Matthew 26

¹I gdy Jezus skończył wszystkie te słowa, rzekł do uczniów swoich:

²Wiecie, że za dwa dni będzie Pascha, i Syn człowieka będzie wydany na śmierć krzyżową.

³Wówczas zebrani się przywódcy kapłańscy i starszyzna ludu w pałacu arcykapłana, nazwanego Kajfaszem,

⁴I naradzili się, aby Jezusa schwytać podstępem i zgładzić.

⁵Lecz mówili: Nie podczas święta, aby nie powstało zamieszanie wśród ludu.

⁶A Jezus będąc w Betanii w domu Szymona trędowatego,

⁷Przystąpiła do niego kobieta z alabastrowym naczyńiem drogocennego pachnidła, i wylewała je na jego głowę, gdy siedział przy stole.

⁸Widząc to uczniowie, rozgniewali się i mówili: Do czego ta marnotrawność?

⁹Można by to sprzedać za wiele pieniędzy i dać ubogim.

¹⁰Lecz Jezus, zauważywszy to, rzekł do nich: Dlaczego niepokoicie tę kobietę? Dobrze czyniła mi.

¹¹Albowiem ubogich macie zawsze z sobą, ale mnie nie będziecie mieć zawsze.

¹²Wlewając to pachnidło na moje ciało, uczyniła to na przygotowanie mnie do pogrzebu.

¹³Zaprawdę powiadam wam: Gdziekolwiek będzie głoszona ta Ewangelia na całym świecie, opowiedziane będzie także o czynie tej kobiety na jej pamiątkę.

¹⁴Wtedy jeden z dwunastu, zwany Judasem Iskariota, poszedł do przywódców kapłańskich i rzekł:

¹⁵Co mi dadzą, jeśli wam go wydam? I postanowili mu trzydzieści srebrników.

¹⁶I od tej chwili szukał sposobności, aby go wydać.

¹⁷W pierwszym dniu Świąt Przaśników przystąpili uczniowie do Jezusa, mówiąc: Gdzie chcesz, żebyśmy ci przygotowali Paschę?

¹⁸A on rzekł: Idźcie do pewnego człowieka w mieście i powiedzcie mu: Mistrz mówi: Mój czas jest bliski; u ciebie będę obchodzić Paschę z uczniami moimi.

¹⁹I uczniowie uczynili, jak im Jezus rozkazał, i przygotowali Paschę.

²⁰A gdy wieczór nadszedł, usiadł do stołu z dwunastu uczniami.

²¹I gdy jedli, rzekł: Zaprawdę powiadam wam, że jeden z was mnie wyda.

²²I bardzo zasmuceni, zaczęli pytać go, jeden po drugim: Czyż to ja, Panie?

²³A on odrzekł: Ten, który zamacza rękę ze mną w misce, ten mnie wyda.

²⁴Syn człowieka wprawdzie idzie, jak napisano o nim; ale biada temu człowiekowi, przez którego Syn człowieka wydany będzie; lepiej by było dla niego, gdyby się był nie narodził.

²⁵A Judas, który go wydał, odpowiedział: Czyż to ja, Mistrzu? Rzekł mu: Ty powiedziałeś.

²⁶A gdy jedli, Jezus wziął chleb i błogosławiwszy, łamał i dawał uczniom, mówiąc: Weźcie, jedzcie; to jest ciało moje.

²⁷I wziąwszy kielich, dziękował i podał im, mówiąc:

²⁸Pijcie z niego wszyscy; to jest bowiem krew moja Nowego Przymierza, która się wylewa za wielu na odpuszczenie grzechów.

²⁹Ale powiadam wam, że nie będę pić z tego owocu winnym, aż do dnia owego, kiedy go pić będę z wami nowe w królestwie Ojca mojego.

³⁰I śpiewawszy hymn, wyszli na Górę Oliwną.

³¹Wtedy rzekł do nich Jezus: Wszyscy wy w tej nocy zwątpicie we mnie; bo napisano: Uderzyć będę pasterza, a owce stada się rozpłoszą.

³²Ale po zmartwychwstaniu moim pójdę wam na przedzie do Galilei.

³³A Piotr, odpowiadając, rzekł do niego: Choćby wszyscy we mnie zwątpili, ja nigdy nie zwątpię.

³⁴Rzekł mu Jezus: Zaprawdę powiadam ci, że w tej nocy, zanim kogut zapieje, trzy razy się będziesz zaprzeczał, żeś mnie nie zna.

³⁵Rzekł mu Piotr: Choćbym miał umierać z tobą, nie będę się ciebie zaprzeczać. Podobnie mówili wszyscy uczniowie.

³⁶Wtedy przyszedł z nimi Jezus do wsi nazwanej Getsemani, i rzekł uczniom: Siedźcie tu, a ja pójdę tam, aby się modlić.

³⁷I wziąwszy z sobą Piotra i obydwu synów Zebedeusza, począł się smucić i smutek wielki go ogarniał.

³⁸Wtedy rzekł do nich: Dusza moja jest smutnością pojęta aż do śmierci; zostańcie tutaj i czuwajcie ze mną.

³⁹I odszedłszy nieco, upadł na twarz swoją, modląc się i mówiąc: Ojcze mój, jeśli możliwe jest, niech odejdzie ode mnie ten kielich; jednak nie jako ja chcę, ale jak ty.

⁴⁰I przyszedł do uczniów i znalazł ich śpiących, i rzekł Piotrowi: Tak, nie mogliście czuwać ze mną jedną godzinę?

