Mark 11

¹En toen zij nabij Jerusalem kwamen, tot Betfage en Bethania, aan de Olijfberg, zond hij twee zijner discipelen uit,

²En zeide tot hen: Gaat heen in het dorp dat tegenover u ligt; en gelijk gij daarin komt, zult gij een jonge ezel vinden, waarop niemand nog gezeten heeft; loost dien los, en brengt hem aan.

³En indien iemand tot u zeggen moge: Waarom doet gij dat? zegt, dat de Heer hem van node heeft; en hij zal hem terstond hierheen zenden.

⁴En zij gingen heen, en vonden een jonge ezel buiten aan de deur, op de straat, en zij loostten hem los.

⁵En sommigen dier ter plaatse waardig genomen zeiden tot hen: Wat doet gij, den ezel loos makende?

⁶En zij zeiden tot hen de woorden, die Jezus gesproken had; en zij lieten hen gaan.

⁷En zij brachten den jonge ezel tot Jezus, en wierpen hun klederen op hem; en hij zat daarop.

⁸En velen spreidden hun klederen op de weg uit; en anderen sneden takken van de boomen, en spreidden dezelve op de weg uit.

⁹En die voorgingen en die navolgden, riepen, zeggende: Hosanna; gezegend zij, die komt in de naam des Heren!

¹⁰Gezegend zij het komende koninkrijk onzes vaders David! Hosanna in de hoogtste!

¹¹En hij toog in Jerusalem in, in de tempel; en als hij alles rondom beschouwd had, daar het al avond was, ging hij uit naar Bethania met de twaalf.

¹²En des anderen daags, als zij uit Bethania kwamen, kreeg hij honger.

¹³En ziende van verre een vijgeboom, die bladeren had, ging hij toe, of hij iets daaraan vinden zou; en als hij tot haar kwam, vond hij niets dan bladeren; want het was geen tijd der vijgen.

¹⁴En Jezus antwoordde en zeide tot haar: Nimmer meer zal iemand vrucht van u eten in der eeuwigheid. En zijn discipelen hoorden het.

¹⁵En zij komen te Jerusalem; en Jezus ging in den tempel in, en begon uit te drijven, die daar verkochten en kochten in den tempel; en de tafels der wisselaars en de zetels der duivenhandelaren stootte hij om.

¹⁶En hij liet niet toe, dat iemand een vat door den tempel droeg.

¹⁷En hij leerde hun, en zeide tot hen: Is het niet geschreven: Mijn huis zal genoemd worden een huis des gebeds voor alle volken? maar gij hebt het gemaakt tot een moordersgat.

¹⁸En de overpriesters en schriftgeleerden hoorden het, en zochten hoe zij hem om het leven zouden brengen; want zij vreesden hem, omdat het ganse volk versteld stond over zijn leer.

¹⁹En als het avond was, ging hij uit der stad.

²⁰En voorbijgaande des morgens zagen zij de vijgeboom van de wortelen af verdroogd.

²¹En Petrus herinnerde zich het, en zeide tot hem: Rabbi, zie, de vijgeboom, die gij vervloekt hebt, is verdroogd.

²²En Jezus antwoordde en zeide tot hen: Hebt het geloof Gods.

²³Waarlijk, zeg ik u: Wie tot deze berg zeggen zal: Til u op, en werp u in de zee! en in zijn hart niet zal twijfelen, maar zal geloven, dat hetgeen hij zegt geschieden zal, hem zal het geschieden.

²⁴Daarom zeg ik u: Al wat gij biddende verlangt, gelooft, dat gij het ontvangt, en gij zult het hebben.

²⁵En wanneer gij staat te bidden, vergeeft, zoo gij iets tegen iemand hebt; opdat ook uw Vader, die in de hemelen is, u uw overtredingen vergeve.

²⁶[]

²⁷En zij komen weder te Jerusalem; en als hij in den tempel wandelde, kwamen tot hem de overpriesters en de schriftgeleerden en de ouderlingen.

²⁸En zeiden tot hem: Door welke macht doet gij deze dingen? of wie heeft u deze macht gegeven, opdat gij deze dingen doet?

²⁹En Jezus zeide tot hen: Ik zal u ook een vraag stellen; antwoordt mij, en ik zal u zeggen, door welke macht ik deze dingen doe.

³⁰De doop van Johannes, was die uit de hemel of uit de menschen? antwoordt mij.

³¹En zij redtwistten onder elkander, zeggende: Zeggen wij, uit de hemel, zoo zal hij zeggen: Waarom hebt gij hem dan niet geloofd?

³²Doch zeggen wij, uit de menschen—zij vreesden het volk; want zij allen hielden Johannes werkelijk voor een profeet.

³³En zij antwoordden Jezus: Wij weten het niet. En Jezus zeide tot hen: Ook zeg ik u niet, door welke macht ik deze dingen doe.