Luke 2

¹W tych dniach cesarz Augustyn wydał edykt, aby przeprowadzono spis ludności całego świata rzymskiego.

²(To był pierwszy spis przeprowadzony, gdy Kwiriniusz był namiestnikiem Syrii.)

³I wszyscy poszli do swojego miasta, aby się zapisać.

⁴Józef również wyruszył z miasta Nazaretu w Galilei do Judei, do Betlejem, miasta Dawida, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida.

⁵Poszedł tam, aby się zapisać z Maryją, która była zaręczona z nim i była w ciąży.

⁶Gdy tam przebywali, nadszedł czas narodzin dziecka.

⁷I urodziła syna pierworodnego. Owinęła go w pieluszki i położyła w żłobie, bo nie było dla nich miejsca w gospodzie.

⁸Na tej okolicy byli pasterze, którzy na polach strzegli swoich trzód w nocy.

⁹Stanął przed nimi anioł Pański, a chwała Pańska zajaśniała wokół nich, i bardzo się przestraszyli.

¹⁰Lecz anioł rzekł do nich: „Nie bójcie się. Niosę wam nowinę wielkich radości dla całego narodu.

¹¹Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel; on jest Mesjaszem, Panem.

¹²A to będzie dla was znakiem: znajdziecie niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie."

¹³Nagle z aniołem pojawił się wielki zastęp wojsk niebieskich, chwalący Boga i mówiący:

¹⁴„Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli."

¹⁵Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili do siebie: „Pójdziemy do Betlejem i zobaczymy to, co się stało, o czym Pan nam powiedział."

¹⁶I pospiesznie poszli i znaleźli Maryję i Józefa oraz niemowlę leżące w żłobie.

¹⁷Gdy go zobaczyli, rozgłaszali, co im powiedziano o tym dziecku.

¹⁸I wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co mówili im pasterze.

¹⁹Maria zaś wszystkie te słowa przechowywała w swoim sercu i rozważała je.

²⁰Pasterze wrócili, wielbiąc i chwaląc Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, zgodnie z tym, jak im powiedziano.

²¹Gdy minęło osiem dni i przyszła pora na obrzezanie dziecka, nazwano go Jezus, jak go nazwał anioł zanim poczęto go w łonie.

²²Gdy nadszedł czas oczyszczenia, wymaganego Prawem Mojżesza, Józef i Maria zabrali go do Jerozolimy, aby go przedstawić Panu,

²³(jak jest napisane w Prawie Pańskim: „Każdy pierworodny syn ma być poświęcony Panu"),

²⁴i złożyć ofiarę zgodnie z tym, co mówi Prawo Pańskie: „parę synogarlików albo dwa młode gołębie."

²⁵Był w Jerozolimie człowiek imieniem Symeon, sprawiedliwy i pobożny. Czekał na pocieszenie Izraela, a Duch Święty był na nim.

²⁶Zostało mu objawione przez Ducha Świętego, że nie ujrzy śmierci, aż ujrzy Mesjasza Pańskiego.

²⁷Poruszony Duchem, poszedł do świątyni. Gdy rodzice przynieśli dziecko Jezusa, aby uczynić dla niego to, co nakazywał zwyczaj Prawa,

²⁸Symeon wziął go w ramiona i chwalił Boga, mówiąc:

²⁹„Panie, Suwerenie, teraz możesz pozwolić swojemu słudze odejść w pokoju, zgodnie ze swoją obietnicą.

³⁰Bo oczy moje ujrzały twoje zbawienie,

³¹które przygotowałeś wobec wszystkich narodów:

³²światło dla objawienia poganom i chwałę twojego ludu Izraela."

³³Ojciec i matka dziecka dziwili się temu, co o nim mówiono.

³⁴Symeon błogosławił ich i rzekł do Marii, jego matki: „Oto dziecko to przeznaczone jest dla upadku i dla powstania wielu w Izraelu, i jako znak, któremu będą się sprzeciwiać,

³⁵aby myśli wielu serc były objawione. I tobie samej miecz przejdzie przez duszę."

³⁶Była też prorokini Anna, córka Pnueli, z pokolenia Aszera. Była bardzo stara; żyła siedem lat z mężem po zamążpójściu,

³⁷a potem była wdową aż do osiemdziesięciu czterech lat. Nigdy nie opuszczała świątyni, lecz służyła Bogu noc i dzień, postem i modlitwą.

³⁸Podeszła w tym właśnie momencie i dziękując Bogu, mówiła o dziecku wszystkim, którzy czekali na odkupienie Jerozolimy.

³⁹Gdy Józef i Maria wykonali wszystko, co wymagało Prawo Pańskie, wrócili do Galilei do swojego miasta Nazaretu.

⁴⁰A dziecko rosło i się wzmacniało; było pełne mądrości, a łaska Boża była na nim.

⁴¹Co roku rodzice Jezusa chodzili do Jerozolimy na Święto Paschy.

⁴²Gdy miał dwanaście lat, poszli do miasta na święto, według zwyczaju.

⁴³Gdy święto się skończyło, rodzice wracali do domu, lecz młody Jezus pozostał w Jerozolimie, czego oni nie zauważyli.

⁴⁴Myśląc, że jest wśród towarzystwa, szli przez jeden dzień, a potem zaczęli go szukać wśród krewnych i znajomych.

⁴⁵Gdy go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy, aby go szukać.

⁴⁶Po trzech dniach znaleźli go w świątyni, siedzącego wśród nauczycieli, słuchającego ich i zadającego im pytania.

⁴⁷Wszyscy, którzy go słyszeli, byli zdumieni jego rozumieniem i odpowiedziami.

⁴⁸Gdy go zobaczyli rodzice, byli oszołomieni. Jego matka rzekła do niego: „Synu, dlaczego nam to uczyniłeś? Patrz, twój ojciec i ja z bólem szukaliśmy cię."

⁴⁹„Dlaczego mnie szukaliście?" zapytał. „Czyż nie wiedzieliście, że powinienem być w domu mego Ojca?"

⁵⁰Lecz oni nie zrozumieli, co do nich mówił.

⁵¹Potem poszedł z nimi do Nazaretu i był im posłuszny. A jego matka przechowywała wszystkie te słowa w swoim sercu.

⁵²A Jezus wzrastał w mądrości i latach, i w łasce u Boga i u ludzi.