Matthew 14

¹W tym czasie wieść o Jezusie dotarła do króla Heroda;

²I powiedział do swoich służebników: To jest Jan Chrzciciel; powrócił z martwych, i dlatego te moce działają w nim.

³Herod bowiem schwytał Jana i wsadził go do więzienia z powodu Herodyjady, żony swojego brata Filipa.

⁴Ponieważ Jan powiedział do niego: Nie wolno ci mieć jej.

⁵I chciałby go był zabić, ale lękał się ludu, ponieważ w ich oczach Jan był prorokiem.

⁶Gdy zaś przyszły urodziny Heroda, córka Herodyjady tańczyła przed nimi, i Herod się nią zachwycił.

⁷Przeto przyrzekł jej z przysięgą, że da jej wszystko, o co by go poprosiła.

⁸Ona zaś, na podjudzenie matki, powiedziała: Daj mi tu na talerzu głowę Jana Chrzciciela.

⁹I zasmucił się król; jednak ze względu na przysięgi i na gości, rozkazał by jej to dano;

¹⁰I posłał, aby obciął głowę Jana w więzieniu.

¹¹I głowę jego położono na talerzu i dano dziewczynie; i zaniosła ją matce.

¹²I przybyli jego uczniowie, i wzięli ciało jego i pochowali je; i poszli, i dali znać Jezusowi o tym, co się stało.

¹³Gdy Jezus usłyszał to, odjechał stamtąd w łodzi na pustynię, sam; a lud, usłyszawszy to, szedł za nim pieszo z miast.

¹⁴I wyszedł, i ujrzał wielki tłum ludu, i zlitował się nad nimi, i uzdrowił tych z nich, którzy byli chorzy.

¹⁵Gdy zaś wieczór nadszedł, przystąpili do niego uczniowie jego, mówiąc: To miejsce jest pustynią, a czas już minął; odpuść lud, aby poszli do miast i kupili sobie jedzenia.

¹⁶Ale Jezus powiedział do nich: Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jedzenia.

¹⁷A oni mu powiedzieli: Nie mamy tu nic, tylko pięć chlebów i dwie rybki.

¹⁸On zaś powiedział: Przynieście mi je tutaj.

¹⁹I rozkazał ludowi usiąść na trawie; i wziął pięć chlebów i dwie rybki, i patrząc do nieba, powiedział błogosławieństwo, i łamał, i dawał chlebami uczniom, a uczniowie dali ludowi.

²⁰I jedli wszyscy i najedzili się; i zebrano szczątków dwanaście koszyków pełnych.

²¹A tych, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc niewiast i dzieci.

²²I zaraz przymusił uczniów, aby weszli do łodzi i poszli przed nim na drugą stronę, dopóki nie rozpuści ludu.

²³A po rozpuszczeniu ludu, wszedł na górę sam, aby się modlić; a gdy wieczór nadszedł, był tam sam.

²⁴A łódź zaś była już w pośrodku morza i trwożona falami; bo wiatr był przeciwny.

²⁵A w czwartej straży nocy przyszedł do nich, chodzący po morzu.

²⁶A gdy go zobaczyli chodzącego po morzu, zatrwożyli się, mówiąc: To jest duch; i z lęku wznoszili okrzyki.

²⁷Ale zaraz do nich Jezus powiedział: Wziąwszy się do kupy; ja jestem, nie bójcie się.

²⁸A Piotr, odpowiadając mu, powiedział: Panie, jeśli to ty, rozkażmi iść do ciebie po wodzie.

²⁹A on powiedział: Chodź. I Piotr wyszedł z łodzi i szedł po wodzie do Jezusa.

³⁰Ale widząc silny wiatr, ulękł się i począwszy tonąć, wzniósl okrzyk, mówiąc: Panie, ratuj mnie.

³¹A zaraz Jezus wyciągnął rękę i chwycił go, i powiedział do niego: O mały wierze, czemu zwątpiłeś?

³²A gdy weszli do łodzi, wiatr ustał.

³³A ci, którzy byli w łodzi, oddali mu pokłon, mówiąc: Prawdziwie ty jesteś Syn Boży.

³⁴A gdy przeprawili się, przyszli do ziemi Genezaret.

³⁵A gdy ludzie tego miejsca poznali go, rozesłali po całej okolicy, i przynieśli do niego wszystkich, którzy byli chorzy,

³⁶I błagali go, aby się tylko dotknęli brzegu jego szaty; i wszyscy, którzy się dotknęli, ocaleili.