Micah 1

¹Słowo Pańskie, które przyszło do Micheasza z Moreszetu w czasach panowania Jotama, Achaza i Ezechiasza, królów Judy – wizja, którą widział o Samarii i Jerozolimie.

²Słuchajcie, narody wszystkie, słuchajcie uważnie, ziemio, i wszyscy, którzy na tobie mieszkacie, niech Pan Bóg będzie świadkiem przeciwko wam, Pan z jego świętej świątyni.

³Oto Pan wychodzi z siedziby swojej; schodzi i stąpa po wyżynach ziemi.

⁴Góry topnieją pod nim, a doliny się rozpadają, jak wosk przed ogniem, jak woda spływająca ze zbocza.

⁵Wszystko to dlatego, że Jakub zgrzeszył, dlatego że zgrzeszył naród Izraela. Cóż jest grzechem Jakuba? Czy to nie Samaria? A cóż jest wyżyną Judy? Czy to nie Jerozolima?

⁶Dlatego uczynię Samarię stertą gruzu, miejscem do zasadzania winnic. Wylewę jej kamienie do doliny i odkryję jej fundamenty.

⁷Wszystkie jej bożki będą rozbite na kawałki, wszystkie jej dary świątynne zostaną spalone ogniem, wszystkie jej posągi zniszczę. Ponieważ zebrała je z zapłaty nierządnicy, jako zapłatę nierządnicy będą znowu przeznaczone.

⁸Dlatego będę lamentować i narzekać; będę chodzić boso i nagi. Będę wyć jak szakal i narzekać jak sowa.

⁹Albowiem plagą Samarii jest nieuleczalna; rozprzestrzeniła się na Judę. Dotarła aż do bramy ludu mojego, nawet do Jerozolimy.

¹⁰Nie oznajmujcie tego w Gacie; nie płaczcie wcale. W Bet-Ofra wałęsajcie się w pyle.

¹¹Przejdźcie nadzy i w hańbie, wy, którzy mieszkacie w Szafir. Ci, którzy mieszkają w Zaanan, nie wyjdą. Bet-Ecel nosi żałobę; nie chroni już wam.

¹²Ci, którzy mieszkają w Maroci, skręcają się z bólu, czekając na ulgę, albowiem nieszczęście przyszło od Pana, aż do bramy Jerozolimy.

¹³Wy, którzy mieszkacie w Lakisz, zaprzęgajcie szybkie konie do wozu. Tam rozpoczęło się grzeszenie córki Syjonu, albowiem w tobie znalezione są występki Izraela.

¹⁴Dlatego dacie dary pożegnalne Morzegetowi. Miasto Akzib okaże się zwodnicze dla królów Izraela.

¹⁵Przywiodę zdobywcę przeciwko wam, którzy mieszkacie w Mareszy. Szlachta Izraela będzie uciekać do Adulama.

¹⁶Ogol głowę twoją na żałobę za dziećmi, w których się rozkochałeś; uczyń się łysy jak sęp, albowiem odejdą od ciebie do wygnania.