Numbers 14

¹Tej nocy wszyscy członkowie wspólnoty podnieśli głosy i głośno płakali.

²Wszyscy Izraelici narzekali przeciwko Mojżeszowi i Aronowi, a całe zgromadzenie powiedziało im: "O, gdybyśmy umarli w Egipcie! Albo na tej pustkowiu!

³Dlaczego Pan prowadzi nas do tej ziemi, aby upaść przed mieczem? Nasze żony i dzieci będą zrabowane. Czyż nie byłoby lepiej dla nas wrócić do Egiptu?"

⁴I powiedzieli sobie nawzajem: "Powinniśmy wybrać sobie przywódcę i wrócić do Egiptu."

⁵Wtedy Mojżesz i Aaron upadli na twarz przed całym zgromadzeniem synów izraelskich, które się tam zebrało.

⁶Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego, którzy byli wśród tych, którzy zwiedzali ziemię, rozdarli swoje szaty

⁷i powiedzieli do całego zgromadzenia synów izraelskich: "Ziemia, którą przeszliśmy i zwiedziliśmy, jest niezwykle dobra.

⁸Jeśli Pan będzie zadowolony z nas, wprowadzi nas do tej ziemi, do ziemi płynącej mlekiem i miodem, i da ją nam.

⁹Tylko nie buntujcie się przeciwko Panu. I nie bójcie się ludzi tej ziemi, ponieważ ich pożremy. Ich ochrona zginęła, ale Pan jest z nami. Nie bójcie się ich."

¹⁰Lecz całe zgromadzenie mówiło o kamieniowaniu ich. Wtedy chwała Pana ukazała się w namiocie spotkania dla wszystkich synów izraelskich.

¹¹Pan powiedział do Mojżesza: "Jak długo ten lud będzie mnie lekceważyć? Jak długo będą mi nie wierzyć, pomimo wszystkich znaków, które między nimi uczynię?

¹²Uderzę ich morem i zniszczę ich, ale ciebie uczynię народem większym i silniejszym niż oni."

¹³Mojżesz powiedział do Pana: "Wtedy usłyszą o tym Egipcjanie! Mocą swoją wyprowadziłeś ten lud spośród nich.

¹⁴I opowiedzą mieszkańcom tej ziemi o tym. Już słyszeli, że Ty, Panie, jesteś z tym ludem i że Ty, Panie, ukazałeś się twarzą w twarz, że Twoja chmura stoi nad nimi i że idźć przed nimi w słupie chmury w dzień i w słupie ognia w nocy.

¹⁵Jeśli wytracisz tego całego ludu, nie zostawiając nikogo przy życiu, narody, które usłyszały o Tobie, powiedzą:

¹⁶"Pan nie był w stanie wprowadzić tego ludu do ziemi, którą im przysiągł, dlatego wytracił ich na pustkowie."

¹⁷Niech teraz moc Pana objawi się, tak jak powiedziałeś:

¹⁸"Pan powoli się gniewa, obfituje w miłość i daruje grzechy i bunt. Jednak nie pozostawia winnych bez kary; karze dzieci za grzech rodziców aż do trzeciego i czwartego pokolenia."

¹⁹Zgodnie ze swoją wielką miłością, przebacz grzech tego ludu, tak jak im przebaczył od czasu, gdy wyszli z Egiptu aż do teraz."

²⁰Pan odpowiedział: "Przebaczam im, tak jak prosiłeś.

²¹Niemniej jednak, tak jak na żyję i tak jak chwała Pana wypełnia całą ziemię,

²²żaden z tych, którzy widzieli moją chwałę i znaki, które czyniłem w Egipcie i na pustkowiu, ale którzy mi nie posłuszni i mnie kusili dziesięć razy—

²³żaden z nich nigdy nie będzie widzieć ziemi, którą przysiągłem ich przodkom. Nikt, kto mnie lekceważył, nigdy jej nie zobaczy.

²⁴Lecz ponieważ mój sługa Kaleb miał innego ducha i całkowicie mnie słuchał, wprowadzę go do ziemi, którą zwiedzał, i jego potomkowie ją odziedziczą.

²⁵Ponieważ Amalekici i Kananejczycy mieszkają w dolinach, odwróćcie się jutro i wyruszcie na pustkowię drogą do Morza Czerwonego."

²⁶Pan powiedział do Mojżesza i Aarona:

²⁷"Jak długo ta zła wspólnota będzie narzekać przeciwko mnie? Słyszałem narzekania tych narzekających synów izraelskich.

²⁸Dlatego powiedz im: "Tak jak na żyję, mówi Pan, uczynię wam dokładnie to, co słyszałem, że mówicie:

²⁹Na tej pustkowiu wasze ciała padną—każdy z was, który ma dwadzieścia lat lub więcej i był zaliczony w spisie ludności, i który narzekał przeciwko mnie.

³⁰Żaden z was nie wejdzie do ziemi, którą przysiągłem unieść rękę, aby była waszym domem, oprócz Kaleba, syna Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna.

³¹Zaś wasze dzieci, o których powiedzieliście, że będą zrabowane, wprowadzę ich, aby cieszyły się ziemią, którą odrzuciliście.

³²Lecz wy, wasze ciała padną na tej pustkowiu.

³³Wasze dzieci będą tu pasterzami przez czterdzieści lat, cierpieć za waszą niewierność, aż ostatnie z waszych ciał będzie leżeć na pustkowiu.

³⁴Przez czterdzieści lat—jeden rok za każdy z czterdziestu dni, w których zwiedzaliście ziemię—będziecie cierpieć za wasze grzechy i poznacie, jak to jest, gdy jestem przeciwko wam."

³⁵Ja, Pan, mówiłem, i na pewno uczynię te rzeczy całej tej złej wspólnocie, która się przeciwko mnie sprzeciwia. Spotkają swoją śmierć na tej pustkowiu; tu umrą."

³⁶Tak więc ludzie, których Mojżesz wysłał, aby zwiedzali ziemię, wrócili i sprawili, że całe zgromadzenie narzekało przeciwko niemu, rozpowszechniając zły raport o niej—

³⁷ci ludzie, którzy byli odpowiedzialni za rozpowszechnianie złego raportu o ziemi, zostali uderzeni i umarli od moru przed Panem.

³⁸Z ludzi, którzy poszli zwiedzać ziemię, przeżyli tylko Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego.

³⁹Gdy Mojżesz opowiedział to wszystkim synom izraelskim, bardzo żałowali.

⁴⁰Nazajutrz rano wyruszyli w kierunku najwyższego punktu na wzgórzach, mówiąc: "Teraz jesteśmy gotowi wejść do ziemi, którą obiecał Pan. Na pewno zgrzeszyliśmy!"

⁴¹Lecz Mojżesz powiedział: "Dlaczego nie posłushacie rozkazu Pana? To się nie powiedzie!

⁴²Nie idźcie, bo Pan nie jest z wami. Zostaniecie pokonani przez waszych wrogów,

⁴³bowiem Amalekici i Kananejczycy będą was tam czekać. Ponieważ odwróciliście się od Pana, nie będzie z wami, a padniecie przed mieczem."

⁴⁴Niemniej jednak, w swoim zarozumiałstwie wyruszyli w kierunku najwyższego punktu na wzgórzach, chociaż ani Mojżesz ani arka przymierza Pana nie ruszyły się z obozu.

⁴⁵Wtedy Amalekici i Kananejczycy mieszkający na tym wzgórzu zbiegli i zaatakowali ich, i rozbili ich aż do Hormy.