Mark 7

¹I przybyli do niego faryzeusze i niektórzy z uczonych w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy,

²I widzieli, że niektórzy z jego uczniów jedli chleb rękami nieczystymi, to jest nieumytymi.

³Albowiem faryzeusze i wszyscy Żydzi nie jedzą, nie umyją sobie rąk starannie, trzymając się tradycji starców:

⁴I gdy wrócą z targowiska, nie jedzą, jeśli sobie nie umyją rąk; i wiele innych rzeczy jest, które przyjęli do strzeżenia, obmywania kielichów i dzbanów i naczyń miedzianych.

⁵I pytali go faryzeusze i uczeni w Piśmie: Dlaczego twoi uczniowie nie postępują według tradycji starców, ale jedzą chleb rękami nieumytymi?

⁶On zaś rzekł do nich: Dobrze przepowiedział o was Izajasz, faryzeuszowie obłudnicy: Lud ten czci mnie wargami, ale serce jego jest daleko ode mnie.

⁷Daremnie mnie czczą, nauczając nauk, które są przykazaniami ludzkimi.

⁸Zostawiliście przykazanie Boże i trzymacie się tradycji ludzkiej.

⁹I powiedział do nich: Dobrze odrzucacie przykazanie Boże, aby zachować waszą tradycję.

¹⁰Albowiem Mojżesz powiedział: Czci ojca swojego i matkę swoją; i: Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech poniesie śmierć.

¹¹Ale wy mówicie: Jeśli kto powie ojcu lub matce: To, czym bym cię wsparł, jest korbana, to jest dar dla Boga,

¹²Już mu nie pozwalacie robić nic dla ojca czy matki,

¹³Unieważniając słowo Boże waszą tradycją, którą przekazaliście; i wiele podobnych rzeczy czynicie.

¹⁴I zawołał lud i rzekł do nich: Słuchajcie mnie wszyscy i zrozumiejcie:

¹⁵Nie ma nic na zewnątrz człowieka, co wchodząc weń, mogłoby go zbezcześcić; ale to, co wychodzi z człowieka, to zbezczeszcza człowieka.

¹⁶[]

¹⁷A gdy wszedł do domu, odchodząc od ludu, pytali go jego uczniowie o to podobieństwo.

¹⁸I powiedział do nich: Czy i wy jesteście tak niemądrzy? Czy nie rozumiecie, że nic z zewnątrz wchodzącego do człowieka nie może go zbezcześcić,

¹⁹Ponieważ nie wchodzi do serca jego, ale do żołądka i idzie do wychodka? (Powiedział to, czyniąc wszystkie pokarmy czystymi.)

²⁰A powiedział: To, co wychodzi z człowieka, to zbezczeszcza człowieka.

²¹Albowiem z wewnątrz, z serca ludzkiego, pochodzą myśli złe, cudzołóstwa,

²²Kradzieże, morderstwa, cudzołóstwa, chciwości, złości, oszustwa, bezwstyd, zawiść, bluźnierstwo, pycha, głupota:

²³Wszystkie te rzeczy złe wychodzą z wewnątrz i zbezczeszczają człowieka.

²⁴I wstał stąd i poszedł w okolice Tyru i Sydonu. I wszedł do domu i chciał, aby nikt o tym nie wiedział; lecz nie mógł się ukryć.

²⁵Lecz kobieta, której córka miała ducha nieczystego, usłyszawszy o nim, przyszła i padła do jego nóg.

²⁶Kobieta ta była Greczynką, Syryjką z Fenicji; i prosiła go, aby wygnał ducha z jej córki.

²⁷Jezus powiedział do niej: Pozwól najpierw najeść się dzieciom; nie godzi się bowiem wziąć chleba dzieciom i rzucić psom.

²⁸Ona zaś odpowiedziała mu: Tak, Panie; lecz i psy pod stołem jedzą okruszyny od chleba dzieciom.

²⁹I powiedział do niej: Z powodu tego słowa idź; duch nieczysty wyszedł z twojej córki.

³⁰I poszła do domu swojego i znalazła dziecko leżące na łóżku, a duch nieczysty wyszedł.

³¹I wychodzac znowu spośród granic Tyru, szedł przez Sydon do Morza Galilejskiego, przez pośrodek granic Dekapolis.

³²I przywiedli do niego głuchego i niemal niemogącego mówić, i prosili go, aby położył na nim rękę.

³³I wziąwszy go na osobności spośród ludu, włożył palce swoje do jego uszu i splunąwszy, dotknął języka jego,

³⁴I podniósłszy oczy na niebo, westchnął i powiedział do niego: Effata, to jest: Otwórz się.

³⁵I natychmiast otworzyły się jego uszy i rozwiązał się węzeł jego języka, i mówił prawidłowo.

³⁶I rozkazał im, aby nikomu o tym nie mówili; ale im więcej im to rozkazywał, tym więcej głośniej rozgłaszali.

³⁷I były zadziwieni ponad miarę, mówiąc: Dobrze wszystko uczynił; i głuchych czyni słyszącymi i niemych mówić.