⁴¹Czuwajcie i modlcie się, abyście nie weszli w pokuszenie; duch jest chętny, ale ciało słabe.

⁴²Znowu poszedł po raz drugi i modlił się, mówiąc: Ojcze mój, jeśli ten kielich nie może odejść ode mnie, aby go nie pił, niech się stanie wola twoja.

⁴³I przyszedł i znalazł ich znowu śpiących; bo oczy im byli obciężkie.

⁴⁴I zostawiwszy ich, poszedł znowu i modlił się po raz trzeci, mówiąc te same słowa.

⁴⁵Wtedy przyszedł do uczniów i rzekł im: Śpijcie teraz i odpoczywajcie; oto godzina przybliżyła się, i Syn człowieka będzie wydany w ręce grzeszników.

⁴⁶Wstańcie, chodźmy; oto zbliża się ten, który mnie wydaje.

⁴⁷I gdy jeszcze mówił, oto Judas, jeden z dwunastu, przybył, i z nim tłum wielki z mieczami i kijami, posłany od przywódców kapłańskich i starszyzny ludu.

⁴⁸A zdrajca dał im znak, mówiąc: Kogokolwiek pocałuję, ten jest; jego schwytajcie.

⁴⁹I zaraz podszedł do Jezusa i rzekł: Mistrzu, pokój tobie! i pocałował go.

⁵⁰A Jezus rzekł do niego: Przyjacielu, po co przyszedłeś? Wtedy przystąpili i położyli ręce na Jezusa, i schwycili go.

⁵¹I oto jeden z towarzyszących Jezusowi wyciągnął miecz, i uderzył sługę arcykapłana, i uciął mu ucho.

⁵²Wtedy rzekł mu Jezus: Włóż miecz twój na miejsce jego; bo wszyscy, którzy wezmą miecz, mieczem polegną.

⁵³Czyż myślisz, że nie mogę wezwać Ojca mojego, i wyśle mi teraz więcej niż dwanaście legionów aniołów?

⁵⁴Ale jak tedy spełnią się Pisma, że tak być musi?

⁵⁵W tej godzinie rzekł Jezus do tłumów: Jakbyście przeciw rabusiowi wyśli z mieczami i kijami, abyście mnie pojmali? Codziennie siadałem pośród was, nauczając w świątyni, i nie pojmaliście mnie.

⁵⁶Lecz to wszystko stało się, aby się spełniły Pisma proroków. Wtedy wszyscy uczniowie opuścili go i uciekli.

⁵⁷A ci, którzy pojmali Jezusa, zaprowadzili go do Kajfasza, arcykapłana, gdzie się zebrali uczeni w Piśmie i starszyzna.

⁵⁸A Piotr szedł za nim z daleka, aż do podwórza domu arcykapłana; i wszedłszy do środka, siedział z sługami, aby widział koniec.

⁵⁹A przywódcy kapłańscy i cały Sanhedryn szukali fałszywego świadectwa przeciw Jezusowi, aby go skazać na śmierć;

⁶⁰I nie znaleźli, choć wielu fałszywych świadków przybyło.

⁶¹Wreszcie przystąpili dwaj i mówili: On powiedział: Mogę zniszczyć świątynię Bożą i w trzech dniach ją odbudować.

⁶²I arcykapłan wstał i rzekł do niego: Nic nie odpowiadasz? Coż to, co ci świadczą?

⁶³Jezus zaś milczał. I arcykapłan rzekł do niego: Zaklinam cię Bogiem żywym, powiedz nam, czy ty jesteś Chrystus, Syn Boży?

⁶⁴Jezus mu rzekł: Ty powiedziałeś; ponadto powiadam wam, że odtąd ujrzycie Syna człowieka, siedzącego po prawicy mocy Bożej, i przychodzącego na obłokach niebieskich.

⁶⁵Wtedy arcykapłan poddarł szaty swoje, mówiąc: Bluźnierstwo! Coż jeszcze potrzeba świadków? Oto teraz słyszeliście bluźnierstwo jego;

⁶⁶Coż wam się zdaje? A oni odpowiedzieli, mówiąc: Godny jest śmierci.

⁶⁷Wtedy pluli mu w twarz i uderzali go; a inni dali mu policzki,

⁶⁸Mówiąc: Przepowiedz nam, Chryste, kto cię uderzył?

⁶⁹A Piotr siedział na dworze; i przystąpiła do niego jedna służąca, mówiąc: I ty byłeś z Jezusem Galileuszem.

⁷⁰Ale on zaprzeczył przed nimi wszystkimi, mówiąc: Nie wiem, co mówisz.

⁷¹A gdy szedł ku bramie, ujrzała go inna służąca, i mówi tym, którzy tam byli: I ten był z Jezusem Nazarejczykiem.

⁷²I znowu zaprzeczył z przysięgą: Nie znam tego człowieka.

⁷³Po chwili przystąpili ci, którzy tam stali, i rzekli do Piotra: Zaprawdę i ty jesteś z nich; bo mowa twoja cię wydaje.

⁷⁴Wtedy począł się przeklina i przysięgać: Nie znam tego człowieka. I zaraz kogut zapiał.

⁷⁵I wspomniał sobie Piotr słowa, które rzekł Jezus: Zanim kogut zapieje, trzy razy się będziesz zaprzeczał mnie. I wyszedłszy na dwór, gorko płakał.