Luke 7

¹Po skończeniu wszystkich słów swoich na słuch ludu, wszedł do Kafarnaum.

²A pewien setnik miał sługę, który mu był bardzo drogi; sługa ten był chory i bliski śmierci.

³A gdy usłyszał o Jezusie, wysłał do niego starszych Żydów, prosząc, aby przyszedł i uzdrowił jego sługę.

⁴A oni, gdy przyszli do Jezusa, błagali go z wielkim usileniem, mówiąc:

⁵Godny jest tego, abyś mu to uczynił, bo miłuje naród nasz, i sam nam zbudował synagogę.

⁶I Jezus poszedł z nimi. A gdy nie był już daleko od domu, posłał do niego przyjaciele setnik, mówiąc: Panie, nie zadawaj sobie trudu; albowiem nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój:

⁷Dlatego też nie uważałem się za godnego przyjść do ciebie; ale powiedz tylko słowo, a sługa mój będzie uzdrowiony.

⁸Bo i ja jestem człowiekiem poddanym władzy, mając pod sobą żołnierzy; i powiadam jednemu: Idź, a idzie; i drugiemu: Przyjdź, a przychodzi; i słudze memu: Uczcz to, a czyni.

⁹A gdy Jezus usłyszał to, zdziwił się, i obróciwszy się do ludu, który za nim szedł, powiedział: Powiadam wam, ani w Izraelu tak wielkiej wiary nie znalazłem.

¹⁰A gdy posłannicy wrócili do domu, znaleźli sługę zdrowego.

¹¹I stało się wkrótce potem, że poszedł do miasta zwanego Nain; i uczniowie jego szli z nim, i wielki tłum ludu.

¹²A gdy się zbliżył do bramy miasta, oto wynosili zmarłego, jedynaka matki jego, która była wdową; i liczna gromada miasta szła z nią.

¹³A gdy Pan ją zobaczył, zlitował się nad nią i powiedział do niej: Nie płacz.

¹⁴I podszedł, dotknął trumny, na której leżał zmarły; a noszący stanęli. I powiedział: Młodzieńcze, powiadam ci, wstań.

¹⁵I zmarły usiadł i począł mówić. I oddał go matce jego.

¹⁶I strach opanował wszystkich, i chwalili Boga, mówiąc: Wielki prorok powstał między nami, i Bóg wespół nas nawiedził.

¹⁷I poszła ta wieść o nim po całej Judei i po wszystkich okolicach.

¹⁸A uczniowie Jana opowiedzieli mu o wszystkich tych rzeczach.

¹⁹I posłał Jan dwóch spośród uczniów swoich do Pana, mówiąc: Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy innego czekamy?

²⁰A gdy mężowie ci przyszli do niego, powiedzieli: Jan Chrzciciel posłał nas do ciebie, mówiąc: Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy innego czekamy?

²¹W tejże godzinie uzdrowił wielu z chorób i z mąk, i ze złych duchów; i wielu niewidomych obdarzył wzrokiem.

²²I odpowiadając, powiedział do nich: Idźcie i opowiedzcie Janowi, co słyszeliście i widzieliście; niewidomi widzą, chromi chodzą, trędowaci są oczyszczeni, głusi słyszą, zmarli zmartwychwstają, ubogim zwiastuje się Ewangelię.

²³I błogosławiony jest ten, kto się we mnie nie gubi.

²⁴A gdy posłannicy Jana odeszli, począł mówić do ludu o Janie: Co wyście szli na pustynię oglądać? trzcinę huśtaną od wiatru?

²⁵Ależ co wyście wyszli oglądać? człowieka w miękkich szatach? Oto ci, co noszą piękne szaty i żyją w rozkoszy, są w pałacach królewskich.

²⁶Ależ co wyście wyszli oglądać? proroka? Tak, powiadam wam, i więcej niż proroka.

²⁷Ten jest o którym napisano: Oto wysyłam anioła mojego przed obliczem twoim, który przygotuję drogę twoją przed tobą.

²⁸Powiadam wam: Między synami kobiet nie ma większego Janowi; ale najmniejszy w królestwie Bożym jest większy od niego.

²⁹(A wszystek lud, i celniki, gdy słyszeli to, uzasadnili sąd Boga, dając się chrzcić chrztem Janowym.

³⁰Ale faryzeusze i uczeni w Prawie odrzucili zamiar Boga na sobie, nie dając się chrzcić przez niego.)

³¹Czemu przyrównam ludzi pokolenia tego? i czemu są podobni?

³²Podobni są dzieciom siedźącym na rynku, które do siebie nawzajem wołają i mówią: Zagraliśmy wam, a nie tańczyliście; zaśpiewaliśmy z żalem, a nie płakaliście.

³³Albowiem przyszedł Jan Chrzciciel, nie jedzący chleba ani nie pijący wina, i mówicie: Demona ma.

³⁴Przyszedł Syn człowieczy, jedzący i pijący, i mówicie: Oto człowiek łakomy i pijak, przyjaciel celników i grzeszników.

³⁵A mądrość usprawiedliwiona jest przez wszystkie dzieci jej.

³⁶A pewien faryzeus prosił go, aby u niego jadał. I wszedł do domu faryzeusza i zaległ na łóżku.

³⁷I oto kobieta, która była w mieście grzesznicą, gdy poznała, że on zasiada w domu faryzeusza, przybyła z alabastrowym słoiczkiem maści,

³⁸I stanęła przy nogach jego płacząc, i począł jego nogi zwilżać łzami swymi, i włosami głowy swojej je wycierać, i całowała nogi jego, i maścią je smarowała.

³⁹A gdy faryzeus, który go zaprosił, to widział, powiedział sam w sobie: Gdyby był prorokiem, wiedziałby, kto i jakiej natury jest kobieta, która mu dotyka nogi jego, że jest grzesznicą.

⁴⁰A Jezus odpowiadając, rzekł do niego: Szymonie, mam ci coś do powiedzenia. On zaś powiedział: Mistrzu, powiedz.

⁴¹Powiedział: Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników: jeden winien był pięciuset denarów, drugi pięćdziesięciu.

⁴²Gdy ani jeden, ani drugi nie mieli czym płacić, obojgu darował. Który go więc bardziej miłować będzie?

⁴³Szymon odpowiadając, powiedział: Zdaje mi się, ten, komu więcej darował. A on rzekł do niego: Słusznie sądzisz.

⁴⁴I obróciwszy się ku kobiecie, rzekł do Szymona: Widzisz tę kobietę? Wszedłem do domu twego, i wody na nogi moje mi nie dałeś; ona zaś nogami swoimi moje nogi zwilżyła.

⁴⁵Pocałunku mi nie dałeś; ona zaś, od gdy weszłem, nie przestała nóg moich całować.

⁴⁶Olejem głowę moją nie namaściłeś; ona zaś maścią nogi moje namaściła.

⁴⁷Dlatego powiadam ci: Odpuszczeni są jej grzechy, którymi wiele je było, bo wiele miłowała; zaś któremu mało się odpuszcza, mało miłuje.

⁴⁸A powiedział do niej: Odpuszczeni są ci grzechy twoje.

⁴⁹A ci, którzy z nim przy stole siedzieli, począli mówić sami w sobie: Któż to jest, że nawet grzechy odpuszcza?

⁵⁰A powiedział do kobiety: Wiara twoja cię zbawił; idź w pokoju.