Matthew 8

¹A gdy zszedł z góry, wielkie tłumy ludzi szły za nim.

²I oto trędowaty przyszedł i oddawał mu pokłon, mówiąc: Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić.

³I wyciągnął rękę, dotknął go, mówiąc: Chcę, bądź czysty. I natychmiast został oczyszczony z trądu.

⁴I powiedział mu Jezus: Patrz, nikomu nic o tym nie mów; ale idź, pokaż się kapłanowi i złóż ofiarę, którą polecił Mojżesz, na świadectwo dla nich.

⁵A gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, przyszedł do niego setnik z prośbą,

⁶Mówiąc: Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i straszliwie się męczy.

⁷I powiedział mu: Pójdę i uzdrowię go.

⁸A setnik odpowiadając powiedział: Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach; ale tylko powiedz słowo, a sługa mój będzie uzdrowiony.

⁹Albowiem i ja jestem człowiekiem podlegającym władzy, mam pod sobą żołnierzy, i każę temu: Idź, a idzie; tamtemu: Przyjdź, a przychodzi; i słudze memu: Zrób to, a robi.

¹⁰A gdy usłyszał to Jezus, dziwił się i powiedział tym, którzy szli za nim: Zaprawdę powiadam wam, takiej wiary nie znalazłem w Izraelu.

¹¹A powiadam wam, że wielu przyjdzie ze wschodu i zachodu i zasiądą z Abrahamem i Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim;

¹²A synowie królestwa będą wyrzuceni na ciemność zewnętrzną; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

¹³I powiedział Jezus do setnika: Idź, a stanie się ci według twojej wiary. I sługa jego został uzdrowiony w tejże godzinie.

¹⁴I gdy Jezus wszedł do domu Piotra, ujrzał teściową jego leżącą gorączkową.

¹⁵I dotknął się jej ręki, a gorączka ją opuściła; i wstała i służyła mu.

¹⁶A wieczorem przynieśli do niego wielu opętanych, i słowem wygonił duchy, i wszystkich chorych uzdrowił;

¹⁷Aby się wypełniło słowo proroka Izajasza, który mówi: On sam wziął nasze słabości i uniósł nasze choroby.

¹⁸A gdy Jezus ujrzał wokół siebie wielkie tłumy, rozkazał przejść na drugą stronę.

¹⁹I przyszedł do niego jeden uczony w Piśmie i powiedział: Mistrzu, pójdę za tobą gdziekolwiek pójdziesz.

²⁰I powiedział mu Jezus: Lisy mają nory, a ptaki niebieskie mają gniazda; ale Syn człowieczy nie ma gdzie głowy położyć.

²¹A inny z jego uczniów powiedział mu: Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać ojca mego.

²²Ale Jezus powiedział mu: Pójdź za mną, a pozwól martwym pogrzebać swoich zmarłych.

²³I gdy wszedł do łodzi, uczniowie jego szli za nim.

²⁴I oto wielka burza powstała na morzu, tak że łódź była przysypywana falami; a on spał.

²⁵I przystąpili do niego, obudzili go, mówiąc: Panie, ratuj nas; giniemy.

²⁶I powiedział im: Czemu boicie się, małowierni? Wtedy wstał i zbeształ wiatry i morze, i nastała całkowita cisza.

²⁷A ludzie dziwili się, mówiąc: Cóż to za człowiek, że nawet wiatry i morze są mu posłuszne?

²⁸A gdy przybył na drugą stronę do kraju Gadarenów, wyszli naprzeciw niego dwaj opętani, wychodząc z grobów, bardzo niebezpieczni, tak że nikt nie mógł przejść tą drogą.

²⁹I oto wołali, mówiąc: Cóż z tobą, Synu Boży? Przyszedłeś tu, aby nas mękować przed czasem?

³⁰Daleko zaś od nich pasło się wielkie stado świń.

³¹A demony błagały go, mówiąc: Jeśli nas wyganias, pozwól nam ujść w to stado świń.

³²I powiedział im: Idźcie. A oni wyszedszy poszli w stado świń; i oto całe stado świń rzuciło się ze skarpy w morze i poginęło w wodzie.

³³A pasterze rozpierzchli się w ucieczce do miasta i opowiadali wszystko i o tym, co się stało opętanym.

³⁴I całe miasto wyszło naprzeciw Jezusowi; a widząc go, błagali, aby odszedł z ich granic.