Numbers 11

¹Lud zaś narzekał na Pana; a Pan, słysząc to, rozgniewał się i zsłał ogień na nich, który strawił obrzeża obozu.

²Wtedy lud wołać począł do Mojżesza, a Mojżesz modlił się do Pana, i ogień zgasł.

³I nazwano to miejsce Taberah, z powodu ognia Pańskiego, który tam płonął wśród nich.

⁴A zbór ludzi obcych, którzy szli z nimi, został opanowany żądzą; i synowie Izraela znowu płakali, mówiąc: Któż da nam mięsa na pożycie?

⁵Wspominamy słodko ryby, które jedliśmy w Egipcie za darmo, i owoce, i zielenizną wszelkiego rodzaju, ostre i przyjemne dla smaku;

⁶A teraz dusza nasza wysychła; nie mamy nic; tylko manna jest przed oczami naszymi.

⁷A manna była podobna do ziarna soczewicy, jasna jak rosa.

⁸Lud chodził, zbierając ją z ziemi, mieląc między kamieniami lub tłukąc w młynie, i gotował ją w garnkach, i robił z niej placki; smak jej był jak smak ciasta przygotowanego z olejem.

⁹A gdy rosa spadała na obóz nocą, padała też manna z nią.

¹⁰I słysząc głos ludu płaczącego, każdy przy drzwiach swojego namiotu, wielki gniew Pana się rozpalił, i Mojżesz bardzo się rozgniewał.

¹¹I Mojżesz powiedział do Pana: Dlaczego wyrządziłeś mnie to zło? I dlaczego nie znalazłem łaski w oczach Twoich, że na mnie przyłożyłeś opiekę nad całym tym ludem?

¹²Czy ja jestem ojcem całego tego ludu? Czy ja go urodziłem, że mówisz do mnie: Noś go na rękach, jak piastunka nosi niemowlę, do ziemi, którą obiecałeś jego ojcom?

¹³Gdzie mam wziąć mięso, by dać całemu temu ludowi? Bo płaczą do mnie, mówiąc: Daj nam mięsa na pożycie.

¹⁴Nie mogę sam dźwigać brzemienia całego tego ludu, bo jest ono wyższe niż moja siła.

¹⁵A jeśli tak mi uczynisz, to raczej zabij mnie natychmiast, jeśli znalazłem łaskę w oczach Twoich; aby mi nie patrzeć na moją pohańbę.

¹⁶I Pan powiedział do Mojżesza: Zwołaj do siebie siedemdziesięciu mężów z starszyzny Izraela, o których wiesz, że są mężami roztropnymi i mającymi władzę nad ludem; przyprowaź ich do Namiotu Zgromadzenia, aby tam stanęli z tobą.

¹⁷A Ja zstąpię i będę mówić z tobą tam; i wezmę z Ducha, który jest na tobie, i włożę go na nich, aby nosili z tobą brzemię ludu i ty go sam nie nosiłeś.

¹⁸A powiedz ludowi: Poświęćcie się do jutra, a będziecie jeść mięso; bo wołaliście przed Panem, mówiąc: Któż da nam mięsa na pożycie? Bo nam dobrze było w Egipcie; i Pan da wam mięso, i będziecie je jeść;

¹⁹Nie jeden dzień tylko, ani pięć, ani dziesięć, ani dwadzieścia dni;

²⁰Lecz przez miesiąc całe dni, aż się wam ono znudzi i zabrzydzł wam; ponieważ wzgardziliście Panem, który jest wśród was, i płakaliście przed nim, mówiąc: Dlaczego wyliśmy z Egiptu?

²¹Wtedy Mojżesz powiedział: Lud, pośród którego przebywam, liczył się sześćcioma setami tysięcy mężów pieszo; a Ty mówisz: Dam im mięso, i będą je jeść przez miesiąc.

²²Czy trzody i stada bęc zabitych dla nich? Czy wszystkie ryby morskie będą zebrane, aby sycili się?

²³I Pan powiedział do Mojżesza: Czyż ręka Pana zbyt jest krótka? Teraz ujrzysz, czy się moje słowo spełni dla ciebie, czy nie.

²⁴Mojżesz wyszedł i oznajmił ludowi słowa Pańskie; i wziął siedemdziesięciu mężów ze starszyzny ludu, i postawił ich dookoła Namiotu.

²⁵I Pan zstąpił w chmurze, i mówił do niego, i wziął z Ducha, który był na nim, i włożył go na siedemdziesięciu mężów; a gdy spoczął na nich Duch, prorokowali, lecz już więcej nie czynili tego.

²⁶Lecz dwaj mężowie pozostali w obozie, jeden nazwany Eldad i drugi Medad; i spoczął na nich Duch, bo byli wśród powołanych, lecz nie poszli do Namiotu; i prorokowali w obozie.

²⁷I młodzieniec przybiegł, i oznajmił Mojżeszowi, mówiąc: Eldad i Medad prorokują w obozie.

²⁸Wtedy Jozue, syn Nuna, który od młodości był sługą Mojżesza, powiedział: Panie mój Mojżeszu, zakaż im.

²⁹A Mojżesz mu odrzekł: Czy ty się gonisz za mną? O, gdyby wszyscy lud Pański byli prorokami, i dałby im Pan swojego Ducha!

³⁰I wrócił Mojżesz, i starszyzna Izraela, do obozu.

³¹I wiatr powiał od Pana, i przywiał przepiórki od morza, i rozsypał je nad obozem, około drogi dziennej z jednej strony i około drogi dziennej z drugiej strony, około obozu, na wysokość dwóch łokci od ziemi.

³²I lud wstał przez cały dzień i całą noc, i przez dzień następny, i zbierali przepiórki; najmniejsza ilość, którą ktoś zebrał, wynosiła dziesięć chomerów; i rozrzucili je sobie dookoła obozu.

³³Ale jeszcze mięso było między zębami ich, zanim je przetrawili, gdy gniew Pana rozpalił się na lud, i porażył Pan lud wielkim plagą.

³⁴I nazwano to miejsce Kibroth-Hattaawa; bo tam pogrzebali ciała ludu, który uległ żądzom.

³⁵Od Kibroth-Hattaawa lud wyruszył do Hazerot; i rozstawili obóz w Hazerot.