Matthew 12

¹W tym czasie Jezus chodził w dni szabatu przez pola zboża, a uczniowie jego łaknęli, i począli zrywać kłosy i jeść.

²A faryzeusze widząc to, rzekli do niego: Oto uczniowie twoi czynią to, co nie wolno czynić w dzień szabatu.

³On zaś powiedział do nich: Czy nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy był głodny, on i ci, którzy z nim byli?

⁴Jak wszedł do domu Bożego i spożył chleby pokładne, które nie wolno mu było jeść ani tym, którzy z nim byli, lecz tylko kapłanom samym?

⁵Czy nie czytaliście w Prawie, że w dni szabatu kapłani w świątyni profanują szabat i są bez winy?

⁶A powiadam wam, że tutaj jest ktoś większy niż świątynia.

⁷Gdybyście zaś poznali, co znaczy: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary -- nie potępilibyście niewinnych.

⁸Albowiem Syn Człowieka jest Panem nawet szabatu.

⁹I wychodząc stamtąd, poszedł do ich synagogi.

¹⁰I oto był tam człowiek, który miał rękę zwiędłą; i pytali go, mówiąc: Czy wolno uzdrawiać w dni szabatu? aby mogli go oskarżyć.

¹¹On zaś powiedział do nich: Któż z was byłby człowiekiem, który ma jedną owcę, i jeśliby ona upadła w dni szabatu do dołu, czy by jej nie wyciągnął i nie podniósł?

¹²O ile więcej jest człowiek wart niż owca! Przeto wolno czynić dobrze w dni szabatu.

¹³Wówczas rzekł do człowieka: Wyciągnij rękę. I wyciągnął ją, i została uzdrowiona, zupełnie zdrowa jak druga.

¹⁴A faryzeusze wyszedłszy, radę się naradzali przeciwko niemu, jak by go mogli zatracić.

¹⁵A Jezus poznając to, odszedł stamtąd; i wielkie tłumy podążały za nim, i uzdrowił ich wszystkich.

¹⁶I rozkazał im, aby go nie objawiać,

¹⁷aby się wypełniło słowo powiedziane przez proroka Izajasza, mówiące:

¹⁸Oto sługa mój, którego wybrałem, umiłowany mój, w którym moja dusza ma upodobanie; położę Ducha mojego na niego, i sąd narodom ogłosi.

¹⁹Nie będzie się sprzeczał ani wołać, i nikt nie usłyszy jego głosu na ulicach.

²⁰Trzciny złamanej nie złamie, i knota dymającego nie zgasi, aż dopóki sąd nie wyniesie na zwycięstwo.

²¹I w jego imieniu narody będą mieć nadzieję.

²²Wówczas przynieśli do niego opętanego, niewidomego i niemównego, i uzdrowił go, tak że niewidomy i niemówny mówił i widział.

²³I wszystkie tłumy były w osłupieniu i mówiły: Czy to nie jest Syn Dawida?

²⁴Ale faryzeusze słysząc to, powiedzieli: Ten nie wyrzuca demonów inaczej, jak przez Belzebuba, księcia demonów.

²⁵A Jezus, znając ich myśli, rzekł do nich: Każde królestwo podzielone samo w sobie zostaje opustoszone, i żadne miasto ani dom podzielony sam w sobie nie może się utrzymać.

²⁶A jeśli szatan wyrzuca szatana, sam jest podzielony; jak przeto może się utrzymać jego królestwo?

²⁷A jeśli ja przez Belzebuba wyrzucam demony, to przez kogo je wyrzucają synowie wasi? Przeto oni będą wam sędziami.

²⁸Jeśli zaś ja przez Ducha Bożego wyrzucam demony, tedy do was już przyszło Królestwo Boże.

²⁹Albo jak może ktoś wejść do domu człowieka mocnego i pograby jego dobytek, jeśli przedtem nie zwiąże mocnego człowieka? i dopiero wtedy oplądruje jego dom.

³⁰Kto nie jest ze mną, ten jest przeciw mnie, i kto nie zbiera ze mną, ten rozprasza.

³¹Dlatego powiadam wam: Wszelki grzech i bluźnierstwo będzie odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczone.

³²A kto wypowie słowo przeciw Synowi Człowieka, jemu będzie odpuszczone; ale kto wypowie przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym.

³³Albo uczyńcie drzewo dobre i owoc jego dobry, albo uczyńcie drzewo złe i owoc jego zły; albowiem z obfitości serca usta mówią.

³⁴Pokolenie żmij! jakże możecie mówić rzeczy dobre, będąc źli? Z obfitości bowiem serca usta mówią.

³⁵Człowiek dobry z dobrego skarbu serca wyciąga rzeczy dobre, a człowiek zły z złego skarbu wyciąga rzeczy złe.

³⁶Powiadam zaś wam, że za każde słowo daremne, które ludzie powiedzą, udzielą z tego sprawę w dniu sądu.

³⁷Albowiem z obfitości serca usta mówią; ze słów swoich sądzony będzie każdy.

³⁸Wówczas odpowiedzieli mu niektórzy ze uczonych w Piśmie i faryzeusze, mówiąc: Mistrzu, chcemy od ciebie znak zobaczyć.

³⁹On zaś odpowiedział i powiedział do nich: Pokolenie złe i cudzołożne znak szuka, i znak mu nie będzie dany, oprócz znaku proroka Jonasza.

⁴⁰Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak będzie Syn Człowieka trzy dni i trzy noce w łonie ziemi.

⁴¹Mężowie z Niniwy powstaną na sądzie z pokoleniem tym i potępią je, albowiem nawrócili się na głoszenie Jonasza, a oto tu jest więcej niż Jonasz.

⁴²Królowa południa powstanie na sądzie z pokoleniem tym i potępi je, albowiem przyszła z krańców ziemi słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest więcej niż Salomon.

⁴³Gdy zaś duch nieczysty wyjdzie z człowieka, chodzi po miejscach suchych, szukając odpoczynku, i nie znajduje.

⁴⁴Wtedy mówi: Wrócę do domu mojego, skąd wyszedłem. I przyszedłszy, znajduje go pustym, wymiecionym i ozdobnym.

⁴⁵Wtedy idzie i bierze ze sobą siedem innych duchów gorszych od siebie, i wchodząc, mieszkają tam, i ostateczne bycie człowieka tego staje się gorsze od pierwszego; tak będzie i z tym pokoleniem złym.

⁴⁶Gdy zaś jeszcze mówił do tłumów, oto matka jego i bracia jego stali na zewnątrz, pragnąc z nim mówić.

⁴⁷I rzekł mu jeden: Oto matka twoja i bracia twoi stoją na zewnątrz, pragnąc z tobą mówić.

⁴⁸On zaś odpowiedział temu, który mu to mówił: Któż jest matką moją i którzy są braćmi moimi?

⁴⁹I wyciągnąwszy rękę swoją ku uczniom swoim, powiedział: Oto matka moja i bracia moi!

⁵⁰Albowiem, kto by pełnił wolę Ojca mojego, który jest w niebiesiech, ten jest bratem moim, siostrą i matką.