ons verbaasd; zij waren in de vroege morgen bij het graf;

²³en toen zij zijn lichaam niet vonden, kwamen zij, zeggende, ook eene gesichting van engelen gezien te hebben, die zeiden, dat hij leeft.

²⁴En sommigen van degenen, die met ons waren, gingen naar het graf, en vonden het alzo, gelijk de vrouwen gezegd hadden: maar hem zagen zij niet.

²⁵En hij zeide tot hen: O onverstandige en traag van hart, om te geloven in alles, wat de profeten gesproken hebben!

²⁶Diende de Christus niet dit te lijden, en in zijn heerlijkheid in te gaan?

²⁷En van Mozes af, en van al de profeten af, legde hij hun uit, in al de schriften, de dingen betreffende zich zelf.

²⁸En zij naderden tot het dorp, waar zij heenging; en hij maakte zich voor, verder te willen gaan.

²⁹En zij nodigden hem aan, zeggende: Blijf bij ons; want het wordt avond, en de dag is reeds ten einde. En hij ging naar binnen, om bij hen te blijven.

³⁰En het geschiedde, als hij met hen aan tafel zat, dat hij het brood nam, en zegende; en brekende gaf het aan hen.

³¹En hun ogen werden geopend, en zij kenden hem; en hij verdween uit hun gezicht.

³²En zij zeiden tot elkander: Brandde ons hart niet binnen ons, als hij tot ons sprak onderweg, en ons de schriften openbaarde?

³³En zij stonden op in diezelfde uur, en keerden naar Jeruzalem weder, en vonden de elf en degenen, die met hen waren, bijeenvergaderd,

³⁴zeggende: De Heer is waarlijk opgestaan, en is aan Simon verschenen.

³⁵En zij vertelden de dingen, die op den weg geschied waren, en hoe hij aan hen bekend was geworden in het breken des broods.

³⁶En terwijl zij deze dingen spraken, stond hij zelf in hun midden, en zeide tot hen: Vrede zij u!

³⁷Maar zij werden ontsteld en vervaard, en meenden, dat zij een geest zagen.

³⁸En hij zeide tot hen: Waarom zijt gij ontsteld, en waarom rijzen gedachten op in uw hart?

³⁹Ziet mijn handen en mijn voeten, dat ik het zelf ben: tastet mij aan, en ziet; want een geest heeft geen vlees en beenderen, gelijk gij mij ziet hebbende.

⁴⁰En als hij dit gezegd had, toonde hij hun zijn handen en zijn voeten.

⁴¹En terwijl zij nog niet geloofden van vreugde, en zich verwonderden, zeide hij tot hen: Hebt gij hier iets te eten?

⁴²En zij gaven hem een stuk gebakken vis.

⁴³En hij nam het, en at voor hen.

⁴⁴En hij zeide tot hen: Dit zijn de woorden, die ik tot u gesproken heb, terwijl ik nog bij u was, dat alles vervuld moet worden, wat geschreven is in de wet van Mozes, en in de profeten, en in de psalmen, aangaande mij.

⁴⁵Toen opende hij hun verstand, opdat zij de schriften konden verstaan;

⁴⁶en zeide tot hen: Alzo staat geschreven, dat de Christus lijden moet, en op de derde dag uit de doden operstaan;

⁴⁷en dat boetvaardigheid en vergeving der zonden in zijn naam aan alle volken moeten verkondigd worden, te beginnen van Jeruzalem.

⁴⁸Gij zijt getuigen dezer dingen.

⁴⁹En zie, ik zend de belofte mijns Vaders op u uit: maar gijlieden, blijft in de stad, totdat gij bekleed zijt met kracht uit de hoogte.

⁵⁰En hij voerde hen uit tot tegen Bethanië toe: en hij hief zijn handen op, en zegende hen.

⁵¹En het geschiedde, terwijl hij hen zegende, dat hij van hen afscheidde, en opgenomen werd in de hemel.

⁵²En zij aanbaden hem, en keerden naar Jeruzalem terug met grote vreugde:

⁵³en waren alle dagen in de tempel, God prijzende.