Luke 6

¹En het geschiedde, dat Hij op de Sabbat door de graanvelden ging, en Zijn discipelen plukten de aren af en wreven ze in hun handen.

²Maar sommigen der Farizeeën zeiden: Waarom doet gij dat, wat op de Sabbat niet geoorloofd is?

³En Jezus antwoordde hun: Hebt gij niet gelezen wat David deed, toen hij honger had, hij en zij die met hem waren;

⁴Hoe hij in het huis Gods ging en nam het heilig brood, dat alleen de priesters eten mogen, en gaf het aan hen die met hem waren?

⁵En Hij zei: De Zoon des mensen is Heer ook van de Sabbat.

⁶En het geschiedde op een ander Sabbat, dat Hij in de synagoge ging en daar leerde. En daar was een man, wiens rechterhand verdord was.

⁷En de Schriftgeleerden en Farizeeën loerden op Hem, of Hij hem op de Sabbat zou genezen, opdat zij iets tegen Hem zouden kunnen inbrengen.

⁸Maar Hij kende hun gedachten en zei tot den man met de verdorde hand: Sta op en ga naar het midden. En hij stond op en ging naar voren.

⁹En Jezus zei tot hen: Ik vraag u: Is het op de Sabbat geoorloofd goed te doen of kwaad te doen, leven te behouden of te verderven?

¹⁰En Hij zag al de menschen aan en zei tot hem: Strek uw hand uit. En hij deed het, en zijn hand werd gezond.

¹¹Maar zij werden vervuld van toorn en spraken onderling over elkaar, wat zij Jezus zouden kunnen aandoen.

¹²En het geschiedde in die dagen, dat Hij uitging naar het gebergte om te bidden; en Hij bracht de ganse nacht door in gebed tot God.

¹³En toen het dag was, riep Hij Zijn discipelen en koos uit hen twaalf, die Hij ook apostelen noemde;

¹⁴Simon, welken Hij ook Petrus noemde, en Andreas, zijn broer, en Jacobus en Johannes en Filippus en Bartholomeus

¹⁵En Mattheüs en Thomas en Jacobus, de zoon van Alfeus, en Simon, genaamd de Zeloot,

¹⁶En Judas, de zoon van Jacobus, en Judas Iskariot, die zijn verrader werd.

¹⁷En Hij daalde af met hen en stond op een vlak terrein, en een grote menigte van Zijn discipelen, en een zeer groot aantal volks uit geheel Judea en Jeruzalem en van de kusten van Tyrus en Sidon, kwamen om naar Hem te luisteren en genezen te worden van hun ziekten;

¹⁸En zij die door onreine geesten gekweld werden, werden genezen.

¹⁹En al het volk trachtte Hem aan te raken, want er ging kracht uit van Hem en Hij genas allen.

²⁰En Hij hief Zijn ogen op naar Zijn discipelen en zei: Zalig zijt gij armen; want het koninkrijk Gods is voor u.

²¹Zalig zijt gij, die nu honger lijdt; want gij zult verzadigd worden. Zalig zijt gij, die nu weent; want gij zult lachen.

²²Zalig zijt gij, wanneer de menschen u haten en u uit hun midden verstoten en uw naam als boosaardig uitschelden, omwille van de Zoon des mensen.

²³Verheugt u in dien dag en springt op van vreugde; want zie, uw loon is groot in de hemel; want even zo deden hun vaders den profeten.

²⁴Maar wee u, die rijk zijt; want gij hebt uw troost ontvangen.

²⁵Wee u, die nu vol zijt; want gij zult honger lijden. Wee u, die nu lacht; want gij zult treuren en huilen.

²⁶Wee u, wanneer alle menschen goed van u spreken; want even zo deden hun vaders den valse profeten.

²⁷Maar tot u zeg ik, die mij hoort: Hebt lief uw vijanden; doet goed aan hen, die u haten;

²⁸Zegent hen, die u vervloeken, en bidt voor hen, die u lasteren.

²⁹Die u op de wang slaat, biedt ook de andere aan; en die uw mantel neemt, verbiedt niet ook het onderkleed.

³⁰Geeft aan ieder, die u om iets vraagt; en van hem, die uw goed wegneedt, eist het niet terug.

³¹En gelijk gij wilt, dat de menschen u doen, doet hun gelijk.

³²Want wanneer gij liefhebt hen, die u liefhebben, welk dank is dat u? want ook de zondaren liefhebben hen, die hen liefhebben.

³³En wanneer gij goed doet aan hen, die u goed doen, welk dank is dat u? ook de zondaren doen hetzelfde.

³⁴En wanneer gij uw geld leent aan hen, van wie gij het terug hoopt te krijgen, welk dank is dat u? ook de zondaren lenen aan zondaren, opdat zij weder het volle bedrag ontvangen.

³⁵Maar gij, hebt lief uw vijanden en doet hun goed en leent, zonder daarvan iets terug te hopen; dan zal uw loon groot zijn en zult gij kinderen des Allerhoogsten zijn; want Hij is genadig jegens de ondankbaren en tegen de booswichten.

³⁶Zijt barmhartig, gelijk ook uw Vader barmhartig is.

³⁷Oordeelt niet, en gij zult niet geoordeeld worden; verdoemt niet, en gij zult niet verdoemd worden; geeft vrij, en gij zult vrijgegeven worden;

³⁸Geeft, en u zal gegeven worden; een goed, ingeduwd, geschud en overlopend maat zal men in uw boezem geven. Want met dezelfde maat, waarmede gij meet, zal men u weder meten.

³⁹En Hij sprak tot hen in gelijkenissen: Kan blinde blinde leiden? zullen zij niet beiden in de kuil vallen?

⁴⁰De discipel is niet boven zijn meester; maar ieder, die volmaakt is, zal zijn als zijn meester.

⁴¹Waarom ziet gij het splintje in het oog van uw broeder, maar de balk in uw eigen oog neemt gij niet waar?

⁴²Hoe kunt gij tot uw broeder zeggen: Broeder, laat mij het splintje uit uw oog weghalen, terwijl gij zelf den balk in uw oog niet ziet? Gij huichelaar! haal eerst den balk uit uw eigen oog en dan zult gij helder zien om het splintje uit het oog van uw broeder weg te halen.

⁴³Want er is geen goed boom, die slecht fruit voortbrengt, en geen slechte boom, die goed fruit voortbrengt.

⁴⁴Want ieder boom wordt aan zijn vrucht gekend. Immers, men plukt niet vijgen van doornen, noch druiven van bramen.

⁴⁵De goede mens brengt voort het goede uit de goede schat zijns harten; en de boze mens brengt voort het boze uit de boze schat zijns harten; want uit de overvloed des harten spreekt de mond.

⁴⁶Waarom noemt gij mij Heere, Heere, en doet niet, wat Ik zeg?

⁴⁷Een ieder, die tot Mij komt en mijn woorden hoort en doet die, Ik zal u zeggen, wie hij gelijk is:

⁴⁸Hij is gelijk aan een man, die een huis bouwde en groef diep en legde het fundament op den rots; en toen een vloed kwam, stortte de rivier tegen dat huis aan, en het kon niet worden verschoven, omdat het goed gebouwd was.

⁴⁹Maar die hoort en niet doet, is gelijk aan een man, die een huis op de aarde bouwde zonder fundament; en de rivier stortte daartegen aan, en terstond viel het in; en groot was de ondergang van dat huis.